De kinderen van nu.

De kinderen van vandaag zijn de volwassenen van morgen.

artikel Margot Klompenmaker - groot geheel - over ouderschap - lezing Carla Muysert - kleine ster - kinderen - een sprookje - aarden - Holistisch gastouderbureau Indigo

Nieuwetijdskinderen houden hun ouders een spiegel voor
Ze zetten je normen en waarden op losse schroeven


door Margot Klompmaker (februari 2000)
bron: Gezamenlijke Pers Dienst


Opvoeden is niet meer zo eenvoudig als vroeger. Het beeld van het kind als volgzaam mensje dat aan de hand van pappa en mamma groot groeit, staat zwaar onder druk. Zelfs drie, vierjarige kinderen zijn tegenwoordig al behoorlijk mondig en kunnen tegendraads, moeilijk en opstandig zijn.

Een groeiend aantal kinderen is ook in andere opzichten confronterend. Ze 'zien' of 'voelen' dingen die hun ouders niet zien. Voeren gesprekken met 'begeleiders', wezens die zij wel registreren, maar de verbijsterde ouder niet. 'Kijk, er zit een engel op de bank'. Of ze zien kleuren rond mensen. 'Wat zie je blauw, mam'. Ze hebben gedetailleerde herinneringen aan vorige levens. 'Ik weet precies hoe ik moet roeien, want vroeger woonde ik in Afrika'. Ze zijn afwisselend super druk of dromerig. Ouders krijgen dingen te horen als 'waarom voel je je ongelukkig?' of 'ik zag je vanuit de hemel en wilde je helpen, daarom ben ik bij jou gekomen.' Ze doen het slecht op school, terwijl aan hun intelligentie niks mankeert. Kortom: ze passen niet in het plaatje dat we hebben van een kind.

,,Er is ontzettend veel behoefte aan informatie over wat er met jonge kinderen aan de hand kan zijn'', constateert Carla Muijsert van het Platform Nieuwetijdskinderen. Het platform is enkele jaren geleden opgericht door ouders, therapeuten en andere betrokkenen om opvoeders te ondersteunen. ,,Het woord nieuwetijds is eigenlijk vreselijk, maar er is niks beters. We zijn beslist geen NewªAgestroming of spirituele club. Wij bieden steun aan ouders die ervaringen of problemen hebben met hun kind, waarmee ze nergens anders terecht kunnen.

Neem Lotte, moeder van drie kinderen van 3, 6 en 15 jaar. Ze heeft inmiddels leren leven met het 'anders' zijn van haar drietal. ,,Ze zijn supergevoelig voor alles om hen heen. Mijn jongste dochter ziet engelen in de kamer. Mijn oudste 'voorziet' gebeurtenissen, die later inderdaad plaatsvinden. Ik probeer dit alles maar zo goed mogelijk een plaats te geven. Het mag er zijn, al zie ik zelf niks.

De term 'nieuwetijdskind' hoorde Lotte pas twee jaar geleden, toen ze al een lange tijd van vallen en opstaan achter de rug had met haar kinderen. ,,Ik herkende ze meteen in een artikel over deze kinderen en hoe ze zich gedragen. Ach, die term is niet belangrijk. Waar het om gaat is dat je ze probeert te begrijpen. Het zijn in wezen heel krachtige personen, zo klein als ze zijn. Ze hebben wat te vertellen en dat steken ze niet onder stoelen en banken. Het heeft dan ook niet zoveel zin om daar keihard tegen in te gaan en de baas over ze te spelen. Zo van: je doet wat ik zeg. Dat pikken ze niet.

Lotte heeft geconstateerd dat ze alleen op een gelijkwaardige manier met haar kinderen kan omgaan. ,,Ik respecteer hen, maar ik wil ook respect terug. Ik heb begrip voor hun anders zijn, maar ik stel wel mijn grenzen. En ze weten precies wanneer ik iets echt meen. Dan accepteren ze dat. Iets wat niet vanuit mezelf komt, maar wat ik vraag bijvoorbeeld 'omdat het zo hoort', daaraan hebben ze maling. Ze dwingen je als het ware om je voortdurend bewust te zijn van je eigen gedrag.


GROOT GEHEEL

'Nieuwetijdskinderen' zijn volgens het Platform supergevoelig, sterk intuïtief, vroeg wijs. Ze ervaren de wereld als een groot geheel, zien geen onderscheid tussen mensen en beschouwen zichzelf als een verlengstuk van de natuur. In sommige alternatieve kringen wordt gezegd dat deze kinderen met een sterk spiritueel bewustzijn de komst van een andere samenleving voorbereiden.

De huidige maatschappij met zijn hang naar feitenkennis en materialisme gaat op de helling, wordt gesteld. Oude waarden, normen en zekerheden verdwijnen. Steeds meer mensen zoeken zingeving voor hun leven in geestelijke verdieping en bewustwording. 'Nieuwetijdskinderen' zouden daarin het voortouw nemen. Hun intuïtie - zeg maar innerlijk weten - dient als kompas bij alles wat ze doen. Zij leven vanuit hun hart.

KADER 1
Hoewel alle kinderen uniek zijn, kunnen 'nieuwetijdskinderen' in meer of mindere mate de volgende eigenschappen en kenmerken hebben:

- veel huilen als baby
- respect voor de natuur
- wijze uitspraken voor hun leeftijd
- overgevoelig
- gevoelig voor stemmingen van anderen
- heftige reacties op voedingsmiddelen
- sterk gevoel voor onrecht en bedrog
- sterke persoonlijke overtuigingen
- origineel en creatief
- sterke intuïtie
- druk gedrag
- dromerig
- ziektes zoals astma en eczeem
- paranormale ervaringen, zoals stemmen horen, wezens zien en dergelijke


Hoe dan ook, het Platform wordt suf gebeld. Woordvoerster Carla Muijsert, zelf ook moeder van 'nieuwetijdskinderen': ,,We willen ze niet een of ander etiketje opplakken, of verbijzonderen. Liever niet zelfs. We geven opvoeders alleen informatie over hoe deze kinderen in de wereld staan en hoe je goed met ze kunt omgaan. En daar is kennelijk heel veel behoefte aan.


Carla komt ze soms tegen: de ouders die erop kicken dat ze zo 'n leuk nieuwetijdskindje' hebben. , Gelukkig gaan de meeste mensen er een stuk nuchterder mee om. Ik spreek genoeg ouders die weinig op hebben met spiritualiteit, maar die bij ons terecht komen omdat ze hun kind gelukkig willen zien.'' Ze praat de opvoeders niks aan. ,,Het enige wat wij als platform zeggen is: stel je open voor je kind, luister er naar, accepteer en erken het zoals het is.

