Gedichten van Vrienden.

   

 

de zelfmoordenaar - doerebout - pijn - gedicht over mezelf - het licht - ik ben thuis - liefde - steen - megafoons - reïncarnatie - aan mijn vrienden -  zorgenkind - huis vol stilte. - die mooie ven. - jij - mijn blinde ogen - en telkens weer - hart uitstorten - EINDELIJK EVENWICHT -  Het waren donkere dagen - Vader  - Over-leven - Kindje klein -

 

Gedichtjes van Sunset - Gedichtjes van Wendy - Gedichten van Mine - Nieuwe gedichten van Mine


 

De zelfmoordenaar

 

Geen hoop, geen hoger streven meer

brengt mij nog stervend in 't geweer:

het einde is als het begin.

Ik was geen dichter, priester of soldaat

maar zat daar ergens tussenin.

 

Het helse dwaallicht aan de kim

splitst zich uiteindelijk in twee;

'k ga met die lichten mee,

verdrink om nooit meer op te komen

en word tot stof en as

in 't huilen van de herfstwind opgenomen.

 

De allerlaatste droom,

gehuld in wolken van vergetelheid,

daagt aan het einde van de nacht.

Ik sluit de luiken van de tijd

- droomsluizen naar oneindigheid -

de Dood: ik had U hier verwacht.

 

(Hendrik Klaassens)

 

Doerebout (Grote Lisdodde)

Geur van zonbeschenen water, modder en mint
bezwangert zwaar, licht en lucht aan de waterkant,
zinderend is het wat ik er van ondervind
met meer gevoel, gevoel dan verstand

wuivend riet, machtiger en hoger dan ik
rondspartlende vliegen en vissen
zo verbaasd, maar ondanks wonderlijke schik
kan ik naar zulke geheimen slechts gissen

gelijk een waterdrup weg sist op een steen
weggetoverd door onzichtbare hete handen
een hoge gele lis buigt heen en weer daarheen
knikkend, niet ik maar jij moet branden

ik weet nog hoe goed als kind van toen
moeders brood daar smaakte in de avondkilte,
wat in naad'rend duister gebeurt, nog is te doen
even, even nog de geur van water, modder en mint

voor 'k ga slapen, is alles al zo verstild
geweken van mij door 't avondlijk duister,
dit gemis en smachten doet ongewild
wat mijn ogenvriendjes nog zeggen, luister!

uitstervend geluid ver achter de horizon
bedaard is 't zinderende en is 't sissen gesust,
in ondergaande zon, stil in het water wat de lis begon
door de wind, wat ik heb omarmd en gekust

geur van zonbeschenen water, modder en mint
bezwangert zwaar, licht en lucht aan de waterkant:
ik herinner me alles weer van toen als kind
mijn gevoel, meer gevoel dan verstand

wuivend riet, wind en water en de gele lis
beschenen in de zon van och heden ja, ja heden
van gode gelijk in veranderend mensenoog zo gewis
een ode in schepping ontvangen, aan Frederik van Eeden

Hans B.Beimers

Pijn.

Waarom krijg ik je steeds te dragen?
Je geeft in onmacht, me zoveel vragen...
En antwoorden kan ik niet ontvangen
Als je als een oude langspeelplaat blijft hangen?

Je diamantje snijdt in mijn vlees soms zo diep,
Dat ik het uitgil en roep: wie was het die jóu schiep?
Heeft een ander of ik mij dít aangedaan?
En: hoe zou het zonder jou dan zijn gegaan?

Dan verdwijn je even, en 'k voel me wat verward,
Als in alle rust en stilte de taal klinkt van mijn Hart
Hoor lijdzaam het woord: 'Oórzaak' aan...
En zie beeldend, de gevolgen aan me voorbij gaan..

Mijn of andermans teveel aan 'goede willen',
Die deden me opnieuw uit wanhoop gillen
In oog nu met de gevolgen, die In mij zeggen
Zal ik nu "anders"mijn oor te luisteren leggen!

Pijn, "snij maar zolang nodig is in mijn egovlees"
Bezorg me maar: of tranen, diepte- of hoogtevrees
Je bent mijn begeleider in mijn doodsnood
Mijn vijand, mijn geliefde, tijd- en bondgenoot

Je bent soms alles en ook weer 'niets voor mij'...
Maak me maar, breek me maar... vrij en blij,
Geeft "Zijn Wil"in mij me Kracht naar kruis
En vertelt me de Weg terug naar Thuis!

lidy


Gedicht over mezelf

Klein is mijn inzicht
Groot is mijn kracht
Hard heb ik geleefd
Zacht is nu mijn hart

