Gedachten en gedichten
rond sterven.

 

 

Sterven doe je niet ineens,
maar elke dag een beetje.
En alle beetjes die je stierf,
't is vreemd, maar die vergeet je.
Het is je dikwijls zelfs ontgaan,
je zegt: 'Ik ben wat moe!'
Maar op een keer,

dan ben je aan het laatste beetje toe.

 

(Toon Hermans)

A. Themadag Hans Stolp.

1. De huidige situatie - 2. Elisabeth Kübler Ross - 3. Spirituele weg - 4. Maria de Hennezel - 5. Boedhistische traditie - 6. Begeleiders van stervenden - 7. Gevoeligheid van stervenden - 8. Beeldtaal van stervenden - 9. Na de dood.

B. Dr. Elisabeth Kübler-Ross

1. Wie is Kübler-Ross? - 2. Enkele van haar uitspraken - 3. Boeken.

C. Gedichten en teksten

 


D. Aanbevolen website:  Over de dood.  Zeer mooie, informatieve website die 'de dood bespreekbaar maakt' 

A. Stervensbegeleiding.

 

Themadag: 27 september 2003 te Amersfoort, door Hans Stolp.

 

1. De huidige situatie.

Onze cultuur én onze gezondheidszorg kent nog steeds een groot onvermogen om de dood onder ogen te zien, al is er daarnaast wel een kentering ten goed waar te nemen.

Nog in de jaren zestig stierven de meeste mensen in het ziekenhuis. Daarbij

werd de dood gezien als een mislukking (van het medisch handelen)

was er geen aandacht voor de stervende en

bestond er een taboe op de dood, zowel bij verpleegkundigen als bij de familie van de stervenden en de stervenden zelf.

Aan het einde van de zestiger jaren was de Amerikaanse Elisabeth Kübler-Ross de eerste die het taboe op de dood doorbrak; mede door haar werk ontstond de hospice-beweging.

 

2. De inzichten van Kübler-Ross.

In haar beroemde boek ‘Lessen voor levenden’ beschrijft Kübler-Ross de fasen waar een stervende doorheen gaat:

Ontkenning

Woede

Marchanderen

Depressie

Overgave.

De beschrijving van Kübler-Ross is een psychológische beschrijving van de weg naar de dood. Vanuit medisch standpunt werd die weg in drie stadia omschreven:

de curatieve fase

de palliatieve fase

de terminale fase.

Als de curatieve fase (de fase waarin genezing nog mogelijk lijkt) ten einde loopt, zeggen artsen soms, dat ze niets meer voor de patiënt kunnen doen, terwijl het eigenlijke werk voor de stervende dan pas begint!

 

3. Een meer spirituele beschrijving van de weg naar de dood.

De opvolger van Kübler-Ross, Kessler, vraagt nadrukkelijk aandacht voor de rechten van de stervende:

De stervende wil als een volwaardig mens beschouwd worden.

Belangrijk voor de stervende is het uiten en delen van gevoelens.

Er is behoefte aan verzoening.

Een goede pijnbestrijding is nodig; ook gebed, meditatie en visualisatie kunnen de pijn verminderen.

Kessler geeft ook een spirituele beschrijving van het innerlijke werk dat door de stervende verricht moet worden: de vijf fasen van de spirituele verzoening.

Uiting: negatieve gevoelens van woede, jaloezie en haat worden geuit.

Verantwoordelijkheid: de stervende neemt de verantwoordelijkheid voor het eigen leven op zich en legt niet langer de schuld bij anderen.

Vergeving: ruzies worden bijgelegd en de stervende leert ook zichzelf te vergeven.

Aanvaarding: de stervende aanvaardt dat het leven ten einde loopt.

Dankbaarheid: wat rest is een diepe dankbaarheid voor het leven met alle goede én alle pijnlijke ervaringen; want alleen zó kon de stervende worden die hij (zij) geworden is.