Vroeger waren er ook kinderen die 'anders' waren. Maar veel van hen zijn opgegroeid in gezinnen waar geen plaats was voor iemands unieke persoonlijkheid. Kinderen moesten zich conformeren aan de wereld van de volwassenen, meelopen in het gareel, presteren in de maatschappij en vooral niet zeuren. Tegenwoordig staan ouders meer open voor wat er leeft bij hun kroost. Bovendien, constateren therapeuten, worden er in vergelijking met vroeger steeds meer supergevoelige, intuïtieve kinderen geboren. De tijd is er kennelijk rijp voor, concluderen zij. Maar daardoor vallen de problemen des te meer op.

Carla Muijsert: ,,Veel kinderen hebben moeite met de manier waarop onze samenleving in elkaar steekt. Ze vinden het hier vaak kil, oneerlijk en druk en daar reageren ze op. Natuurlijk kan er soms echt iets aan de hand zijn. Een kind kan een stoornis hebben of een lichamelijk probleem. Maar misschien is het een supergevoelig, intuïtief kind. Betrek die mogelijke verklaring er in elk geval bij, voordat je zo'n 'onhandelbaar' kind in een instelling plaatst of medicijnen geeft. Want dat gebeurt!

GEESTELIJKE VERDIEPING

,,Wij hebben deze kinderen eigenlijk niet zo veel te vertellen, zij hebben ons wat te zeggen'', stelt Carla Muijsert. Het heeft volgens haar allemaal te maken met de hang naar geestelijke verdieping. ,,Steeds meer mensen ervaren dat alles uit een en dezelfde bron voortkomt. Ieder mens is een druppel uit dezelfde oceaan. We zijn allemaal individuen en toch onderdeel van een groot geheel. Steeds meer jonge kinderen ervaren die eenheid heel duidelijk. Ze zien geen verschillen, maar juist allerlei overeenkomsten. De wereld is voor hen een groot, organisch geheel. Ze voelen zich verbonden met alles en iedereen. Als iemand een tak van de boom rukt, doet dat sommige kinderen pijn. Zo sterk is die band.

Ze snappen niets van de manier waarop volwassenen met elkaar omgaan. Waarom wij de een aardig vinden en de ander een rotzak. Waarom wij oordelen en veroordelen. Voor hen zijn alle mensen gelijk. Ze hebben bovendien een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Pesten vinden ze vreselijk. 'Waarom doen mensen dat, mam?', vragen mijn kinderen. Zo leren ze ons om die eenheid en verbondenheid met alles te zien. Ze houden ons een spiegel voor.

Kinderen zijn in hun bewustzijn een stapje verder. Ze laten zich leiden door hun innerlijk weten. Wij onderdrukken dat vaak. Dat hebben we zo geleerd. Maar deze kinderen laten zich niet onderdrukken. Die willen geaccepteerd worden zoals ze zijn.

ONDERWIJS

Vooral in het onderwijs komt dat aan het licht. Steeds meer kinderen gaan met tegenzin naar school of vallen buiten de boot. Volgens de Haarlemse orthopedagoge Erika de Bly die zich speciaal met de opvang van deze kinderen bezighoudt is het geen kwestie van intelligentie. ,,Kinderen willen best leren en kunnen het ook, maar het huidige onderwijssysteem perst leerlingen te veel in een vorm die ze niet willen en kunnen begrijpen. Leerkrachten weten geen raad met dit 'anders zijn' en sturen kinderen door naar het LOM-onderwijs. Daar horen ze helemaal niet thuis.


In het huidige onderwijs is te veel eenrichtingsverkeer, stelt De Bly. ,,Het systeem en de leerkracht bepalen hoe een kind leert lezen en rekenen. Het kind zelf wordt niks gevraagd. Zelfs op speciale scholen, zoals bij het Montessori onderwijs, wordt nog te veel gedacht vanuit kant en klare methoden. Maar deze kinderen denken niet logisch analytisch, zoals wij. Het zijn beeldendenkers. Stel ze een vraag en ze krijgen een beeld van het antwoord. Ze kunnen alleen niet op onze analytische manier uitleggen hoe ze eraan zijn gekomen. Ze zitten op een ander leerniveau. Dat geeft allerlei problemen zoals met lezen en rekenen.

De nood onder ouders is hoog, merkt Erika de Bly. ,,Kinderen zijn ongelukkig. Ze willen niet meer naar school, of worden gepest.'' De orthopedagoge is voorstander van aparte scholen, zolang het reguliere onderwijs nog niet in staat is deze kinderen goed te begeleiden. ,,Bij Apeldoorn is zo 'n school, waarvoor veel belangstelling bestaat. Mensen zijn zelfs bereid ervoor te verhuizen! Zelf ben ik bezig om in Haarlem iets van de grond te krijgen, maar dat is nog in een pril stadium.


STRUCTUUR

Structuur bieden helpt, heeft Carla Muijsert gemerkt. ,,Je moet grenzen aangeven, want zelf zijn deze kinderen vaak oeverloos. Ze staan open voor van alles en nog wat en kunnen moeilijk onderscheid maken tussen emoties die van hen zijn of van anderen. Ze worden voortdurend overmand.

Doordat ze zichzelf niet of nauwelijks los zien van het grote geheel, kunnen 'nieuwetijdskinderen' moeite hebben met het ontwikkelen van hun eigen identiteit. ,,Hoe fantastisch ze ook in elkaar steken, toch moeten ze hun eigen persoonlijkheid ontwikkelen. Anders kunnen ze zich niet staande houden in de samenleving en gaan ze ten onder. Ze moeten leren hun aardse en spirituele werkelijkheid in balans te brengen. Anders blijven ze zweven. Bewegen helpt bij het aarden. Fietsen, rennen, zwemmen. Laat ze maar klimmen, dansen en hollen. Ze moeten lekker in hun lijf zitten. Dan willen ze graag hier op aarde zijn.

Je hoeft deze kinderen niet veel meer te vertellen, ervaart Carla Muijsert, en met haar vele andere ouders. ,,Ze zetten al onze waarden en normen op losse schroeven. Ze dagen je uit om je met hen te verbinden. Ze nemen geen genoegen met onechtheid. Ze leren ons open en eerlijk te zijn. Ik zou ouders op het hart willen drukken: sleutel niet aan je kind, sleutel aan jezelf. Maar blijf vooral ook opvoeden. Laat het niet op zijn beloop. Aanvaard dat je kind anders is dan je misschien had verwacht, en dat het niet in een model of hokje past. Als een kind niet zichzelf mag zijn, krijgt het vroeg of laat problemen. Sommigen redden het, die zijn onverwoestbaar. Maar de meesten gaan er onderdoor en raken beschadigd. Ik zeg dit ook richting reguliere hulpverlening. De belangstelling voor wat wij vertellen is zo groot, dat moet toch iets betekenen?

