Gedichten en liedjes uit Friesland

 

  

Gedichten 

 

01. Ald en nij - 03. Libbenstried - 04. Bitterswiet - 05. Sil it ljocht verlieze? - 06. Frysk binnenhske - 08. Sa giet it  - 10. Kld - 11. Pozy - 12. De kapper  - 13. Befroren Blikfaart - 14. Ik hie tocht  - 15. Rinte - 16. Aste lder wurdste - 17. Natuer - 18. It ivich tydlike - 19. Kalm oan  - 20. Werom  - 23. Hs fan stilte  - 24. Stille treast  - 28. Oer in frij feint - 29. De loane - 31. Myn Johannes - 32. Codicil - 33.  Simmerjoun yn 't fjild - 39. Heechlannen - 40. Nijbou - 48. PSALM 73  - 50. Wier bard - 52. Nakommerke - 53. Nynke  - 54. SNEEK - 55.  Foar Mem - 56. Stadhsbrdes - 57. ADAM & EVA - 58. FERS 74 - 59. FSKIE - 60. SA ALD TE WURDEN - 61. BROKEN MELODY -  62. KASTANJES -  63. IN TANKBRE LEARLING - 64. KOE IK MAR SKILJE   69. Klaproas70. Kokon - 71. Ksmos -


 

 

Seizoensgebonden

07. Nijjier - 09. DE WIZEN EN DE STJERRE - 25. Peaskefeest - 26. De Stomboat - 27. Sjoch de moanne troch de beammen - 42. Us Heit yn e himel47. Gloria in exelsis deo! - 51. Krysttiid yn Frysln - 65. Hillich, hearlik Betlehem - 66. Stille nacht, Hillige nacht - 67. Wolkom hjir op ierde

 


Lytse ferskes
 



   Liederen  

 

02. De Mounlersdochter - 21. It Heiteln - 22. De bosken fan it Wld - 30. Frysln, myn ln - 34. Fryske marren - 35. Frysk folksliet - 36. Fries om utens - 37. Friezeliet - 38. Flaggeliet - 41. Ik kom t Frysln - 43. De seeman - 44. Ferdronken Flinter - 45. It marke - 46. Yn it Dokkumer lokaaltsje - 49. Frysln, ik hear by dy - 68. Hoe soe ik net fan Frysln sjonge - 72. Katarsis -


 

 

 

 

  Ferskes/Gedichten


01.  Ald en nij

Doe 't pake jit feint wie en beppe jit faam,

Doe wie 't allegearre net heal sa foarnaam

En deftich as no;

Men neamde elkoar do;

Goedei en goed wei en dr gyng it mei ou.

 

Doe wiene de minsken rnboarstich en plat,

Hja neamden ienfldich in kat mar in kat;

No wurde se boas

En lke oan 'e noas

Oer echtfryske wurden, - mar net oer wat oars.

 

Doe gyng ek in boer jitte klaaid as in boer,

En stdskompliminten dr mocht er net oer.

Wat roppe se no?

Menhear en juffrou!

Tsjin boer en boerinne, soms lompen en grou.

 

Doe stelde de Fries yn syn taal jit in ear;

Dr kaam er mei del by de grutste menhear;

Dat liket no neat!

No binne se great

Op healbakken Hollnsk, hoe bryk en ferkeard.

 

Doe 't pake jit feint wie en beppe jit faam

Doe wie 't allegearre net heal sa foarnaam.

Foartgong is no

It roppen al gau,

Mar 't falt yn in hiele boel dingen wat ou.

 

Waling Dykstra


03. Libbenstried.

 

 

Myn bernetiid

Yn stormwyn en yn fleagen

Foar altyd fstlein yn 'e hd fan har

Dy't my mei leafdeshannen

Wachte

 

Se sit

De takomst tiidleas efterhelle

Ferseit mei sulver yn 'e stim

De tiid dat dreamen

Berne waarden

 

No

Yn it lste jnsljocht

Wjerkeatst in sinnestriel

De glns fan har meilydsum hert

Yn 'e flden fan myn gesicht.