 

4. Maria De Hennezel uit Parijs.

Marie De Hennezel vraagt aandacht voor een palliatieve zorg voor de stervenden én voor een spiritueel humanisme. Daarbij gaat zij uit van de volgende inzichten:

je hoeft het sterven niet alleen maar passief te ondergaan, maar je kunt integendeel leren om juist dan je innerlijke kracht optimaal te gebruiken.

In iedere stervende leeft het verlangen om de zin van het eigen leven te leren begrijpen en de eigen persoonlijkheid te leren doorgronden; het werk aan deze beide verlangens noemt De Hennezel een spiritueel humanisme.

De begeleiders van de stervende moet de stervende niet reduceren tot een lichamelijk wrak, maar deze vooral als een volledig mens blijven zien.

Bij de palliatieve zorg die De Hennezel bepleit, gaat zij uit van de volgende inzichten:

eerbiedig de stervende en de tijd die hem of haar nog gegeven is, want de stervenstijd is een kóstbare tijd.

Zorg er zoveel mogelijk voor, dat de stervende de dood bewust tegemoet kan treden.

Zie de stervenstijd als een tijd van innerlijke verandering: om het leven zinvol af te ronden en oude conflicten op te lossen.

Het is nodig dat de stervende over dit alles open kan praten met begeleiders en met de familie.

Enkele regels die De Hennezel aan de begeleiders meegeeft zijn:

was de zieke met aandacht en respect.

Raak hem of haar met liefde en respect aan

Schep een kalme en rustige sfeer in de kamer

Zorg zo mogelijk voor kaarsen, muziek, een ikoon en dergelijke

Schenk warmte en meeleven, maar géén medelijden.

 

5. De vier taken van leven en sterven uit de Boeddhistische traditie.

Het lijden doorgronden en transformeren:

De begeleider kan zich door middel van een visualisatie-oefening verplaatsen in de stervende en zich bewust maken wat deze aan pijn, aftakeling, afhankelijkheid en loslaten van het leven doorleeft.

De stervende zelf kan proberen het lijden aan te wenden als een kracht van innerlijke groei en van groeiend mededogen.

Daarbij helpen:

  • meditatie oefening van ‘liefdevolle vriendelijkheid’en de oefening van toewijding.
  • relaties helen en loslaten - spirituele voorbereiding op de dood - zorg vrij te worden van gehechtheid en afkeer
  • zorg voor een rustige en kalme sfeer - ga selectief met bezoek om
  • denk aan een meester of aan wat je geestelijk gezien in het leven geleerd hebt. Leer het (resterende) leven een zin te geven.

6. De begeleiders van stervenden.

- Het gaat erom jezélf te geven

- dus word je ook met jezelf, met je eigen angsten etc. geconfronteerd

- De stervende is de deskundige! Wie begeleidt dus eigenlijk wie?

- Het gaat om écht luisteren, om bescheidenheid en respect.

- De sfeer van de stervende aan te voelen vereist een uiterst verfijnde intuïtie

- De échte helpers zijn diegenen die met hun eigen pijn en verdriet hebben leren omgaan.

 

7. De gevoeligheid van stervenden.

- Stervenden zijn gevoelig voor… geluid, voor wat je denkt en voor kleuren.

- De stervende heeft vaak behoefte aan stilte, massage, alleen-zijn en aan het uitspreken van zichzelf.

- Hij (zij) gaat vaak door angst heen: het oude begint weg te vallen, het nieuwe is er (nog) niet.

- De tegenstelling tussen ego en de goddelijke kracht van weten en vertrouwen komt vaak duidelijker naar voren.

- Soms krijgen stervenden indrukwekkende, helpende en troostende dromen.

- En mogen zij gestorven geliefden zien en Engelen.