Vergeven doe ik iedereen
Dat is anders als voorheen
Vergeven doe ik mezelf
Nu ik mezelf beter ken

Haat en boosheid
Was bij mij een prioriteit
Liefde en zachtheid
Is nu voor mij de grote strijd

Ik heb gevonden wat ik wil
En nu is iedereen stil
Want ze weten niet wie ik ben
Ze herkennen alleen nog mijn stem

Ik maak nu een grote reis
Alleen weet ik nog niet waarheen
Al word ik oud en grijs
Ik weet ik ben niet alleen

Maar na deze trip
Hoop ik iemand tegen te komen
Die ik lang heb verloren
En dat ben IK

Inge
 
 

Het Licht

Van het licht terug in het donker gevallen
de stroom is weg
de gloed die vurig en warm is
die licht en liefde geeft
is er niet meer

De hoofschakelaar heeft me in
de steek gelaten
door de duisternis is het
moeilijk om hem terug te vinden

Wachten zal ik doen
op die kleine zonnestralen
die mij een weg zullen banen
die mij zullen tonen
waar ik ben en hoe ik
verder moet gaan

Eenzaam en bang zijn
de tekens van deze duisternis
die ik voor de zoveelste keer onderga
wachtend en zoekend
in het doolhof naar de juiste plaats
waar ik word aangeleerd
hoe met het licht om te gaan.

Inge vd


Ivy, de poes waarover dit gedichtje gaat.

Ik ben thuis.

Een dichte deur.
Allemaal soortgenoten om mij heen.
Ik verlang alleen maar naar rust.
Ik weet dat jij komt.
Ik wacht, heb geduld.. voor jou,
Want ik vertrouw
En ik wacht op jou.

Zo gek is het hier niet.
Ik kan hier klimmen en krabben
Ik krijg mijn eten,
Er staat overal bakken
Ik kan eventjes naar buiten als ik wil,
Maar dit is niet waarom ik hier ben.
Ik ben hier voor jou, speciaal voor jou.

Vanaf mijn plekje achter de deur.
Mensen lopen in en uit.
Ik glimlach lief.
Oh ja aaien mag, dat vind ik niet erg,
Maar pak me niet op, daar houd ik niet zo van.
De dag dat jij komt is bijna daar,
Nog maar eventjes.

Daar ben je dan,
Met een mandje en een heerlijk dekentje
Speciaal voor mij
En ik ben zo blij.
Ik wist het wel dat jij komen zou.
Ik voelde het.
Daarom was ik hier,
Zodat jij me vinden kon.

Ik ben thuis.
Mijn eigen plekje,
Mijn eigen dekentje,
Mijn eigen bakje,
Mijn eigen huisgenootje.
Ze praat zo lief tegen mij
En ik glimlach terug.
Ik ben thuis, heerlijk.prrrrr prrrrr