PRIKKELS

Carla Muijsert is de nuchterheid zelf. Zo 'n kreet nieuwetijdskind zegt natuurlijk geen bal. Het lost niks op aan de problemen. Daar moet je zelf aan werken. Je kunt van een druk kind zeggen dat het typisch nieuwetijdsgedrag vertoont. Nou en? Ik heb geen eindeloze gesprekken met mijn kinderen over spiritualiteit. Kom op, zeg. Het gaat erom dat je snapt hoe ze in elkaar zitten. Ik begrijp nu dat mijn kind staat te schreeuwen, omdatªie hartstikke veel prikkels op school heeft ervaren en het even niet meer aan kan. Dan ben ik minder snel geneigd om te zeggen: houd je kop.

Ik heb geleerd om op zo 'n moment structuur te bieden. Als een van mijn kinderen druk thuis komt zeg ik: schat, ga zitten en eet eerst even je boterham. Een andere keer zeg ik: ga maar even buiten uitrazen. Waar het om gaat is dat ik me er niet meer aan erger. Het belangrijkste is dat het gedrag er mag zijn en niet meteen veroordeeld wordt. Ik zeg niet dat je een kind maar zijn gang moet laten gaan. Als een kind zich geaccepteerd weet, is het ook aanspreekbaar, merk ik.

Hoe kun je je als ouder het beste opstellen? ,,Maak ze vertrouwd met beide werelden: het aardse en het spirituele. Het gaat soms om de onnozelste dingen. Mijn zoon gooit vaak zijn jas op de grond. Als ik hem vraag die op te hangen, gebeurt er niks. Wanneer ik hem erop aanspreek, zegt hij: 'Ik heb hem opgehangen'. Nee, zeg ik dan, hij ligt er nog. Wat gebeurt er toch in zijn hoofd als ik zoiets vraag, dacht ik bij mezelf. Kijk, bij het woord 'jas' gaan zijn gedachten alle kanten op. Hij ziet iemand op straat lopen met een jas aan. Hij ziet jassen op de kapstok enzovoorts. Er gebeurt een heleboel tegelijk in zijn hoofd, maar niks concreet. Ik heb intussen geleerd hem te vragen mij aan te kijken, zich te concentreren en zeg heel duidelijk wat ik wil. Even terug uit de kosmos naar het hier en nu, denk ik dan.

'Ouders moeten grenzen stellen'

Psychologe Barbara Prassek uit Almere krijgt regelmatig kinderen in haar praktijk met problemen waarbij de klassieke aanpak niet helpt. ,,Kinderen zonder aanwijsbare moeilijkheden thuis of op school, zonder een duidelijk lichamelijke of geestelijke stoornis. Verklaringen uit de standaardboeken helpen niet. Dan heb ik het over een kind dat 'wezens' ziet of onverklaarbare angstaanvallen heeft. Of dat zegt: 'Ik wil dood'. Of: 'Ik kom toch een andere keer weer terug'. In die gevallen heb je weinig aan je wetenschappelijke, universitaire kennis.

Ook al heb je zelf niks op met reïncarnatie of paranormale verschijnselen: neem een kind dat dit wel doet serieus, stelt de psychologe. ,,Ik ga ervan uit dat sommige kinderen zich in andere dimensies kunnen bevinden en daar van alles waarnemen. Ik denk niet dat het helpt om tegen zo 'n kind te zeggen dat het een levendige fantasie heeft of dat het moet ophouden met die nonsens. Als een jongetje mij vertelt dat hij in de hoek een zwarte man ziet staan, geloof ik dat, ook al zie ik zelf niets. Dan probeer ik samen met het kind een oplossing te vinden om de man weg te krijgen of ervoor te zorgen dat zijn angst minder wordt.

Sommige kinderen die bij haar komen hebben al een heel traject achter de rug. Ik geloof niet dat het ligt aan onwil van mijn collega's. Die willen net zo goed helpen. Misschien hebben kinderen en ouders er moeite mee om bij de reguliere hulpverlening openlijk te praten over spirituele ervaringen. Misschien plakt de hulpverlening wel eens te snel een etiketje op een kind. Ouders schrikken als een therapeut termen als schizofrenie of wanen gebruikt. Die denken: ik heb een mooi kind, waar niks mis mee is. En dan zoeken ze verder.

Of gedragsproblemen voortkomen uit spirituele ervaringen of niet, de psychologe benadrukt dat ouders altijd structuur moeten bieden. Begrip en respect voor het wezen van een kind zijn belangrijk. Maar dat betekent niet dat je alles in zijn gedrag hoeft te tolereren. Ouders moeten grenzen stellen. Kinderen testen je uit en als je geen tegenwicht biedt kan dat heel averechts uitpakken.

Over ouderschap.
Uit : Holistisch Leven (Walsch)


Vraag aan Walsch: Sommige mensen voeden kleine kinderen op. Welk advies heb jij voor hedendaagse ouders? Wat kunnen wij ze vertellen? Hoe kunnen we ze over God onderrichten?

Antwoord: Ik ben de laatste persoon die je om advies voor ouders moet vragen. Ik sta waarschijnlijk in de top tien van de slechtste ouders ter wereld. Misschien ben ik daarom toch de juiste persoon om die vraag te stellen, ik weet het niet; ik kan je vertellen over alle vergissingen die ik heb begaan. Maar ik geloof dat er één vergissing is die ik niet heb begaan. Ik heb altijd onvoorwaardelijk van mijn kinderen gehouden. En ik heb ze nooit om iets gevraagd waarvan ik niet dacht dat ze het wilden geven. aan mij of aan het leven. Ik denk dus dat het advies dat ik aan ouders zou willen geven, is dat je van je kinderen moet houden zoals je wilt dat er van jou wordt gehouden. Koester geen verwachtingen, stel geen eisen en laat ze vooral hun eigen leven leiden.

Laat ze los. Laat ze gaan. Laat ze tegen die muur oplopen en laat ze die vergissing begaan. Laat ze zichzelf zo nu en dan pijn doen. Help ze weer overeind en help ze een handje als ze een of andere tegenslag ondervinden.. Maar probeer ze niet tegen te houden als ze hun eigen leven willen leiden. Geef ze hun vrijheid; zelfs de vrijheid om dingen te doen die niet direct in hun hoogste belang zijn of die jij zelfs 'verkeerd' zou noemen. Weet je, het beste advies dat ik aan ouders kan geven is om je kinderen te behandelen zoals God ons behandelt: "Mijn wil voor jou is jouw wil voor jou; ik geef je vrije keuze om in het leven de beslissingen te maken die jij wenst te maken en ik zal altijd van je blijven houden, ongeacht wat er gebeurt".