 

Wil Stelling

 


04. Bitterswiet

 

Bitterswiet bitterswiet

priuwt dit lytse leafdeliet

sil dyn ear 't wol ienris heine

as de fine drippen 't reine

reine litte oan dyn blinen

silst it hearre as de winen

flaikjend om dy hinne strune

 

harkest?

hark yn alle tunen

strykt de wyn op 't spinnetried

bitterswiet dit leafdeliet

 

wurden?

wurden hat it net

't ienlik en nrstich hert

kloppet sfter kloppet hjitter

bitter swiet en swiet en bitter

lstret lichter as de amme

lettertekens fan dyn namme

leafste hld de siken yn

priuw de rein en hear de wyn

fiel de drippen hein dit liet

bitterswiet bitterswiet

 

Tiny Mulder


05. Sil it ljocht verlieze?

 

it sil flakkerje

op 'e klde pster fan de hate

it sil wynderje

yn 'e stoarm fan geweld

sil it fertutearzje

yn it bline tsjuster?

 

nee

ik wol

ik wol beslist

de fnken heine

it ljocht soeie litte

op de wyn fan de hope.

 

Anny de Jong


06. Frysk binnenhske

 

Sletten blinen, toarre rountsjes,

kyn- en klok-en-hammerspul,

letterlapen, wettermountsjes,

idioom fan anno nul;

tipdoek, flodder, sulv'ren beugel,

breidskie, stove en lodderein,

folklore-deun fan road-road-reugel -

nimst yn ivigheit gjin ein?

 

 

Hark, in neare echo galmet

troch de lang forletten gong,

de ld petroaljelampe walmet

mei in swarte, fize tong.

Nea komt hjir in doar mear iepen

en it stjonkt hjir as de pest -

Frysln leit him dea to sliepen

en de molkboer hat al west.

 

 

Fedde Schurer

t: Efter it nijs (1966)

 


08. Sa giet it   

 

In kanne fol mei kofje,

in treppot fol mei tee,

dy steane op it ljochtsje

en binn' foar skinken ree.

 

Wat tee- en kofjedrinkers,

in lang en smout petear:

De beide grutte potten

Minderj' allinken mear.

 

In kanne snder kofje,

en treppot snder tee

ferdwine nei it oanrjocht,

binn' foar de fwask ree.

 

Gepke

Ut: Moaiens op in kante meter.


10. Kld

 

In deadskleed leit oer hiel de wrld

alles liket wel ferstoarn

natoer en minske binn' sa kld

der is gijn bloei mear oan.

 

De beammen, hingjend skril en keal

alles is tryst en df

it leaket allegoar sa feal

de loft hinget swier oer 't hf.

 

Mar lokkich komt nei sa'n tiid

fan kjeld en fan fenyn

altyd wer in simmertiid

mei ljocht en sinneskyn.

 

T. Braaksma


11. Pozy          

 

Witst' wol famke, dat in blomke,

dat in freonlik sprutsen wurd,

dat in lytse died fan leafde

safoll' yn 'e wrld betsjut?

 

Ws dan gol mei al dy dingen

strui se rn, de hiele dei

ws foar eltsenien dy'tst moetest

'n sinnestrieltsje op 'e wei!

 

F.Folkertsma, 1942


12. De kapper   

 

Siet der gjin glns mear yn beppe har hier

waard it frijwat feal en skier

dan dearde har dat net so folle

se sette in earizer op 'e holle

 

Deis koe it mei in mtske ta

Hoe moast s mem it ha?

Doe wie dat gjin moade mear

dus, gewoan tkjimme: klear

 

Mei in frusseltsje waard de holle bedutsen

en hjir en dr in spjelde yn stutsen

it prkje waard op 't lst wat tin

mar it stie har net sa min.

 

In kapper hat se nea besocht

oan coupe-soleil waard noch net tocht.

Ek wol noflik is 't net sa.

..O, 'k moat nei de kapper ta!!

 

S. Huitema-Rypma


13. Befroren Blikfaart

 

Blikfaart, faart fol stof en skeuren

beul fan 'e Elfstedentocht

dou hest heel wat krssyjagers

de genadeklap ferkocht.

 

Nag sien ik se naast my knoff'len

doadop met 'e neus op 't iis

ogen, die 't gyn barst meer sien

rms en benen in 'e tiis

skffelend in 't skemerdonker

'n wek ferbij bij Maartsys brg

met twee ilestiken ankels

en 'n sndsak op 'e rg.

 

Blikfaart, met dyn lege wlen

en dyn iis as poetsketoen

soust dou ooit de kns nag krije

om dyn beulswerk weer te doen?