 

8. De beeldtaal van de stervenden.

De stervenden keren steeds verder naar binnen en beginnen soms een taal te spreken die wij niet begrijpen: de taal van het beeld: om maar een paar voorbeelden aan te halen:

kijk zuster, kijk dan toch, er staan een paar nieuwe schoenen voor me klaar..

ik moet de kaart vinden, anders kan ik niet naar huis..

moet je eens kijken, mijn hele leven aan het voeteneind…

nergens is hier een echte muur, alleen maar doeken…

de muren zijn zo dun, net lakens..

ik ga verhuizen…

 

9. Na de dood.

Het afleggen is een bijzondere taak, wanneer je beseft dat je niet alleen het lichaam schoonwast, maar tegelijk de pijn, de angst en het verdriet van de laatste dagen wegneemt. Besef daarbij dat de gestorvene nog heel goed kan horen wat je zegt en zelfs kan horen wat je denkt!

Het waken, wanneer dat op de juiste manier gebeurt, kan het de gestorvene een extra kracht geven bij zijn thuisreis en zijn terugblik op het voorbije leven.

Het is belangrijk om de familie en vrienden van de gestorvene te stimuleren om zoveel mogelijk zelf de begrafenis of crematie in handen te nemen. Zélf de rouwdienst in elkaar zetten bijvoorbeeld, en die ook zelf samen ten uitvoer brengen.

 B. Elisabeth Kubler-Ross

 

 

Dokter Kübler-Ross deed het eerste, baanbrekend werk in verband met sterven en stervensbegeleiding.

 

 

Elisabeth Kübler-Ross werd geboren op 8 juli 1926 in Zürich, Zwitserland, als oudste van een meisjesdrieling. Al jong werd zij geconfronteerd met ziekte (ook van haarzelf) en dood.

Zij wilde arts worden maar kreeg daarvoor geen toestemming van haar vader. Toch zette zij door, ging werken in een laboratorium en deed toelatingsexamen. In 1951 kon zij, naast haar werk in een oogkliniek, met haar studie medicijnen beginnen.

Als 19-jarige ging zij, vlak na de oorlog, als lid van een vrijwilligersorganisatie voor vrede werken in verschillende landen. In Polen bezocht zij o.a. het concentratiekamp Majdanek en ontmoette daar een Joodse vrouw die haar hele familie in de gaskamers had verloren.

Deze vrouw was aan het werk in een Duits kinderziekenhuis voor oorlogsslachtoffers om een halt toe te roepen aan de haat en de wraak in de wereld. De ontmoeting met deze vrouw en de tekeningen van vlinders op de muren van de barakken hebben een onuitwisbare indruk op haar gemaakt. Tijdens haar studie ontmoette zij Manny Ross, een Amerikaan die ook in Zürich medicijnen studeerde.

Met hem trouwde zij en zij gingen naar Amerika. Als we de biografie van Elisabeth Kübler-Ross lezen, zien we vanaf het begin haar enorme inzet voor en medeleven met mens en dier. Steeds weer gaf zij aan elk mens dezelfde aandacht en probeerde zij zich in de patiënt in te leven, zodat zij hem of haar zo goed mogelijk kon helpen. Door het verhuizen naar Amerika werd die intuïtieve manier van werken nog versterkt.

Omdat Elisabeth vanuit een eenvoudige plattelandspraktijk in Zwitserland ging werken in een modern medisch centrum in een grote Amerikaanse stad, zag zij hier het enorme verschil in het praktiseren van de geneeskunst. Ze kwam uit een omgeving waar de mensen de dood nog onder ogen zagen als een gewoon onderdeel van het leven. Daar bleven stervende patiënten en overleden personen gewoon thuis en de familie bleef bij hen in de buurt. Kinderen zagen de overledenen in hun eigen omgeving en zij groeiden op met de wetenschap dat de dood, zij het niet een welkom, maar toch een natuurlijk onderdeel van het leven was.