Janine/Cloudwalker

~~~~* Liefde wàs het, *Liefde ís het. ~~~~

Liefde, was het, waar alles mee begon.
*Liefde, was het, waaruit 't *Licht ontspon.
*Liefde, was het, die gaf de zwakke *Kracht.
*Liefde, ìs het, die ons mensen 't *Leven bracht !
~~
*Licht, was het, dat ons 'God' leerde zien,
*Licht, was het, dat wij Hem in ons zèlf leerden zien,
*Licht, was het, dat ons leerde zien naar bòven.
*Licht, ìs het, dat ons in die 'God' doet gelòven !
~~
*Kracht, was het, dat God ook ons 'creëerde'.
*Kracht, was het, dat ik van Hèm dat leerde.
*Kracht, was het, dat wij leerden hopen.
*Kracht, ìs het, de levensweg te lopen !
~~
*Liefde, zal het zijn, waar alles mee kan léven.
*Liefde, zal het zijn, te 'sterven', 't is om 't éven .
*Liefde, zal het zijn, waar allen "AL-één" bestààn.
*Liefde, zal het zijn, waar alles héén mag gaan !

© Chris Westra

Hart uitstorten.

"Een hart, vol smart,
een leven, kleurloos zwart,
en liefdeloos gesard ?" ....

"Dan overweldigt angst de hoop,
wantrouwen beheerst de levensloop.
en 't geluk, .... ging naar de sloop !"

"Men staat alleen, tast in het duister,
het leven werd ontdaan van alle luister,
ja, 't ging kapot, dat 's juister !".

" Toch moet je voort
gejaagd, gestoord
en niemand, die je hoort !"

"Niemand ?"

Gebruik die letters van jouw LEED
DEEL het, schrijf het, schreeuw het, ....
stort het uit je hart, en weet, ....

andere harten bloeien open,
laten tranen voor je lopen,
zenden Liefde, zodat je weer kunt hopen !
 
© Chris Westra, september 2005


Steen

Soms voel ik me jaloers op een steen.
Nergens hoeft of gaat ie heen.
Op het grindpad, ligt ie daar,
onverstoorbaar, .....jaar,.... na jaar.

Onvermoeibaar ligt ie maar,
jaar, ..na jaar,... na jaar, ......na jaar.
onbeweeglijk, eindeloos
En dat is niet de weg waar ik voor koos.

Soms zie ik dan verbaasd die steen,
Denk, die gaat ook helemaal nergens heen,
Ligt daar heel krampachtig stil te zijn.
Dat doet hem vast wel erg veel pijn.

Er stroomt niets, alles zit vast,
Dat lijkt mij een ondraaglijke last.
Gedachten, emoties, klein of groot verdriet,
Als 't ie het heeft,... niemand die het ziet.

Dan ben ik weer blij om mens te zijn,
Vermoeidheid, verdriet, 't wordt relatief fijn.
Al wat er langs komt kan worden ervaren,
We zijn, mèt elkaar soms op woelige baren.

Soms onverstoorbaar, maar heel bewust.
Soms onvermoeibaar, zonder veel rust.
Nooit onbeweeglijk, wel eindeloos,
Dat is de weg waar ik voor koos.

Nirran
 
 
Megafoons
 
Als onze woorden in de mist en nevel,
die de mens zelf om zich heen creëert, verdwijnen
dan kunnen wij nog altijd megafoons inzetten
om de mens te bereiken.
Bij een enkele van hen zal door die mist heen het geluid van
onze stemmen duidelijk worden.
Maar er zullen ook nog altijd mensen zijn waarbij de mist om
hen heen te dik is en waar wij niet doorheen komen.
Zij die wel te bereiken zijn, bij hen kan, als zij het zelf willen,
de mist totaal oplossen en hun leven zal een andere dimensie krijgen.
Het Licht kan hen dan bereiken en zij zullen het Licht en de warmte die door ons wordt gegeven zien en voelen.
Hun ogen worden geopend, hun geest zal open gaan en de
mist gaat verloren en voorbij.
Een open geest kan ontvangen en hij zal weten hoe het is om zonder mist te zijn.
Kleurenpracht door de aarde geschonken zal mooier zijn dan ooit van tevoren.
Liefde zal duidelijker voelbaar zijn.
Gloed en warmte zal het hart laten opbloeien zodat de mens alles veel duidelijker wordt.
Duidelijk wat lichaam en geest te bieden heeft.
Wij kunnen dan de megafoons terzijde leggen en overgaan op
onze zachte stem die fluistert in de nacht.
De zachtheid van onze stem vertelt hen dat zij zullen ontvangen
en onze stem laat hen weten hoe zij verder moeten gaan.
Hoe verder te leven zonder mist en zonder nevel.

Geplaatst met toestemming van Lily.  Uit het boek van Lily Franssen :  Het zijden draadje (copyright Hein en Lily)http://members.home.nl/mediamiek/ : Hier kan je meer lezen over het genoemde boek.

Reïncarnatie.
 
De huizen slapen op een rij,
de stad droomt oude dromen.