 
Van: Stichting LOVE, Winsum (Gr.)

Leven Op Vertrouwen

 

Verslag van de lezing ”NIEUWETIJDSKINDEREN”

 

Door Carla Muysert, op donderdag 14 februari 2002,

 

De aula van de Groene School te Winsum is die avond gevuld met ongeveer tachtig bezoekers, waaronder mensen uit het onderwijs, de hulpverlening en ouders. Na een welkom en een inleidend woord door Dik Stukkien krijgt Carla Muysert het woord.

Ze begint met een eindtijd af te spreken, n.l. tien uur. Want ze moet nog zo’n 200 kilometer rijden met de auto.

De stichting NieuweTijdsKinderen bestaat vijf jaar en heeft een snelle groei achter zich. Alles gaat met vrijwilligers, er wordt geen subsidie ontvangen. De activiteiten bestaan uit het houden van lezingen en symposia, waaronder de eerstkomende op 2 juni in Amersfoort, en het verspreiden van informatiemateriaal. Ook is er een pas vernieuwde website.

Carla Muysert is zelf moeder van drie nieuwetijdskinderen in de leeftijd van 16, 15 en 12 jaar. Ze heeft rechten gestudeerd, maar dat vak paste haar niet. Daarna heeft ze allerlei cursussen gegeven op therapeutisch gebied. Haar kinderen hebben haar veel geleerd, ze heeft iets gezien in haar kinderen.

Overigens is de term ’nieuwetijdskinderen’ verwarrend. Ze geeft er de voorkeur geen etiketten te plakken met zo’n term. Er is helemaal geen sprake van iets speciaals of een missie. Er is wel een ontwikkeling gaande met de mensheid, een evolutie naar een spirituele mens. In dit proces past veel meer, ook nieuwetijdskinderen. Wij zitten allemaal in dit proces en hebben de taak dit proces zichtbaar te maken. Want het gaat steeds sneller en kinderen lopen hierbij voorop. De kwaliteiten van nieuwetijdskinderen horen bij die nieuwe mens. De één laat veel meer zien dan de ander. Maar het gaat in feite alleen om het proces.

Een centrale kwaliteit bij nieuwetijdskinderen is: ze leven meer vanuit hun gevoel, meer intuïtief. Ze staan anders in het leven, hebben een grote innerlijke belevingswereld. De consequenties hiervan zijn: kwaliteiten en problemen.

 

Carla Muysert verwijst daarbij naar de flyer van de St. LOVE: leven vanuit de BRON van ons bestaan. Alles komt voort uit deze bron. En zij zijn zich daarvan bewust.

Uit een Amerikaans onderzoek onder scholieren blijkt dat 60% buitenzintuiglijke ervaringen heeft, of heeft gehad. Verdere eigenschappen zijn het zien van entiteiten, van spiritueel begeleiders, van aura’s, het horen van stemmen en uittredingen. Deze kinderen maken daar gewag van. Voor kinderen zijn deze ervaringen normaal. Wij reageren daar echter vaak niet normaal op.

Voorbeeld: een kind komt bij het RIAGG terecht omdat het problemen heeft in contacten met leeftijdsgenoten. De oorzaak hiervan ligt in het contact dat het kind heeft met zijn overleden grootmoeder. De hulpverlening kwalificeert dit als schizofreen en gaat op basis daarvan over tot medicatie.

Maar er komt verandering. De psychiater prof. Romme heeft al in 1990 een boek geschreven: ’Stemmen horen accepteren’. Dat heeft bijna zijn leerstoel gekost. Maar hij heeft met dit boek het thema ’Nieuwetijdskinderen’ uit de sfeer van de psychiatrie gehaald en op een ander niveau gebracht.

Als iemand uitroept: ”Mijn kind is paranormaal!”, reageert Carla Muysert daarop met: ”Nou en…” Het is volgens haar een normale, menselijke eigenschap. Als ouders het zo bijzonder vinden, kan dat ook schadelijk zijn voor het bewuste kind. De reactie van de ouders is daarom heel erg belangrijk. Het gaat erom dat kinderen naar zichzelf kunnen toe groeien. Er emotioneel aan toe kunnen zijn. Het is een rijpingsproces.

Carla Muysert maakt duidelijk niet in termen van problemen te willen denken ten aanzien van nieuwetijdskinderen. Deze kinderen hebben daarentegen juist kwaliteiten. Die kunnen weliswaar afwijken van wat men over het algemeen normaal vindt. Maar toch zijn het volgens haar kwaliteiten. Die te onderkennen en te herkennen, daar gaat het om. Die kwaliteiten kunnen zijn:

·       Kinderen kunnen door maskers heen kijken. Ze staan dan op een dieper niveau. Wat je als ouder werkelijk bent hou je niet voor ze verborgen. Kinderen eisen eerlijkheid en consequent zijn. Wij hebben echter geleerd verstoppertje te spelen en niet te zeggen wat we denken. Als ouder of leerkracht is het belangrijk jezelf en eerlijk te zijn. Maar niet op hetzelfde niveau als de uiting van het kind. Kinderen zijn emotioneel nog lang niet daarmee in overeenstemming. Ze moeten er nog naartoe groeien.

·       Kinderen kunnen zeer wijze uitspraken doen. Bijvoorbeeld herinneringen aan vorige levens. Een veel gehoorde uitspraak is: ”Vroeger, toen ik groot was.” Verder hebben zo opvallend veel inzicht in menselijke verhoudingen. Een speciaal verschijnsel is de huilbaby. Dat kan aan verschillende zaken liggen: onvoldoende voeding, stress, of anderszins. Maar ook: ”Het valt niet mee om baby te zijn. Je weet en wilt zo veel, maar het kan nog niet. ” Ook komt heimwee naar vóór de geboorte veel voor.

·       Kinderen staan in contact met hun innerlijk weten. Die voeding moet ik niet hebben, dat instrument past niet bij me, die sport ligt me niet. Opvallend is ook dat veel kinderen opeens vegetariër worden in een gezin waar het eten van vlees normaal is. Ze weten het onmiddellijk, maar kunnen het nog niet beargumenteren. Ze zijn verbaal nog niet vaardig genoeg. Ieder kind heeft een talent en kan daar via intuïtie vorm aan geven.

·       Kinderen zijn soms eigenwijs. Dat krijg je met kinderen die zo bewust zijn. Ze willen vormgeven aan wie ze zelf zijn. Dat kan heel ver gaan en kan ook heel lastig zijn voor ouders en opvoeders.