In New York ervoer Elisabeth de dood als een taboe. Men wilde de schijn ophouden dat sterven niet bestond. Haar zienswijze over de taak en manier van werken van een arts stond hier vaak lijnrecht tegenover en zo ontwikkelde ze steeds meer een eigen visie op leven, ziekte, sterven, spiritualiteit en het omgaan met de natuur en de aarde.

 

Een aantal van haar meest belangrijke uitspraken

 

"Zij die de dood leerden 'kennen' in plaats van te vrezen en ertegen te vechten, worden onze leermeesters inzake het leven"

 

"De dood is geen vernietigende kracht, maar een essentieel en natuurlijk element van het leven, net als geboorte".

 

"Laat ziekte of het sterven van iemand een inspiratie zijn om ons leven te heronderzoeken; om onszelf af te vragen wie we dank verschuldigd zijn of met wie we nog wat goed moeten maken. Voor wie we woede of schuld voelen of liefde die we niet geuit hebben. En laten we deze onafgemaakte zaken afmaken".

 

"Een patiënt die zich geliefd en gewenst voelt, die zonder pijn is en die gerespecteerd wordt, zal niet om euthanasie vragen".

 

"Een mens is pas klaar om stervenshulp te geven als hij zijn eigen tranen uitgehuild en zijn eigen woede uitgeraasd heeft".

 

"Onvoorwaardelijke liefde is de acceptatie van jou als menselijk wezen zoals je bent en het niet willen dat je je gedraagt zoals ik wens".

 

"Stervende patiënten en vooral kinderen zijn de beste leermeesters. Hen bijstaan kan een dankbare en intense ervaring zijn".

 

"Iedere persoon die met mensen werkt zou de symbolische taal moeten leren verstaan om zo directer te kunnen reageren op wat een ander nodig heeft."

 

"We zouden overal veilige plekken moeten creëren, waar mensen hun pijn, verdriet en woede kunnen uiten, terwijl anderen rustig, vol aandacht en liefde bij hen blijven".

 

"Als we de kracht en moed hebben om onszelf met onze emoties te confronteren en ze als een deel van ons te zien, dan kunnen we onze onverwerkte zaken verwerken en een voller en gelukkiger leven leiden".

 

"We zijn allen gecreëerd als enig in onze soort, een uniek geschenk voor de rest van de schepping. Leren hoe je dat 'geschenk' kunt geven is de diepste les van liefde".

 

"leder van ons is met een bepaalde reden en bestemming geboren en ieder van ons zal sterven als deze taak volbracht is".

 

"De dood is niet het einde maar een transformatie naar een andere vorm leven".

 

"Een mens wordt op het moment van sterven nooit alleen gelaten".

 

"Het enig belangrijke aan het einde van het leven, als je weer terugsmelt in dat Licht waar we vandaan komen, is hoeveel diensten je hebt verleend, hoeveel liefde je hebt gegeven en ook hebt kunnen ontvangen".

 

"Wat wij zijn in het aardse leven is een geschenk van God: wat we ervan maken is ons geschenk dat we mee terug nemen naar Huis voor Hem."

 

"Liefde en vergeving zijn het beste medicijn voor de mens en voor de aarde. Door de mens te helen kunnen we ook de aarde helen, die dit hard nodig heeft".

 

"Het is beter een kaars te ontsteken dan de duisternis te vervloeken."

 

"Laten we de hele wereld elkaar de hand reiken en elkaar leiden in onze zoektocht naar het innerlijke huis van de vrede"

 

 

Enkele van haar boeken

 

 

meer  informatie op de website van de stichting Kübler-Ross

                   

 

                      

 

                   

  C. Gedichten, liederen en citaten

 

Bij Spirituele Vrienden is er al een pagina met troostende teksten, maar ik plaats er graag hier ook enkele die betrekking hebben op sterven en afscheid nemen.