Zwakke lichtschijnsels dwalen voorbij
in langzaam voortgolvende stromen.

Eén van die lichtbundels komt tot staan,
aarzelt nog, maar kan niet meer terug.
Ik koers recht op het schijnsel aan
en loop verwonderd over een brug.

Achter mij ligt nu het heden,
vóór mij de contouren van een stad.
Ik beklim de uitgesleten treden
van een steil, slingerend pad
naar een met koper beslagen poort :
daar klop ik driemaal aan en wacht.

Een lansknecht, in zijn slaap gestoord,
opent een luik, spiedt door de nacht.
Hij ziet een bekende gestalte staan;
een roestige deur zwaait knarsend open.
Hij knikt, beduidt mij verder te gaan
en de slapende stad binnen te lopen.

Plotseling is het alsof ik alles weer herken:
de nauwe steegjes, het schuttershuis,
de basiliek, het Goudkantoor, ik ben
terug, in dit verre verleden kom ik thuis!

En zij, die ooit mijn vrouw eens was
hoort als vanouds mij weer de trap opkomen,
maar onder 't gaan vertraagt mijn pas,
vervaagt dit wakend dromen.

De stad die nu geen stad meer is
lost langzaam op in mijn tegenwoordigheid;
mijn vroeger ik, die hier gestorven is,
wijkt langzaam terug in nevelen van vergetelheid.

Slaapdronken vlucht ik weerom,
door de poort, langs het steile pad.
En vlak vóór de brug zie ik nog éénmaal om;
ik werp een laatste blik op deze stad.
Waar, wanneer zag ik haar voor 't laatst?
Mijn herinnering vervaagt, koortsachtig probeer
ik me dit in te prenten, maar veel te gehaast
keren daar de omtrekken van mijn kamer weer.
 
Hendrik Klaassens.
 
 
Aan mijn vrienden.
 

Denk niet dat ‘Ik’ niet bij je/jullie ben,

Er zijn even geen woorden die ik ken

Om in deze Nu ‘uit’ te spreken…

Die het begrensd zijn, kan doen verbleken

 

Tot er een ander moment mag komen,

Zoals ik meer zie in mijn vele dromen

Met zoveel pijn, maar ook vol Licht en Kracht

En die ons nader tot elkaar hebben gebracht

 

Mij is nu een ander zwijgen opgelegd.

In mijn Hart, wordt wat nu nodig is, gezegd.

Deze stille taal, vol Liefde en haar Gloed

Wenst jullie allen, een gezegend 2004 tegemoet!

 

Lidy.

 

 

Zorgenkind

 

Je geboorte was moeilijk,

alsof je het leven hier

niet wilde aanvaarden.

Waar kwam je vandaan?

Hoe was je verleden?

 

Je groeide en groeide,

doch je kleine lichaam misvormde zich.

Het paste zich aan, aan je gevoel.

 

Je werd ’n eenling.

Je was niet zoals de anderen.

Je werd niet aanvaard.

Je voelde je wellicht eenzaam.

 

Toen kwamen de vragen,

de WAAROMS!

Waarom is dit kind anders?

Waarom moet dit kind zo lijden?

Waarom al die beperkingen?

Waarom laat God dit toe?

Waarom is die God zo onrechtvaardig?

 

Je blijft een zorgenkind.

Ik hou van jou.

Heb ik misschien een binding met jou

uit vorige levens?

 

 

O,  kon ik maar in je ziel kijken.

O,  kon ik je verleden maar peilen.

O,  had ik maar een verklaring.

Maar nu, nu weet ik niets!

 

Ik ga denken,

dieper denken.

Ik ga voelen,

dieper voelen.

Denken aan de Wetten der natuur.

 

Heeft dit er iets mee te maken?

Zijn wij mensen zondig?

Of zijn wij onbewusten?

Hebben wij Wetten overtreden?

 

Heb jij,  zorgenkind,  dat je bent,

wetten overtreden

in dit leven?

Nee…….daar werd je voor behoed.

Je hebt hiervoor niet de kracht,

niet de mogelijkheid.

Maar wat is dan de reden van jouw bestaan?

 

Gods wetten zijn rechtvaardig.

Jij wordt weer terug opgenomen

in het grote scheppingsproces.

Je mag weer meedoen,

zij het in beperkte mate.

 

EVOLUTIE  heet het!

En eens zul je begrijpen,

wat dit woord ook voor jou betekent.

Voorlopig blijft het nog ’n geheim.

 

Je zult nog vele, vele levens krijgen,

zowel als man, dan als vrouw.

 

Eens zullen je ziel en lichaam stralen,

blakend van energie en gezondheid.

En eens,  na een van je vele levens,  zul je “sterven”,

om  daarna in het LICHT te verblijven,

je licht doen uitstralen in de kosmos.

Want eens zul ook jij GOD  bereiken.

 

Adriana B. -  29.11.2003

 

Huis vol Stilte

Ik ben hier alleen, alleen in dit huis.
Stilte om me heen,er is niemand thuis.
Ik loop even rond, kijk om me heen