Het aantal kinderen met problemen neemt de laatste tijd enorm toe. Uit onderzoek blijkt dat 52% van alle kinderen problemen heeft. Hoe kan dat? Dat is de andere kant van de medaille. Onze maatschappij houdt geen rekening met nieuwetijdskinderen, het onderwijs, de opvoeding, de hulpverlening. Kinderen van nu hebben een grotere mate van gevoeligheid. Ze moeten als een prachtige antieke viool, een Stradivarius, liefdevol en voorzichtig worden behandeld.

Dit geldt bijvoorbeeld voor voeding uit de supermarkt: melk, suiker, gist, chocola. Veel kinderen hebben een allergische gevoeligheid voor deze modern geproduceerde voedingsmiddelen. Er is veel onderzoek gedaan naar de relatie tussen autisme, ADHD en voeding. En er is wel degelijk sprake van een relatie. Voeding is dus uiterst belangrijk!

Ook vaccinaties spelen een rol. Vroeger, bij de opkomst van de massaal uitgevoerde vaccinaties zoals DKTP (en zoals nu tegen mazelen), was het maatschappelijk draagvlak hiervoor zeer groot. Achteraf heeft dit zeker tot problemen geleid. Als het lichaam gevoeliger wordt, reageert het op externe toevoegingen aan het lichaam. Op consultatiebureaus wordt dat inmiddels onderkend. Weigeren van vaccinatie kan, het is niet verplicht eraan mee te doen. Maar je wordt wel uit het ’systeem’ gegooid. Carla Muysert heeft dat zelf aan den lijve ondervonden met haar kinderen.

Uit onderzoek in de afgelopen jaren naar het verschijnsel wiegendood is gebleken dat na invoering van de vaccinatie met DKTP het aantal wiegendood-kinderen is gestegen. Japan hoorde, na de invoering van het vaccineren van baby’s tegen kinkhoest, bij de top-drie landen op de lijst van wiegendood. Na het stoppen van deze vaccinatie is Japan gekelderd naar de onderste regionen van deze lijst. Ook homeopaten kunnen dit uittesten en bevestigen.

 

Het onderwijs:

Ieder mens heeft zijn kwaliteiten en wil daarin gezien en gekend worden. Maar op school heerst een systeem waarin alleen schoolse vaardigheden onderwezen worden. Dat doet veel kinderen tekort. Dertig procent van alle kinderen verlaat het middelbaar onderwijs zonder diploma. Dat is een signaal! De Amerikaan Howard Gardener heeft in de jaren tachtig onderzoek gedaan naar vormen van intelligenties. Hij kwam op een aantal variaties met de bijbehorende leerstrategieën zoals : auditief, praktisch, naar binnen gericht, interpersoonlijk, intra-persoonlijk, visueel.

Er ontstaat de laatste jaren veel belangstelling voor het zogenaamde adaptief onderwijs. Het wordt al op verschillende scholen gepraktiseerd, in Amerika op tweehonderd scholen. Het resultaat hiervan is een opleiding in de eigen intelligentie. Het aantal gedrags- en leerproblemen is op deze scholen enorm afgenomen. Ook in Nederland zijn er plannen om dit op scholen te introduceren. Sommige particuliere scholen doen dit al. Het gaat er hierbij om het kind te volgen in zijn eigen ontwikkeling en niet het vooraf vastgestelde leerplan als maatstaf te stellen. Dat betekent een cultuuromslag, het loslaten van wat vertrouwd is, geen etiketten opplakken. Een tegengestelde beweging aan de situatie van nu, die geen recht doet aan de ontwikkeling van een kind. Heb vertrouwen in het kind! Nieuwetijdskinderen zijn wel degelijk leergierig, willen zich graag ontwikkelen. Mensen in het onderwijs staan er in veel gevallen ook wel voor open. Het onderwijs is echter veel te strak georganiseerd. Binnen de huidige constellatie kan dan niet - of heel moeilijk - verwezenlijkt worden.

Nieuwetijdskinderen voelen intuïtief aan wat zich aan hen voordoet. Carla Muysert doet in dit verband een klein experiment met de aanwezigen in zaal. Ze neemt een woord uit onze taal, ’konijn’, en vraagt dit woord naar binnen te laten gaan en te proberen te laten komen wat boven komt. Iedereen heeft zijn eigen manier van verwerken: het woordbeeld zelf met de letters, een beeld, een plaatje, een film waar je zelf in zit, een al of niet prettige situatie, zelfs een geur of een gevoel.

Soms zijn dergelijke associaties helemaal niet logisch. Kinderen met zulke associaties kunnen warrig, abstract zijn, niet te volgen. Ze denken razendsnel en kennen geen structuur. Op school hebben zulke kinderen het erg moeilijk. Ze zijn volgens docenten dromerig en snel afgeleid.

Carla Muysert geeft een voorbeeld door te vertellen van een jongetje in groep vier, die nog nauwelijks kon schrijven. Slechts krassen en hanenpoten kon hij produceren. De juf verwonderde zich erover dat hij, ondanks speciale aandacht en aansporing maar niet tot schrijven kon komen. Toch bleef ze het proberen. Maar opeens begon hij zomaar uit zichzelf te schrijven. Desgevraagd antwoordde het kind dat hij verliefd geworden was op een klasgenootje. En dat hij haar een briefje wilde schrijven dat hij ’…op haar was’. Zo was dus die verliefdheid zijn motivatie om te kunnen schrijven.

Carla Muysert pleit ervoor anders om te gaan met wat een ’handicap’ heet, zoals dyslexie. Zelf is Carla Muysert ook dyslectisch. Dat heeft haar echter niet verhinderd een rechtenstudie te volgen. Zo kent ze ook een bekend schrijver, die zijn eigen werk nauwelijks kan voorlezen. Het is een mogelijkheid om de wereld anders te bekijken. Ook achterstanden in ontwikkeling worden als een probleem gezien. Terwijl het gewoon gaat om een àndere ontwikkeling. Het lichaam van een kind ontwikkelt zich in fasen en die fasen lopen niet bij iedereen gelijk. Bijvoorbeeld een achterstand in de motoriek. Het is een tijdelijke storing in de verbinding met het mentale.

 

De hulpverlening:

Veel nieuwetijdskinderen komen in de hulpverlening terecht. Een kind is erg druk of vertoont een sterk teruggetrokken gedrag. Bijvoorbeeld een ADHD-kind: associatief denken, van de hak op de tak. Het gaat erom dit in een ander daglicht te plaatsen. Deze kinderen krijgen heel veel prikkels te verwerken. Het vat loop als het ware vol… Daardoor zijn ze erg druk. Tot aan de schooltijd is hun gedrag vaak nog wel ’normaal’. Maar op school passen niet in het systeem. Het gaat erom niet te ’labellen’, zoals Carla Muysert het etiketten plakken noemt. Veel belangrijker is te snappen hoe een kind in elkaar zit, waar die ’storing’ uit voort komt.