 

A. Tilma (Bildts)


14. Ik hie tocht  

 

Ik hie tocht,

 

dat it libben einiget

asto der net mear bist

 

de wrld hldt op fan draaien

de hoanne staakt it kraaien

de wolken keare it ljocht

en de kat hat oan boartsjen gjin nocht

 

asto der net mear bist

 

gjin boer ferkskynt op 't ln

de nocht oan 't buorkjen bedoarn

gjin woartel, gjin blom en gjin bist

ha krft om te libjen, sa is 't

 

asto der net mear bist

 

mar neat is minder wier

fan'e moarn al witte ier

striele de sinne sa klear

gong de hoanne tekear

hie de kat syn boartersmaat fn

en buorman bewurke mei faasje syn grn

 

wylst do der net mear bist.

 

Janke Douma


15. Rinte

 

Beppe wie bliid

mei in kealtsje

mem mei in sint

ik mei in botsen

en it stuorke.

Mar no is't de euro

dy't rint.

Sa ferdogge wy

de tiid mei sinten

mar jout in bytsje leafde

net mear oan rinten.

 

G. Yntema-v.d.Mark


16. Aste lder wurdste  

 

Aste lder wurdste

wurdt it weromtinken langer

it ynsjoch klearder.

 

Aste lder wurdste

komt de ein tichterby

learst te libjen by de dei.

 

Aste lder wurdste

is dyn selsbetrouwen ripe

troch weagen fan pine hinne.

 

Aste lder wurdste

begjinst it libben te sjen

troch de eagen fan dyn hert.

 

As de libbenspine dat dy jaan kin

dan hast net fergees libbe

en stille freugde waachst.

 

Theodora


17. Natuer.

 

'k Stean by de bern, as yn 'e loft

in glnzge fleanmesine bromt.

Ik rin mei eltse blide kloft,

en as Michiel to spyljen komt

dan bringt my syn harmoanika

oan 't skriemen ta

 

Hld jimmer, Hear, myn eagen rein,

om wiid forwnd're as in bern,

by alles hwat dizze ierde skein'

it moaije dat s bliuwt to sjen.

Dan bloeit ek t de lytste knop

it wnder op.

 

In ljurk, dy't yn 'e sv're moarn

de lege lnnen efterlit,

dy't, dronken fan syn eigen toan,

oars net as sulv'ren blidens wit,

en as syn liet nei d' ein ta rint

al wer bigjint,

 

sa springt myn hert t leed en nk,

t lege mieden fan fortriet

en sjit omheech, in ljochte fnk,

in blinkend, selsforgetten liet

dat sjongend altyd heger klimt

en nea gjin ein mear nimt.

 

Fedde Schurer

t: Utflecht (1930)


18. It ivich tydlike

 

Hoe 't alles syn plak hat

it wetter fan de feart

it reid drnjonken

de greppels yn it ln

de rige wylgestobben.

 

Hoe 't soks wei wurdt

yn de mist, yn de nacht

ferdwynt nei letter.

Dat it den wer opkomt

as wie der neat bard.

 

Sa 't de see opspilet,

him weromlkt en

leechte afterlit.

 

Frans Holwerda

 

19. Kalm oan  

 

Wat hat elts dochs in drok bestean

hieltyd dat gejacht en geflean

se giselje oan alle kanten om je hinne

as soe it snder har net trochgean kinne!

 

Oerdei an't wurk, dan nei hs ta jeie

ite en gau de boel byinoar feie

Krantsje? Dse? Of kin it net mear

dan dogge we dat mar in oare kear.

 

Want jns, dat is jim wol bekend

dan binn' se wer earne oars presint.

Dit fol te hlden, dei oan dei

is foar de measten in dreech kerwei.

 

Lit dochs wat slpe, hldt jimsels yn 't fizier

jim moatte noch meigan, mannich jier.

De bste rie is hiel gewoan:

doch it wat kalmer oan.

 

S. Huitema-Rypma

 

 

20. Werom  

 

werom nei dyn berteplak,

noch ien kear sjen hoe't it wie

dyn hert glt om dy blikkene loads,

dr 't earder d' ld' skuorre stie

 

dyn eagen fan pine ferlutsen,

it lderhs, ferboud, ferbrutsen,

tn mei dyn plakjes, ferskuord,

de sleat mei it brechje is fuort.

 

hiest net komme moatten,

it wersjen docht sa sear

besefst, dat watsto sikest

is wei, do fynst it net mear.