Dan ga ik zitten, helemaal alleen

Mijn gedachten gaan terug: herinnering
Je zat in je stoel, ik op het bankje
Je schoof de tafel dichterbij,
zo kon ik beter bij mijn drankje

We praten over je angst voor wat komen ging
Terwijl ik denk aan je terechte angst
vullen mijn ogen zich met tranen
Nooit hoor ik meer je stem, je lieve lach

Ik loop naar de deur,
streel in het voorbijgaan over je jas
Draai me nog een keer om, kijk nog even rond.
een zucht ontsnapt uit mijn mond.

Ik was hier om afscheid te nemen
helemaal alleen van dit te stille huis.
Ik was hier voor de laatste keer.
degene die hier woonde is niet meer.


Voor altijd in mijn hart.
Liefs Maria

Maria ©2003 -
~Nirvana~

Die mooie ven.

Een licht viel over die ven..
Licht weerspiegelt op mijn ziel
Gewoon zoals ik ben.

Hij nam een tak,
Beroert daarmee even die ven....
Liet me daarmee zien
Hoe ik werkelijk ben.

Stank en bagger kwamen omhoog
De buitenkant, die zo vaak bedroog
Toch ben ik in Zijn ogen schoon
Gewassen door Zijn eigen zoon…

Lidy

Jij

Heel zacht kroop jij tegen me aan
Je armen omhelsden me
En ik voelde je warmte
Over mijn hele lichaam
Je zei lieve woorden
En fluisterde mijn naam

Ik weet dat je me nooit
Zal verlaten
Want ik ken je al jaren
We zijn samen opgegroeid
Ik ben met jou groot geworden

Jij was er steeds in
Goede en slechte tijden
Ik kon steeds op je rekenen
Je kent al mijn geheimen

Ik kan uren tegen je praten
Zonder onderbroken te worden
Zonder uitgelachen te worden
Als er iets fout wordt gezegd
Je blijft steeds lachen
Ook als het niet goed gaat

Jij zal altijd mijn hartsvriend
En mijn toevlucht blijven
Want jij staat altijd
Voor mij klaar

Mijn lieve kleine knuffelbeer

(inge vd)

MIJN BLINDE OGEN ZOEKEN


Mijn blinde ogen zoeken
naar flitsen van contact
Ik voel je bent dicht bij mij
dat is hetgeen me pakt

Ik zie het aan de wolken
Ik zie het aan de lucht
Ik zie de vogels vliegen
De vogels in hun vlucht

Ik zie de bomen groeien
De bloemen op het veld
De vissen in het water
Mijn schaapkes zijn geteld

Ik zie de zon weer schijnen
Ik voel het op mijn huid
De lente is in aantocht
Ik zit achter de ruit

Ik doe mijn raam nu open
en adem frisse lucht
Laat energie naar binnen
Ik slaak een diepe zucht

Mijn blinde ogen zochten
naar flitsen van contact
O God deze verbinding
dat is hetgeen me pakt.

Adriana B

En telkens weer moet ik ervaren
 
En telkens weer moet ik ervaren,
dat ik niet alles kan verklaren.
De schepping is zo groots zo machtig
en Gods natuur ontzettend prachtig.
 
Als mens kan ik nog niet alles weten,
van vorige levens veel vergeten.
Maar als mijn lichaam 't zal begeven,
ga ik realiteit beleven.
 
Ik zal mezelf, mijn ik begrijpen,
mijn gevoelens laten rijpen.
Ik zal de schepping leren kennen
en aan dit alles moeten wennen.
 
't gevoel van liefde overwinnen,
iedereen zal ik beminnen.
Zij allen zijn mijn broers en zussen,
k' zou ze allemaal willen kussen.
 
In liefde één en universeel,
elk krijgt zijn part, elk krijgt zijn deel.
Gods wetten zijn rechtvaardigheid,
tot liefde ben ik uitgedijd.
 
Adriana.
 
EINDELIJK EVENWICHT

Jarenlang is het gebed erin gepompt:
'Heer, ik ben het niet waard dat Gij tot mij komt',
Nù weet ik dat ik waardig ben,
Omdat ik mijzelve thans volkomen ken.
De Waarheid lag diep in mijn hart verscholen,
Doch eerder woonde ik in krotten en holen.
Ik heb mij bevrijd van mijn 'kwade' helft,
En houd nu eindelijk van mijzelf,
Eindelijk is alles Goed,
Het kostte tranen, zweet en bloed.
Eindelijk is er evenwicht,
Via de duisternis naar het Licht.....

Trees.

                                                    

Het waren donkere dagen

voordat het Licht kwam

struikelend door de duisternis

op zoek

eenzaam en onzeker

de Enige die ik deelgenoot maakte

was Hij

die mijn naam en ellende wist

en teder bij me was

was Hij

langzaam ontwaakte ik

en Licht overspoelde mij

ik werd ziende

en ontdekte

de glimlach,

ontraadselde ik steeds méér

zekerheid kwam tot me

de zon

zou niet meer weggaan

al zolang schreef ik

niemand die het “las”