 

01. Aan een vriend - 02. Ik ben niet weg - 03. In alle Stilte - 04. Herinnering - 05. Duizend woorden - 06. Afscheid - 07. Een mens moet.. - 08. als straks... - 09. Aan een gestorvene - 10. Gedachten over sterven - 11. Ik zag wel hoe je keek - 12. Paul Brunton: citaten - 13. Voor het slapen gaan - 14. Onthechting -


01. Aan een vriend

Ach, laten wij geen ogenblik bederven
voor wie van ons het eerst zal moeten sterven,
en laten wij ook nimmer praten
van alles wat wij huichelden en haatten.

Zolang een vlerkgespreide leeuwerik blijft zingen
vergeeft God ons al wat wij beginnen,
zolang wij kersebomen zacht in bloei zien staan
dan hebben we nog niemand kwaad gedaan.

Ach, laten wij het leed dat mens ons deed, vergeten,
God zal het allemaal wel weten,
en laten wij geen ogenblik bederven
voor wie van ons het eerst zal moeten sterven.

Leo Vroman

 

 

02. Ik ben niet weg

Ik ben niet weg, ik ben veranderd
Heb vertrouwen en geloof mij aub
God heeft me niet van jou weggenomen
Hij opende de hemel en ontving mij.

Nu....
Ben ik de echo in jouw lach
Een reflectie in jouw tranen
Een extra stukje kracht
Om je te helpen je angsten te overwinnen

Ben ik een toegevoegde zonnestraal
Meer vreugde voor jou om te delen
Een geur van het leven dat jij leeft
Waar jij ook bent - daar ben ik

© 2002 Terri McPherson
Windsor, Ontario, Canada

 

 

03. In alle Stilte

 

Een vriend van mij, een vriend van mij had kanker
Maar goede vrienden laat je niet alleen
Al wist ik dikwijls niet wat ik moest zeggen
Ik ging er elke week toch even heen.

In feite zou ik gister weer gegaan zijn
Dat hoefde niet meer, zei het ochtendblad:
Gestorven onze zoon en broer en zwager..
In stilte gecremeerd... en dat was dat.

In stilte - jee, waarom in stilte?
Het was zijn laatste wens, dat stond erbij
Ik snap 't niet, dat zou hij mij niet aandoen
Dat is gewoon gelogen volgens mij.

Ik ga niet in een hoekje zitten huilen
Ik scheur ook het behang niet van de wand
Maar toch, waarom is sterven en begraven
Verbannen naar een hoekje van de krant?

'k Heb ook een advertentie laten zetten
Je wilt toch wát, als afscheid, als besluit
Dag Jaap, ik zal je heel erg missen, Ivo
Maar Jezus, wat zag dat er lullig uit.

Als ik ooit doodga, kom dan allemaal maar
En hou je flink of snotter, alles mag
Vooruit, laat 't maar druk zijn en luidruchtig
Ik zorg wel voor de stilte op die dag.

 

Ivo de Wijs

 

 

04. Herinnering

Vader, wij hebben nooit gesproken
over het leven met elkaar,
gij had het uwe, ik het mijne
en beiden wisten wij, 't is zwaar
te leven met een weerloos hart...
Zo hadden bêi we ons toegesloten
en gingen zwijgend naast elkaar:
ik heb den weg niet kunnen vinden,
al lag uw hand steeds voor de mijne klaar.
En nu gij heen gegaan zijt naar dat vreemde
en voor geen levende bereikbaar land,
nu breekt mijn vuist eerst hunkerend open
en zoekt vergeefs uw trouwe hand.

 

Roel Houwink

 

 

05. Duizend woorden

 

Duizend woorden

Duizend woorden zijn te weinig
om te zeggen hoe je was.
Duizend woorden zijn te weinig
voor de omvang van de wanhoop
toen je lichaam niet genas
Duizend woorden zijn te weinig
voor de grootte van jouw moed
vanaf het begin....
tot aan je afscheidsgroet.