 

en dan, ienlik by de feart,

dy bloeiende dotterblom.

dochst de eagen ticht en glimkest

ynienen sjochst alles werom

 

 Auck Peanstra

 

23. Hs fan stilte  

 

Lit s in hs fan stilte bouwe,

mei muorren fan leafde

en in dak fan frede,

mei keamers fol blydskip

en in tn,

in tn

mei wat ljocht

en wat skaad,

mei wat sjongende fgels

en in slgjende kat op it paad.

 

Lit s in hs fan leafde bouwe,

mei muorren fan begryp

en in dak fan fertrouwen

en in hiem om te sintsjen

en keamers,

keamers

om yn te ferdwinen,

elkoarren te sykjen,

elkoarren te finen

 

Lit s in hs fan stilte bouwe.

 

Tsjits Peanstra

 

 

24. Stille treast    

 

Stilte fan 'e moarn sa ier

bringst my frede oer myn skier

bringst my groetnis om my hinne

fan dyn sfearen dy't hjir binne.

 

Sfearen fan 'e beammepracht

fan natoer, sa hjerstich sacht

sfearen dy't my treastgjend heelje

suver as in leave leelje.

 

Triennen glydzje om myn broer

hy ferstoar, leit by de toer

't searet yn my, yn myn hert

skriemen helpt, jout romte oan smert.

 

Stille moarn, ik hld fan dy

'k fyn mysels wer,

'k bin wer my

en jim beammen mei jim bld

nea wurd ik jim freonskip sd.

 

Theodora

 

 

28. Oer in frij feint

 

In frijgesel yn Aldeleie,

koe net sa best in wyfke krije.

De man hie wol 'n stikmannich sinten

en koe hast leve fan syn rinten.

Hij wie 't allinnich wzen beu

mar wie net dryst, in bytsje bleu.

 

Hij tocht: wr moat ik no ris hinne?

Wr soe foar my in frommes rinne?

't Stekt my op 't lst ek aardich nau.

Dus sis ik net, it moat mar Gau

'k wol net yn dy't de Broek oan hat.

En smite oer de Balk is ek wol wat.

 

'k Gean nei Nije- of Aldertrine.

Mar Wier, wr moat ik dat no fine.

Yn de Knipe komme wol ik net,

fan in Waaksens pop ha 'k gjin ferlet!

'k Tink dat se yn Himmelum skytskjin binne

Mar yn Rgehuzen leit it Ter-'herne

Yn Ealsum fiel ik my net ths

Yn blautsje rin ik yn Blauhs

Yn Bak'hzen sil wol iten stean

Of sil 'k nei Itens t iten gean?

 

'k Wol se net te Grou en net te plat

ek net te Heech, perfoarst gjin lat.

Moat ik Kollum bliuwe en Burdaard?

Of wurdt it in publike t Lichtaard?

'k Wol ek net altiid ite Riis

of sil 'k nei Skylge, dr is Lies

Mar altyd oer de grutte Sleat,

IkPeins der net oer, 't liket my neat!

 

Yn Luks'wld dr is it my te fernaam

Mar as ien t Poppenwier Me'naam?

Yn 't Kleaster sitte faaks wol nonnen,

Mar dy ha gjin ferlet fan mannen.

Ik kom net Sumar t 'e Rie

Mar 'k woe dat ik mar 'n wyfke hie.

Soms tink ik 'k doch al sa Lang'war

Hoe lder ik wurdt, hoe minder 'k doar.

Ien plak wer 'k noch in knske ha,

'k sil noch ris nei Froubuorren ta!

 

Doeke Miedema

 

 

29. De loane

 

Nea weromfn

de donkere loane

mei tichtflechte beamte

dr hinge noch hea yn.

 

It rze dr sntsjes

wat wie it boadskip?

Lei fan ld folk

earne in fuotprint?

 

By tiden twirre't

yn de strewellen

heimlike fgels

miskien in njirre...?

 

Snichjes struide

de sinne wat goudjild

yn moude en kjitten

waard it wei.

 

Ik skramme my

oan toarnbei en hagebeam

ik ferdreamde de tiid

yn de rook fan in tateblom.

 

Ik socht en socht

nea weromfn

de donkere loane

in plak om te stjerren

 

bten de wrld.