toen kwam Hij

sprak en nam Zijn geschreven woord méé

het leven werd kleurrijk

elk woord nam ik op

ik kon weer lopen

op de hoop

en voor eeuwig

te weten

dat Hij mijn vraag

hoorde en antwoord gaf……..

 

Carla

14 april 2005

 

Vader

Hoe wijs was Gij in mijn ogen,
ik mocht U als G-D verhogen,
de aarde was als Uw edel Wijf
en uw pronkstuk 'n mensenlijf
die naar Uw gelijkenis uit klei
de meester was op de wei.

Maar hoe verward en verstard
is mijn hart vol smart verhard
als ik hebzuchtige zie dieven
die steeds meer goud believen
en vrijheid wil blijven beperken
van Uw eens zo goede werken.

Hoe is het mogelijk in Uw Naam
dat men strijd voor gouden faam
en uw schepselen moorden kan
veinzend te zijn een vrome man,
maar handelend als addergebroed,
vindt U dat uit genade dan goed ?

Of heeft U genoeg van de mens
en is rust Uw resterende wens,
dat U elkaar maar laat uitroeien
omdat Uw pronkstuk wil groeien
tot een egocentrische eigenwijs
die leeft op smeltend glad ijs ?

Maar het kan ook goed wezen
dat ik niet goed heb gelezen
en dat de scheppende vader
van goud- en bloedende ader
een ander bleek dan het Leven
Die als Jezus' Vader is beschreven.

Een bol draait dol en elke tijd
weet men dat menigeen lijdt
vol haat, armoe en veel strijd.
Dit wilde ik graag even kwijt,
zonder dat ik U alles verwijt,
maar ik ben niet echt verblijd.

  
Jac Alexander dec 2006

 

 

Over-leven

 

Je had de wereld aan je voeten

Je had de sterren in je hand

Je had het leven in je ogen

Maar je hart dat stond in brand...

 

Door de pijn, zo fel geleden

Door de strijd, zo in-gemeen

Door de vragen moe gestreden

In je hart zo klein, alleen...

 

Maar léven moet je, roeien lief!

't Gaat nu om overleven

En wat je straks in handen krijgt

Is je door God gegeven...

 

Je hebt de kracht, de moed, de wil

Je bent uit mij geboren

En ik laat mijn geloof in jou

aan de hele wereld horen...

 

P, mei 2004

 

Kindje, kindje, kindje klein, maak een wereld zonder pijn.

Kindje, kindje, kindje klein, wil onze redder zijn.

In een kribbe, in een stal, en een ster aan het heelal,

De drie wijzen grijs en oud, met wierook en met goud.

 

Al dat commercieel gedoe ben ik al zo lange moe:

Een kerststal in plastiek, ik word meteen een beetje ziek.

Eentonige boom van kleur en vorm, dat is nu de moderne norm.

Kerstfeest wordt een heidens feest, we vieren om ter meest.

 

Veel plezier en veel vertier…giet maar wijn en giet maar bier!

Waar het echt om gaat, daarover wordt niet meer gepraat.

‘t Moet een boodschap voor ons zijn in een tijd van valse schijn.

Maar de mens die luistert niet, dat doet me veel verdriet.

 

‘k Wil maar zeggen voor mijn part….Maak wat warmte in je hart.

Geef het kindje daar een plaats en wees niet ondermaats.

Kindje, kindje, kindje, klein, maak een wereld zonder pijn;

Kindje, kindje, kindje klein, wil onze redder zijn!!

 

 

Tekst: JEAN-PAUL VERMEIRE

 

Muziek: een oud Vlaams volkslied

 


Gedichtjes van Sunset

 

Memory of wings

Quietly I sit, baring the hurt within
This pain I feel, separated from wings
Try 'n remember what once was, long ago
But the day's the years, 'n so ages have flown
I have forgotten, where I had came from......
Separated from home, just cannot be
I cannot bare this, wings without me.
Gazing to heaven, perhaps they can show?
But no answer came, there for I choose
Became a mystic, mysterious as soul
In search for my wings, that'll lead me back home

5 Nov 2006

***


Fairy tale

A fairy tale life can't always seem to be
For not every story ends happily?
But let your imagination ever free
Then from time to time you can fleed
See, in view of what things appear to be
Nothing is really what it seems
Hope and joy become so very frail
When one forgets the essence, of a fair-y tale

7 Nov 2006

 

***

Een prachtig mooi roodkleurig blad
dwarrelt naar beneden
Een traan loopt over mijn wang,
ben jij mij vergeten?
Ik loop op een bospad
en staar naar boven
Naar de grauwe grijze lucht
door de toppen van de bomen