Vervolgens gaat Carla Muysert in op het veel gebruikte medicijn Ritalin. In Amerika gebruikt vijftien procent van de schoolkinderen dit medicijn. De diagnoses leiden heel vaak tot het gebruik van Ritalin. Veel ouders klagen dat de diagnose door de medische wereld of de hulpverlening niet klopt. De Gezondheidsraad weet niet welke effecten dit medicijn geeft op langere termijn, hetgeen tot bezorgdheid leidt bij veel ouders. Er is wel begrip voor deze zorgen bij de Gezondheidsraad, maar er is in hun optiek geen alternatief. Bovendien is medicatie soms ook noodzakelijk om als ouders te kunnen overleven, of om even tot rust te kunnen komen. Toch is medicatie een vorm van symptoombestrijding.

De oudste zoon van Carla Muysert is autistisch. Als baby huilde hij altijd. Steeds meer trok hij zich terug in zijn eigen wereld. Onderzoeken leverden niets op. Maar haar gevoel zei haar dat hij structuur nodig, aandacht, liefde en duidelijkheid. Door niet te labellen zijn ze ook niet terechtgekomen in het speciaal onderwijs en is hij niet bevestigd in zijn afwijking. Ze heeft hem gewoon geaccepteerd zoals hij was. Het is echter van belang te onderkennen wat er gaande is en je vervolgens af te vragen wat er mee doet.

Afsluitend voert Carla Muysert een hartstochtelijk pleidooi voor de volgende stelling: Kinderen willen zichzelf zijn. Wees je daarom bewust van jezelf en wees eerlijk. Daardoor kun je het beste met hen omgaan. Blijf vertrouwen houden in het kind.

 

Opmerkingen en antwoorden op vragen uit de zaal:

·     Het is voor ouders erg moeilijk om met ADHD-kinderen om te gaan. Toch pleit ze er voor om naar de kwaliteiten van deze kinderen te kijken. Uit ervaring weet ze dat mensen geneigd zijn naar problemen te kijken. Het onderwijszorgsysteem is zo’n proces dat in feite alleen naar problemen kijkt.

·     PDD-nos en autisme kennen een groot aantal overeenkomstige aspecten. PDD-nos heeft bepaalde aspecten als autisme, maar is in feite geheel iets anders. De toevoeging ’nos’ aan PDD-nos (not otherwise specified) wil zeggen: niet nader gespecificeerd. Ofwel, men weet het niet precies.

·     De vrije school: Dit schooltype zegt de ontwikkeling van het kind te volgen. Maar volgens Carla Muysert gaat het ook op deze scholen om bepaalde van tevoren vastgestelde kaders, waarbinnen de leerlingen moeten functioneren. Elk onderwijssysteem heeft zijn eigen systeemaspecten. Carla Muysert bepleit daarom niet te kijken vanuit welk systeem dan ook. Het belangrijkste is: wie staat er voor de klas. De docent moet allereerst oprecht zijn. Gelukkig komt er – ook in het onderwijs – steeds meer beweging op dit vlak. Het heeft gewoon z’n tijd nodig.

·     De tijd dat we anderen de weg wijzen is voorbij. De tijd is gekomen dat we mensen met rust moeten laten, zichzelf moeten kunnen laten zijn. Ga bij jezelf naar binnen en communiceer pas dan met nieuwetijdskinderen.

·     De huidige maatschappij is niet ingesteld op nieuwetijdskinderen. Het gaat erom dat je kinderen leert hun eigen kwaliteiten te zien en ermee om te gaan. Er wordt nog steeds te weinig uit deze kinderen gehaald.

·     Diagnose is heel belangrijk, maar wel uiterst zorgvuldig. Daaruit moet voortkomen een specifieke begeleiding. Maar ook is nodig een maatschappij waar deze kinderen minder snel uit de boot vallen. Dus minder etiketteren, labellen. Dan komt er vanzelf een maatschappij die deze kinderen accepteert.

·     Het niet gemakkelijk om zulke kinderen op te voeden, weet Carla Muysert uit eigen ervaring. Maar ze adviseert: blijf vertrouwen houden in het kind. Kijk naar de kwaliteiten. Dat geeft vertrouwen, ook voor later.

 

Bé Kuipers

 

 

Kleine ster – Rob de Nijs/Belinda Meuldijk

(over hun autistische zoontje: Yoshi)

 

Er is een kleine ster die lijkt op jou.
Zijn ogen verder dan het verste blauw.
Hij neemt mijn hand en raakt de aarde aan
en and're kinderen blijven vragend staan.
Hoe kan ik wie hij is verklaren?

Mijn zoon lijkt zo normaal
maar spreekt een andere taal.
Zijn leven lijkt verdwaald
in dromen vol gevaren.

Wie kent de angst die hem gevangen houdt.
Wie geeft zijn wereld iets dat hij vertrouwt.
Ik neem zijn hand ook als hij schreeuwt naar mij
en zo al vechtend komt hij dichterbij
en als een boot die door de storm klieft
zo til ik hem omhoog
uit ziedend schuim omhoog.
Ik hou hem warm en droog.
God weet dat ik hem liefheb.

Er is een kleine ster die bij ons leeft
en die ons leven zo veranderd heeft.
Hij danst en valt zo vaak
maar daar waar hij de aarde raakt
verschijnt een weg
zoals alleen hij die maakt.
Zoals hij mij aanraakt
en steeds opnieuw de waarheid vraagt
ja, zo is hij
volmaakt naar Gods beeld gemaakt

 

 

Kinderen.

 

Als je kinderen leert leven met angst, leer je achterdocht.
Als je kinderen leert leven met medelijden, leer je zelfmedelijden.
Als je kinderen leert leven met spot, worden ze verlegen.
Als je kinderen leert leven met jaloezie, krijg je afgunst.
Als je kinderen leert leven met schaamte, gaan ze zich schuldig voelen.
Als je kinderen leert leven met tolerantie, leer je ze geduldig te zijn.
Als je kinderen leert leven met bemoediging, leer je ze vertrouwen hebben.
Als je kinderen leert leven met lof, leer je ze waardering hebben.
Als je kinderen leert leven met waardering, leer je ze van zichzelf te houden.
Als je kinderen leert leven met aanvaarding, leer je ze liefde in de buitenwereld te hebben.
Als je kinderen leert leven met erkenning, leer je ze een doel te stellen.
Als je kinderen leert delen, leer je ze vrijgevig te zijn.
Als je kinderen leert leven met eerlijkheid en rechtvaardigheid,
leer je ze gerechtigheid zonder te veroordelen.
Als je een veilige omgeving schenkt, leren ze zichzelf en een ander te vertrouwen.
Als je kinderen leert omgaan met vriendelijkheid, vinden ze het fijn om te leven.
Als je kinderen leert omgaan met rust, kunnen ze in vrede met zichzelf leven.