 

Theun de Vries (1 juni 2003)


31. Myn Johannes

 

Ik woe wy wien' jit lyts, Johan,

Doe wie de wrld sa grut!

Wy sieten op in stien, Johan,

Witst wol? dr by de sleat.

 

En bopp' s syld' it moantsje stil,

Wy seagen hoe se rn,

En praten hoe de wolken heech

En 't djip wie ond'r 'e grn.

 

Witst jit hoe stil it wie, Johan,

Nin bld trill' oan de iik;

Sa is dat no net mear, Johan,

Dat is ferflean as riik.

 

Och nee, as doe de skipper song,

Allinne t djip gefoel;

Net wier, Johan? wat klonk dat leaf?

Dr op dy stille poel.

 

Somwilen yn de skimerjn

Ontfalt my wol in trien;

Dan tink ik al dy dingen rn,

Fan doe dr op dy stien.

 

Dan swing ik my sa hastich om

As stoe der jitte ien.

Dochs alles wat ik fyn, Johan,

Dat is - ik stean en skriem.

 

t: Platdtske rymkes, yn it Frysk oerbrocht.

 

 

32. Codicil

 

Begroaf mij niet mor

leg mien starvend lichoam stil
op 'n boar van takken

van 'n jonge wilg.

 

Stoa dan even, kiek
hoe oksters, kraaien

heur haksnoavels zwaaien
boven 't onriepe vlees.
En heur bij et hengoan
as et jestmaal begunt,
mien doodsluud hees
waaien over old Trimunt.

 

Zie de vogels, zat,
de tied vertroagen

onder vleugelsloagen

mij loatend aan wurms en moaden.

 

 

Kom almoal weer

op 'n mooie meimrgen, en zie:
ankerd aan sompege kluten en
halfrtte stronken, de nije
wilgen spruten, hemelriekend

pronken mit heur blad

en mien bonken.

 

Dan, ien 'e zwiegende stoet,
licht even, ien't veurbijgoan

onzien host, jon hoed.

en fluuster wat som bei;

om et schaauwspul verwonderd, messchien

'Zo is et goed jong, zo is et goed. '

 

Melle Hijlkema

 


33.  Simmerjoun yn 't fjild.
 
Ho blierket nou it ierdryk blij
Gjin ierdske sourgjen prykje my
De wille fen de simmerjoun
Driuwt oer de wide fjilden roun.
 
Yn 't westen hat it greate ljocht
it fier-om-fieren nst opsocht;
In gouden gloede lit it nei,
Der pronket swiid de jounloft mei.
 
Ho moai stiet dr it doarpke fier
Tsjin 't jounrea op syn hege wier
It jowt him oan, det beamtegrien
As hie 't dr alle d'ieuwen stien.
 
En by it earste sjtirreblink
Riizt dauwjend moai t sleat en slink
in wite wale en wynt him om
En pattet sftkes bld en blom.
 
Ho wint al oan dy dauwes
As weve hja in klaeijing r
Om d' ierdefaem, det skruten bern
To bergjen for nheilich sjen
 
Ho sprekt my 't ljocht hjir stjirreflikkerjen sa
Fen 't ljocht hjir ivich boppe ta!
Ho blinkt it blau, det ivich stiet
Fen 's Heren trou, dy 't noait forgiet!
 
Ho fiel 'k op de bidauwe groun
De heiligens fen de simmerjoun;
't is oan myn herte hunichswiet
As 't sweevjen fen in suver liet
 
Ik wit my oan Gods Heitehn
Hy liedt my nei it heitln
Dr 't noait de suvre nocht forstjert
Dr 't ivich frede is yn it hert.
 
Ho noflik is 't oan myn siel
Nou 'k neat fen d'iedske soargen fiel,
De wille fen de simmerjoun
Ha 'k yn ljocht fen 't Godswird foun.