De koude wind doet me rillen
net als deze leegte
Sla mijn armen om me heen
maar niets houdt het tegen
Vul de dag met het op zoek zijn
naar wat ik ben verloren
Zou zo graag nog een keer
jouw stem willen horen
Voel me al alleen
voor dag en dauw
Want vroeg begint mijn dag al
denkend aan jou

 

November 12 2005

 

***

 

Dinosaurussen bestaan niet!

Een meester vertelde mij
dat elke angst die ik maar ken
Als een angst is voor dinosaurussen
waarvoor ik 't liefste weg ren

 

Maar angst is een illusie
die je ervan weerhoudt het leven te ervaren
Telkens is daar de gedachte
aan het eventuele leed dat je jezelf wilt besparen

 

De tranen die je laat omdat je angstig bent
Zullen je spoedig vergaan
Wanneer je dan te horen krijgt
Dat dinosaurussen niet bestaan!!

 

februari 04  2006

 

***

Late at night

 

Late at night my mind takes flight
the moon winks a sleepless eye

 

How far I travel I can not forsee
For every journey is new to me

 

With each flight I discover something new
How I enjoy that unwavering truth

 

How thankful I am for all my lessons
Even the tough ones are a blessing

 

How beautiful life can be?
You will discover when you seek

 

Overcome all of your fears
Harsh, will life no longer be

 

11 02 06

 

***

Het bange kind.

 

Het zwakke maanlicht, kruipt door de gordijnen
En tekent in 'n hoekje, 'n enge verschijning
De wind gaat te keer, zo wild als die kan
Brult tegen de nacht, en maakt 't kind bang

Rillend van angst, 't doet geen oog dicht
Wachtend op morgen, dan wordt 't licht
't kindje wordt ouder, de tijd vliegt voorbij
Maar de kinderlijke angsten, blijven 't bij

Het kind is volwassen, maar is nog steeds bang
't ziet nu ook spoken, waarvan 't niet slapen kan
Nee geen vreemde geluiden, of 'n enge verschijning
Afkomstig van 't maanlicht, dat kruipt door de gordijnen

De wereld wordt groter, maar 't kindje blijft klein
Steeds blijft 't angstig, 't gaat niet voorbij
Verstopt zich nog steeds, 't doet geen oog dicht
Wachtend op morgen, dan wordt 't licht

13 04 06

 

Gedichten van Wendy

  

Homepage van Wendy

 

Knuffelbeer.

 

Had je maar een levende knuffelbeer
Iemand,
die het daarbij zou laten

Je leerde
de Liefde weer
durfde hem zelfs los te laten

Zo'n beer niet bij de hand?
Stel hem in jezelf voor

Doe het niet voor minder
Op een dag krijg jij gehoor

 

 ***

 

Muziek

Ik beleef je intens
Zo raakt mij de mens!

Liefde
*middels fluit*

Zo IS het
dat mijn Ziel zich uit

Bron van mijn bestaan
Ik ben klaar
om samen te gaan

Muziek

Ik geef toe
Ga mee!!

Fijn stralen
Aansteken
Leren
zonder preken

 

***

 

 

Oplossen van pijn

 

Sentiment
Afwijzen of niet?
Ik geniet
zelfs van verdriet

Als alles eens mocht bestaan
zou pijn vergaan

 

 ***

 

Nu is de tijd

 

Spannen hoeft niet meer
Niemand valt jou aan
Mochten ze dat proberen
kijk ze slechts aan

Open jouw Hart, Zonnekind
die Kracht zorgt
dat je verb(l)indt
Deze stralen
zal ze uit hun weerstand halen

Diep van binnen
weet jij
schoonheid

Kom op meid
Nu
is de tijd!

 

 ***

 

Ik in gesprek met ik.

 

ik: "mijn hoofd doet zo'n pijn"

IK: "het is je zegen"

ik: "hoezo?"

IK: "gave des gevoeligheids"

ik: "moet dat met pijn gepaard gaan?"

IK: "genieten van iedere sensatie, erin opgaan is oplossen. Je angst houdt je tegen. Alles vertelt een verhaal. Je bent toch dol op sprookjes? Luister naar dat van jou. Je bent zo mooi, zo'n mooi Zonnekind. Het is niet belangrijk dat wij jou nodig hebben, wel jij voor jou! Alles kan terug naar natuurstaat. Zucht lieverd, zucht. Laat zijn, ook je pijn. Niks vasthouden, maar vertrouwen!"

 

 ***

 

Deze woorden kwamen uit mijn Ziel:

Thuiskomen
'stralend benaderd'
Daar slaat mijn hart van over

Een vreugdesprong!

Is een risico
Natuurlijk
Waar kom je terecht?

Wachten
Op moed,
een startschot van buiten

Pijnlijk

Je sterft
Oprecht
Los, bevrijd,
stralend Thuisgekomen

 

 ***

 

Voor lieve vriend Jop

 

 

Zucht diep lief mens
Alles wat je ervaart,
was je wens

Jij verdient
'jouw' weg
In je Kracht
heb jij de Macht

Het gaat lukken