 

 

06. Afscheid

 

Het is tijd voor mij te gaan
nu geen tranen meer
kijk naar de hemel en geloof
eens zien we elkaar weer

 

Tijd voor mij jou te verlaten
geen verdriet meer en geen pijn
kijk naar de regenboog en weet
ik zal er altijd zijn.

 

Het zal niet eeuwig duren
eens komt er een moment
dat ik je weer zal vasthouden
dat je weer bij me bent.

 

Tijd voor ons om afscheid te nemen.
droog je tranen nou
kijk 's avonds naar de sterren
weet dat ik van je hou

 

Denk aan mij en wens mij
altijd heel dicht bij
praat met mij, verdring de pijn
ik zal er altijd voor je zijn.

Francis van 't Klooster

 

 

07. Een mens moet..

Een beetje als de bomen

die al hun bladeren verliezen

niet ineens, maar één voor één.

Ongemerkt valt ieder blad,

het éne na het ander,

tot het laatste blad gevallen is

en plots de naakte boom daar staat,

sprekender dan ooit tevoren.

De lijnen van de boom

-de trekken van zijn wezen, zacht en goed-

komen dan zo sterk naar voren...

Je bent de laatste winter ingegaan.

De lente die nu komt zal eeuwig zijn.

 

(anoniem)

 

 

08. als straks...

 

Als straks het rouwrumoer verstomd is,
zal er een diepe stilte komen.
Maar in die stilte
zal ik je opnieuw ontmoeten.
En telkens zal ik je weer tegenkomen.

Je bent niet weg,

Je bent niet weg,
het is niet voorbij.
Alleen je lichaam is van ons weggenomen.
Niet wie je was,
en ook niet wat je zei.

 

 

09. Aan een gestorvene

Jij, die leeft in het licht
Ik weet; je dood was een geboorte.
Jouw leven was voltooid,
Je had geleerd wat je hier leren moest
en daarom ging je heen,
terug naar het stralende licht
vanwaar je eens gekomen was.

Jouw dood: een geboorte in het licht.
Ik zend jou al mijn liefde
Ik denk aan jou hoe mooi,
hoe lief je wel kon zijn.

Voel mijn dankbaarheid
voor alles wat je mij gegeven hebt.
Ik weet, je bent gelukkig daar
Je wordt er lichtend licht.
Moge God je zegenen op jouw weg!
En straks dan zie ik je terug,
als je op mij wacht bij de grens.

Want liefde, sterker dan de dood,
Blijft ons verbinden, nu en straks.
Dat God jou in zijn liefde bergt!

Hans Stolp

 

 

10. Gedachten over sterven

En als ik overga, mijn ziel naar andere sferen,

zit dan dichtbij mij, om van mij te leren

dat dood gaan niet bestaat, het is evolueren!

 

Mijn kind heb geen verdriet, ik moet je achterlaten,

maar eens zie ik je weer, zal ik weer met je praten.

We zullen dan vanuit 't donker dal 't licht ervaren,

nee 't leven staat niet stil, 't zal vreugde baren.

 

Ik ben verlost, ontdaan van stof en ballast!

Ik ben verlost!

Mijn ziel is vrij, mijn geest gaat mee,

gaat met me mee over zee.

 

Ik leef, ik leef, ik ben niet dood

'k ben niet de dood gestorven.

Ik ben bewust, ik voel me vrij

't licht in mij geborgen!

 

Sterven bestaat niet, het is slechts schijn,

mijn lichaam vergaat, mijn ziel komt vrij.

Mijn ziel verenigt met mijn geest

zoals het altijd is geweest.

 

En als ik aan de overkant ben,

dan zal ik aan jou denken.

Denk jij aan mij en ik aan jou

dat zal ons vreugde schenken

 

Dit leven is niet voor niets geweest,

nu ga ik verder in de geest.