Mei tank an Jeltje - skruiwer my net bekend

 

 

39. Heechlannen

 

It hat jn west

en moarn ferdwynt de nacht

myn skaad groeit grutter en grutter

oant de seedyk ta

 

Ik wachtsje hjir as in

ferdwaalde goeroe op

it ljocht dat dr efter

de dyk de wrld oer giet

 

Tichterby kin ik net sykje

of ik moat hjir wrotte yn'e grn

mei it klaai pynlik nder myn neilen

en in stjerrend hert fan stien

 

Tegearre dnsje wy troch it

grien gloaiende lnskip

sjoch ik del fan t de hichte

oer it dal en oer de see

 

Ik swim yn myn gedachten

oant de dyk en wer werom

wy bliuwe hjir ha wy besletten

 

Sytse Jansma

 

 

40. Nijbou

 

ik haw in nij hs boud, yn dit ln
net om mysels te beskermjen
want der hinget in kleed fan wetter foar de finsters
ik sis spin - hingje dyn triedsje troch de keamer
en fgels - doch it mar oer de flier

ik tink wolris - it is in grutte bende yn myn hs
foaral as de damp t de hoeken krpt
en myn fuotten wiet makket

dochs bin ik wol tefreden mei myn nije hs
mar ik leau ek dat ik sa
stadichoan nochris
yn in beam feroarje sil

Binne Ltsen Boarnstra

 


48. PSALM 73 

 

Foutsje foar foutsje fertoffelje se foarby,

fan kast nei muorre en oarsom.

It ferline skimert yn flarden en fodden

troch brekbere petearen.

 

Opsletten yn de fierste waarme keamer

op de heechste ferdjipping (moai ticht by God)

sykje se ferwoeden it libbenspaad werom.

Der wie ommers in heit dy't alle dagen

nei de kij moast om te melken, in mem

dy't mei in skip te farren gong, in bern dat song.

 

Wa't nei hs wol kriget in kopke tee,

wa't glt in pear minuten treast:

 

'k Zal dan gedurig bij u zijn

in al mijn noden angst en pijn....

 

Tinne fingers tyspelje mei it taffelskleed,

immen raast op 'e gong.

 

Dit seare wachtsjen op 'e dea is net yn tiid te mjitten

foar wa't al lang net mear fan wachtsjen wit.

 

Baukje Wytsma


50. Wier bard

 

Beppe krige in tfanhzer,
in beppesizzer, nei har neamd.
t Famke hie der in bulte sin oan,
hie der tiden al fan dreamd.

 

Mei de nachtpon yn e koffer
en de poppe ek mar mei,
arrivearre hja by beppe
op in moaije simmerdei.

 

Nou, dr siet hja dan prinshearlik,
wie alhiel op har gemak.
Beppe, oars in bult allinne,
hie wol nocht oan t leaf gesnak.

 

Want dat lytse mltsje die mar:
Hoe sit dit en hoe komt dat?
Beppe tocht mei stille wille:
wat in praetsek is die skat.

 

Mar de jouns waerd t famke stiller,
de forhalen rekken op.
t Wyfke waerd, tocht beppe, slch no.
en sei: t Wurdt dyn bedtiid, pop.

 

In kermisbedtsje makke t ld minske
neist har eigen oer de flier.
As d tfanhzer nachts forlet krig,
dan wie beppe net sa fier.

 

Lekker waerd hja nderstoppe.
Leave skat, gau sliepe hear.
Wurdsto moarnier wer wekker,
dan skynt grif de sinne wer.

 

Mar, de sliep woe net komme,
t famke wrotte om ynt nst.
Beppe tocht, ik wit net leave,
mar dit liket net sa bst.

 

Earst brocht hja alris hwat drinken,
doe in muntsje, t waerd al let.
t Wie al tsjuster yn e keamer
en noch sliepte t famke net.

 

Doe, it roun ek al tsjin tsienen,
rekke beppe ek oan kant.
Nou, tocht hja, sil it wol better wurde,
mar sa wie t nou just net, hwant...

 

Mei ik wol by beppe sliepe?
It hege wurd dat wie no sein.
Dat wie hwat hja hieltyd wold hie,
en se kaem al wat oerein.

 

No, dat moast dan mar, sei beppe,
Foart, kom dan mar gau.
As hja enliks dan mar sliepte,
stuts it har net mear sa nau.

 

En sa krpte de tfanhzer
hearlik tsjin beppe oan.
Sliepte binnen fiif minuten,
hwant it lei dr wol sa skoan.

 

Mar, nou wiet noch net yn oarder,
t famke sliepte nou wol fst,
nou koe beppe sels net sliepe,
dat wie ek al wer net bst.

 

Hark, dr sloech de klok al tolve,
beppe tocht, t is singelier,
mar ik moat it sels mar ris besykje
op it bedtsje op de flier.

 

En sa rekken hja dan einliks
allebeide yn e rst.
It lde minske op t kermisbedtsje,
t famke fijn yn beppes nst!