 

Eens was er een tweeling, een meisje en een jongen, die in de baarmoeder een gesprek voerden.

Het meisje zei tegen haar broertje:
-Ik geloof dat er leven is na de geboorte.
Het broertje wilde daar niets van weten.
-Nee, dit is alles wat er is. Het is hier donker en prettig. We hoeven niets te doen en worden goed gevoed.
Maar het meisje hield vol:
-Er moet toch meer zijn dan deze donkere plek, er moet ergens licht zijn en ruimte om te bewegen.
Maar haar tweelingbroer liet zich nog steeds niet overtuigen.

Na een pauze zei zijn zusje aarzelend:
-Er is nog iets dat ik je zou willen zeggen, al ben ik bang dat je dat ook niet zult geloven: ik denk dat we een moeder hebben.
Nu werd haar broertje razend.
-Een moeder, een moeder? - riep hij -waar heb je het over? Ik heb nog nooit een moeder gezien, en jij al evenmin. Waar haal je dat idee vandaan? Zoals ik al heb gezegd, er bestaat niets anders dan dit! waarom moet je zo nodig meer hebben? We hebben het hier toch niet slecht? ons ontbreekt niets hier, dus hebben we alle reden om tevreden te zijn.

Zijn zusje was uit het veld geslagen door de reactie van haar broertje, en durfde een poos niets meer te zeggen. Toch bleven deze gedachten haar bezighouden, en omdat ze niemand anders had om mee te praten dan haar tweelingbroertje, zei ze tenslotte:
-Voel je niet af en toe die samentrekkingen? Het is geen gevoel en soms doet het echt pijn.
-Ja,- antwoordde hij - wat is daar zo bijzonder aan?
-Nou - zei zijn zusje- ik denk dat die samentrekkingen ertoe dienen om ons voor te bereiden op de overgang naar een nieuwe plaats, waar het veel mooier is dan hier, waar we onze moeder van aangezicht tot aangezicht zullen zien. Lijkt je dat geen mooi vooruitzicht?

Haar broertje gaf geen antwoord. Hij had genoeg van het gebazel van zijn zusje, en besloot geen aandacht meer aan haar te schenken; misschien zou ze hem dan met rust laten.

Ik vond dit verhaal in een boek van Henri Nouwen: "Met de dood voor ogen".


 

Aarden.

Een getuigenis van een hedendaagse jongere op het forum van het nieuwe tijdsdenken (met dank aan Auke)

 

 

Een jaar of drie/vier geleden liep ik met mijn Alf[1] een beetje verloren over de "Hemelseberg". Ik ben graag in dat gebied, er lopen kris kras beken doorheen en er zijn een aantal bronnen, veel bomen waaronder heel bijzondere, heuvels, graslanden en uitzicht over de Rijnvallei…………..

Ik weet niet meer hoe ik er op kwam maar ik wilde meer over aarden weten. Ik was in diezelfde week al eerder in dat bos geweest en heb een tijd op een laag afgezaagde boomstronk gestaan en geprobeerd via mijn voeten en de boomwortels contact met de aarde te maken. Ik besloot een vriendin op te bellen, zij is spiritueel therapeute. Het was al snel, "Ja, Andreas, jij bent niet goed geaard", en ik, "ja maar wat behelst geaard zijn dan?" Ze was verbaasd dat ik niet be-greep wat aarden was. In het gesprek wat er op volgde ben ik amper wijzer geworden en ik besloot het los te laten en het antwoord vanzelf tegen te laten komen. Nog steeds een beetje verloren en wat melancholisch vervolgde ik mijn pad, Alf, mijn herder met een flinke tak in haar bek een stuk voor me uit…………. Op een gegeven moment zag ik iets verderop een vogelnestje liggen, stapte er op af, raapte het op en bewonderde het prachtig gemaakte piepkleine nestje. Ik stond met het nestje in mijn handen, draaide het voorzichtig, bekeek het goed en voelde me er heel gelukkig mee. Het zelfde moment wist ik, dit is ook aarden; - ik besloot - jezelf gelukkig voelen of blij zijn is ook aarden…………….

Zodra we geboren worden en we op aarde zijn, bezield en wel en met ons karma, begint onze reis. Als alles goed is gegaan en wij worden liefdevol ontvangen en onze ouders kunnen ons waarnemen, hebben oog voor onze noden en behoeften, voelen wij ons veilig en aarden wij als jong menske. Het gaat fout wanneer er zich onveiligheden in ons leven voor gaan doen. Als wij bij ouders terecht komen die zelf nog met pijn of trauma's zitten, dan dragen zij dit onherroepelijk op ons over. Dat kan zich in vele manieren uiten; fysieke en/of emotionele verwaarlozing, misbruik, geweld…….  Deze factoren brengen bij ons een ontaardingsproces op gang, zeker als onze ouders diegene zijn, die voor deze onveiligheden zorgden en/of betrokkenen zijn. Het kunnen ook andere betrokkenen zijn, andere familieleden of bekenden. Komen wij ook nog eens tot ons grote "Nee zeggen"; het moment van alle vertrouwen in de grote mensenwereld opzeggen - na bv. een heftig traumatiserende ervaring als misbruik of mishandeling - stopt mogelijk ook nog onze sociaal emotionele ontwikkeling.


Zo jong als we zijn; we creëren vanuit willen overleven een wereld waarin wij ons veilig voelen. Een eigen wereld, een alter ego? Dit gebeurd wel in het hier en om in het hier te blijven en om in dit leven te overleven. Compensatiegedrag, sterallures, afzetgedrag, rebellie, onverschilligheid………………………….

We raakten ontaard als we als kind niet gezien zijn en al helemaal als we in onze jeugd met vormen van geweld, misbruik of verwaarlozing te maken kregen. Na nodeloze pogingen aan de bel te trekken, trokken wij ons in onszelf – in onze eigen wereld - terug en we ontwikkelden een contact in stilte in ons eigen zijn, en kregen meer kosmisch contact dan aarde contact. Onze ziel trok zich terug uit de basis van ons lichaam. Als we als kind altijd op onze qui-vive moesten zijn, heeft dat een waakbewustzijn in ons doen ontplooien. Tijdens onze vele in stilte (eigen wereldje) momenten en kosmische afstemmingen, ontwikkelden we daar ook nog eens onze intuïtieve vermogens bij. We ontwikkelden verder kosmisch contact inclusief voor sommigen ook uittredingen en/of contact met overledenen.