(Adriana Biesbroeck)

 

 

11. Ik zag wel hoe je keek

Ik zag wel hoe je keek

toen ik je ogen sloot

Je had me verboden te treuren

en toch heb ik veel gehuild

 

Je zult niet meer zeggen

maar toch maar toch

 

De engelen kwamen naast je bed staan

maar zeiden geen woord

 

Wat is de dood toch mooi

 

Je zult wel lachen in je eentje

nu niemand je meer ziet

Je stok staat in de hoek

 

Veel mensen hadden bloemen meegebracht

Er waren zelfs afscheidsredes

Ik heb niets gezegd

Ik heb aan jou gedacht

 

(Philippe Soupault)

 

 

12. Paul Brunton: citaten

De beste wijze om een stervende te helpen hangt van verschillende factoren af; iedere situatie en ieder individu is anders. In het algemeen kan men stellen dat het in de eerste plaats goed is niet in paniek te raken, maar kalm te blijven. Vervolgens moet men zich naar binnen keren om het hoogste in zichzelf te vinden. Daarna kan men de stervende in handen geven van de Hoge­re Macht door hardop om wille van de stervende een gebed uit te spreken of een mantra te chan­ten - een soort bevestiging die aangeeft dat men door te sterven niet het huis verlaat, maar juist thuiskomt.

 

***

Hoewel het pijn doet een dierbare te verliezen, is dit vaak de enige manier waardoor we iets leren over onze diepe behoefte aan een soort innerlijke onthechting. Ook worden we dan eens te meer gedrukt op het feit, dat het wereldlijke leven on­veranderlijk gepaard gaat met lijden. Zulke bitte­re lessen zijn zeer leerzaam: ze maken ons ervan bewust dat we ons om tevredenheid en blijvend geluk te vinden op het spirituele moeten richten.

 

***

Wie een dierbare heeft verloren, ontmoet sympa­thie en begrip. Heling komt echter pas met de tijd. Wie onder een verlies lijdt, zou zich moeten verlaten op de wil van het lot en geloven, dat de geliefde overledene nog leeft en zal terugkeren.

 

***

Men zou het stervensproces grondig moeten be­studeren, omdat het zeer betekenisvol is. Zoveel waaraan de stervende gehecht was, moet nu wor­den achtergelaten, zoveel mensen met wie hij of zij in genegenheid verbonden was en zoveel an­deren van wie hij een afkeer had, staan nu op het punt uit zijn te leven te verdwijnen.

 

Paul Brunton.

 

 

13. Voor het slapen gaan

Voor het slapen (sterven) gaan


Nu heeft de dag mij moe gemaakt

en is mijn diepst verlangen
om de vriendelijk gesternte nacht

als een moe kind te ontvangen
Handen .. laat je werk in ruste

Hoofd ... vergeet dat ijdel denken
laat al mijn zinnen nu in sluimering vervagen

En de ziel, onbewaakt,

zweeft weg in vrije vlucht
om in de toverkring der nacht
duizendmaal intens te leven.


Herman Hesse

(Vertaling Volker Hinten) 

 

14. Onthechting

 

Ik ben een dierbare verloren

en zal stilaan treuren moeten.

In de schaduw van de nacht

mijn intens verdriet begroeten.

 

Het is onduidelijk hoe lang

ik dit verlies zal moeten dragen.

Nooit meer praten maakt me bang,

nog te veel prangende vragen.

 

Hij is geen deel meer van mijn leven,

heeft mijn handen losgelaten.

Ik zal mij om het te verzachten

op het lot moeten verlaten.

 

Zoveel moeite met onthechting,

overdag en in mijn dromen.

Wijl hij het huis niet heeft verlaten,

maar feitelijk is thuisgekomen.

 

Heling komt wel met de jaren,

de tijd zal het mij leren.

En op die laatste dag zal ook ik

 vol verwachting huiswaarts keren.

 

 

© Hilda

 

Hilda’s website

 

 

  Gastenboek van Spirituele Vrienden.

  
**********

Stem Spirituele Vrienden in de
Top 100 NL



**********
Tellers

 

 LetsStat website statistieken