dat staat vast
Zo gauw jij
je niet langer aanpast

Om alles zul je lachen
omdat je toelaat
Je ervaart het Spel
en leert
Onbenoembaar

Klaar!

 

 ***

Anders

 

Door de ogen van een kind
keek ik om me heen
‘anders’
Met diep van binnen de vraag:
“pas ik hier wel in?”
zó anders

Geef me een kans en
speel geen spel
daar doe ik niet aan mee
want anders
heeft mijn bestaan totaal geen zin
dan raak ik in de knel
dus doe ik het anders…


Heb je het door?
Het kan ook anders hoor
je richten op wat jíj speciaal kunt geven..
Heb je het door?
het kan ook anders hoor
creatief en blij
-uniek-
in vrijheid leven

 

 ***

 

Kom tot je recht

 

Ik ben niet geboren
om ergens bij te horen
Ik ben Ik
Jij bent Jij
Los van afmeterij

Ik hoef niet naar jullie zin te zijn
Dat lukt niet, doe ik mezelf pijn
Stel, jullie zin veranderd
Ik pas me weer aan…
Heb ik toch nooit tijd
om mijn eigen gang te gaan?

Laat los het gevecht
Zo leef je echt
Kom tot je recht!

Voel de vreugde ontwaken
Grenzeloos creatief
Zo heb ik mezelf
en u
weer lief!

 

***

Ik kan niet mee.

 

Dropje
Negerzoen
Kopje koffie

De wereld
zoals hij nu is
ervaar ik als onveilig

Teveel prikkels
Teveel getrek aan mij
Verwachtingen

Op deze manier
kan en wil ik niet
participeren
Ik wil de weg naar binnen
Terugkeren

Het is hier bedreigend voor mij
Ik ben
zelfs niet meer
gemaakt blij

Aandacht besteden aan vergankelijke zaken
kan me niet boeien
Dat is schijngroei, schijnbloei
Ik wil Zijn
helemaal vrij

en jij?

Nog een dropje
Negerzoen
Kopje koffie

Om te verdoven de pijn
van hetzelfde moeten zijn

Is niet mee kunnen zwak?
Het vraagt immense Kracht
Je te verweren
tegen (Wereld) Macht
en de gemanipuleerden
Vanuit hun machteloosheid
krijg ik de volle laag

Toch zet ik door
Omdat ik van binnen hoor:
“Ga, lieve meid,
zo raken er meer en meer bevrijd!”

 

***

 

 

Gedichten van Mine

Website van Mine

en ik

schreef mijn naam

 

in de aarde

waarin ik mijn voetafdruk achterliet

 

in het water

dat mij meevoerde op de stroom

 

in de ongrijpbare lucht

die ik greep met mijn adem

 

in de stralen van de zon

die mijn dagen verlichtten en verwarmden

 

in die dagen

die kwamen en gingen

 

zich vullend met

 

vreugde en verdriet

ontmoeting en afscheid

droom en verlangen

beweging en stilstand

 

schreef ik mijn leven

 

weefde draden 

 

samen

met jullie

 

die ik liefheb

 

mine © mrt 09

evolutie

 

meedeinend

op het ritme

van

moeder aarde’s harteklop

 

na

eeuwen scheiding

 

herkenning

van die oneindige beweging

 

geheimen

van de evolutie

zorgvuldig

opgeslagen in de plooien

van haar sluiers

 

onthullen

zich in die cadans

 

celherinnering

die ik was

 

mineraal

en

plant

 

zwemmend in de zee

kruipend in het zand

 

me oprichtend

en

op twee voeten lopend over land

 

 

mine©

april 08

 

 
2010
 
Nieuwe gedichten van Mine
 
In november is een nieuwe dichtbundel van Mine verschenen.
'Als de ongrijpbare lucht' kan besteld worden via haar website: http://www.minestemkens.nl/
 
 
 

de zon

die met zijn licht

 

de regendruppels

raakt

 

is blij verrast

door de boog van kleuren

 

die het

langs de hemel maakt

 

 

 

 

mine © jan 2010

de zon en de maan

kijken elkaar glimlachend aan

 

stel je voor zegt de zon

ik zou je niet kennen

 

hoe saai

is dan mijn bestaan

 

met jouw donker

en mijn licht

 

houden wij het leven

mooi in evenwicht

 

 

mine ©

juli 09

 

 

goedemorgen dag

 

voordat ik in het leven stap

met al zijn moeten

wilde ik je wel even begroeten

 

vanavond leg je je weer te ruste

en zeg ik dag, dag,

welterusten

 

 

 

  mine© aug 09

stilte

 

het nachtelijk blauw

vlijt zich als een donker kleed

over de aarde

 

de wereld in een andere

dimensie hullend

 

hoorbare

stilte

 

weidsheid

en

omhulling

biedend

 

de magie

van de nacht

neemt mij

bij de hand

 

laat mij

een moment

 

het contact

met de

eeuwigheid ervaren

 

 

mine stemkens ©

 

 

 

 

Gastenboek van Spirituele Vrienden.

  

Top 100 NL