Onze ontaarding uitte zich in eigenzinnigheid naar de omgeving (ouders/opvoeders), met als referentie kader de maatschappij!!!!

We raakten onthecht, creëerden onze eigen wereld en belevingen, gingen in onze eigen wereld leven. We ontplooiden eigenheden en werden vaak door onze omgeving niet goed begrepen. We gingen ander gedrag vertonen; achterblijvende/andere sociale ontwikkeling, andere seksuele verhoudingen, verminderd (zelf) vertrouwen, drugs, alcohol, andere verslavingen, onwennig met verantwoording, verminderde concentratie, zijn vaak solitair, dikwijls wat teruggetrokken, moeilijk leren op school, enz.   Maar we ontwikkelden ook kunstzinnigheid, eigen abstractie, empathie, intuïtie, zoeken naar waarheid en betekenis van het leven, zoeken alternatieve stromingen, zelfgeloof, gevoel voor mystiek, zijn sensitief, ontdekken heel eigen nieuwe wegen en mogelijkheden op allerlei gebied.

Heling werkt naar twee kanten; daar waar je vandaan kwam en daar waar je naar toe gaat.

Mensen die zich uit hun aartstrauma vrijwerken (vaak met behulp van een therapie, of binnen een bijzondere relatie) en de reis naar zichzelf aangaan, ontdekken ook dat zij zelf door gekwetste mensen zijn gekwetst. Ontdekken familie verbanden! Zijn zelfs in staat het op te lossen (in te lossen) naar hun komaf en dragen dit ook niet meer over op hun eigen kinderen.
Ontdekken misschien dat zij hun eigen ouders opzochten of dat hun kinderen hun kinderen niet zijn (K. Gibran), zoals ik, in mijn geval.
Hun ontwikkeld empathisch vermogen stelt ze in staat o.a. als therapeut aan het werk te gaan. Maar zolang er nog iets blijft "knagen" is er iets nog niet ultiem ingelost en blijft het moeilijk te AARDEN in deze wereld en behoeft de reis naar binnen nog een vervolg.

Willen wij dit alles zien, dan zullen we beseffen dat we op veel fronten heel bevoorrecht zijn met onze verworven geestelijke rijkdom en dat het trauma de doornen zijn aan de steel van "de Roos" die leven heet. Wij wel degelijk in liefde en vrijheid kunnen leven, na al er was.

Ontaarden kan op alle leeftijden plaatsvinden. Fijne beschermende jeugd ervaren, gezin opgebouwd, aan toekomst gebouwd, fijne vrienden, alles op orde…………. Dan gebeurt er wat. Je verliest een dierbare of scheiding, een andere heftig traumatische ervaring en alles stort voor je beleving in. Het trauma onthecht je (deels) uit het leven. Kan je helemaal aan het dagelijks leven doen onttrekken……………….

Om te kunnen aarden, in ge-heel (weer) hier op aarde te komen, zullen we eerst liefde voor onszelf, het zelf, moeten toestaan. Zelfgeloof ontwikkelen, de reis naar ons eigen innerlijk aangaan, door onze angst heen moeten. Bewustwording, begrijpen en inzien, liefde en positiviteit zijn o.a. de sleutelwoorden, de "tools" voor heelwording en om te kunnen aarden op deze planeet. Ons eigen bestaan in nemen, in onze eigen energie, onszelf neerzetten en (weer) vanuit het eigen hart gaan leven, zonder de bevestiging nodig te hebben van ouders, anderen of autoriteiten.
Wij maken dit leven en deze maatschappij en wij hebben daar invloed op………………….

………………………………..met onze voeten op deze AARDE in ons eigen bestaan!!!



[1] herdershond

 

 

Holistisch gastouderbureau Indigo



Indigo is een initiatief van Diana Rempf coördinator van dit gastouderbureau. Na haar opleiding SPW afgemaakt te hebben heeft Diana 4 jaar lang in de kinderopvang gewerkt waar zijn ervaringen heeft opgedaan met kinderen van 0 tot 12.

 

Tevens heeft Diana tijdens haar opleiding een half jaar gewerkt als onderwijs assistent op de vrije school waar ze voor het eerst met de antroposofie in aanmerking kwam. De warmte die deze school uitstraalde is dan ook wat ze miste in de kinderopvang. Met deze kennis is zij een eigen gastouderbureau gestart.

 

Naast een eigen gastouderbureau heeft Diana een eigen praktijk waar regelmatig lezingen en workshops voor ouders en kinderen zijn. Niet alleen Diana zal deze lezingen en workshops geven ook andere docenten en pedagogen doen hier aan mee. Ieder heeft hierin zijn eigen inbreng en persoonlijke ervaring.

 

Voor vragen over de opvoeding kunt gastouders en ouders bij Diana terecht. U kunt ook eens mee doen op de avonden van Indigo. Hierin zijn verschillende avonden gratis voor ouders en gastouders. Dit wordt dan ook aangegeven via een nieuwsbrief. Verder wordt u via een nieuwsbrief regelmatig op de hoogte gehouden van verschillende activiteiten en nieuwtjes. Niet alleen over Indigo maar ook over holistisch opvoeden in het algemeen. Soms worden er zelfs leuke artikelen verloot via de nieuwsbrief.

 

Indigo heeft zijn naam te danken aan de Indigo kinderen. Gevoelige en intuïtieve kinderen zijn een inspiratie voor ons cursus aanbod aangezien er voor deze kinderen niet zo veel wordt aangeboden in de maatschappij. Via gevoel, intuïtie en spel leren kinderen zichzelf ervaren en dit te uiten. Dit wordt met spel en visualisatie gebracht. Meer informatie over onze activiteiten vindt u op onze website.

De holistische visie heeft dit gastouderbureau te danken aan het feit dat Diana ook heel veel kennis heeft met spiritualiteit. Ze is reiki en shamballa master en heeft vele cursussen gevolgd op dit gebied. In haar eigen praktijk geeft zij consulten voor kinderen en ouders. Tevens is zij schrijver van vele artikelen op verschillende websites waaronder
www.bewustopvoeden.nl en www.spirituele-website.com

 

Via de volgende links kunt u gratis informatie aanvragen:

Informatie boekje
Informatie agenda

 

 

 

 

 

Lektuur op internet.

 

Gedragsproblemen bij kinderen

 

 

http://www.nieuwetijdskinderen.nl/

 

 

http://www.nieuwetijdskinderen.org/

 

 

 

 

 

Gastenboek van Spirituele Vrienden.

 

 

Top 100 NL

 
Website statistieken gratis, LetsStat X1