Boarne: it boek Sitebuorren myn eigen paradys fan Auck Peanstra
Bekroand yn febrewaris 2008 mei de Rink van der Velde-priis

http://www.auckpeanstra.nl/      http://www.datwiedoesa.nl/

 

52. Nakommerke

op un sundachmrren
de laaste week
fan oktober fier en 50
hewwe se
myn plesenta
achter in 'e tn
fan ut griffermeard ferpleechhs
begraven


myn suster
huppelde
dy dach
deur
de gysbert japiksstraat
en skreeude
teugen idereen
'k hew un broerke krege
'k hew un broerke kregen

omdat ik
un nakommerke was
deed oans fader
wat minder ldruchtech

trouwens
de hele buert
wist ut ok al

al dacht
oans moeke
fan nyt

 

Henk van der Veer

 

53. Nynke 

 

ik wie al trije kear dy nachts

it waarme bed utstapt

om te sjen hoefier Nynke

mei 't kealjen wie

slappe bannen en in jaar as in ballon

dat it soe fannacht wol heve!

mar om fiif oere noch seach er my oan

op fjouwer poaten

wjerkogjend

fan 'wy sill' dochs net beleve

datst no al melke silst...'

dat beskamsum joech ik my

noch mar in oerke del

en ferdomd om seis oere:

lei der lytse Neeltsje

yn'e groppe yn'e stront

hie er 't my wer lapt!

 

Bartle Laverman

 

 

54. SNEEK

 

tuurlek

dy Italiaanse meiden

lope feul seksir en soepeler

as de degeleke

Sdwesthoekfrouwen

op dinsdachmorgens

over ut Groatsaan

 

en ik weet ut wel

de ouwe feemerk

is fanself

ut Plaza di San Marco nyt

 

mar as ik genietend

fan un soute hearing

temidden fan de krinkjespuiers

op 'e Eierbrugge

dy geniale Dirk S. Donker

ut karreljon fan 'e Groate Kerk

bespeulen hoar dan het Sneek

ok wel wat

 

Henk van der Veer

 

55. FOAR MEM

 

I

as in foetus

draaist en swimsto

yn dyn lste bd

 

muoisum sykje hannen

nrstich tin en wyt

yn in see fan lekkens

sjippegld haldfst

 

mei in iiskld wattestokje

- sitroenesmaak en hyginys fabrisearre -

­meitsje ik dyn droege lippen wiet

 

Noch ienkear fnkelje

- dizich en tebrutsen ­-

dyn eagen blauwe ljochtsjes

do bist noch mem

 

dan ttsje ik stiltsjeswei

dyn ronfelige wangen

en lsterje foar de lste kear

wurdsjes fan fskied.

 

II

 

de himel kleuret pears

dy deis boppe it hf

 gummybannen ferpulverje

tzenen skulpen yn stikjes

fjouwer wldmantsjes

litte de arke

stadich nei nderen sakje

 

in kloft wite seefgels

spat kritend yn ' e l0ft

 

neibesteanden roppe in god oan

boppe dyn iepen grf

ik kin him net

myn treast sit yn mysels

 

op e weromreis

flokke eksters

in requiem

yn it deade hout

 

III

 

sn wike letter dyn grf:

ynsakke modderbulte

raffelige linten

fersutere krysanten

en in glzen sjempot

dy't oan gruzeleminten leit

 

Henk van der Veer  (gefilmd interview)

56. Stadhsbrdes

 

der falle sonnestralen op frifoale frouwefiguren

niks om ut lief, ut burst un bitsje bloat

sver engeltsjes, ja bengeltsjes tbeiteld in saanstien

su barok as de pest

 

hier tilt ut op fan symboalyk

pylkebundels, januskp dyt in un spiegel sit

en kiek naast de wapenskilden fan Willem & Anna

ok nch un ouhakte haan met opstoken wiesfinger

 

onder ut brdes de groate geheimsinnege deur

dyt toegang geeft tt ut honnehk

ast nyt deuge wilst krijst dr swarte spinnen op broad

wasse se dy de binnenkant fane moan met grone seep

 

op de tslieten trapstienen speult un fleurech jonkje

swaait deftech naar ut sabeare pblyk in de Marktstraat

hier in hartsje fan Sneek folt er um de koaning te ryk

Henk van der Veer

57. ADAM & EVA

 

Adam libbe fier hjir fandinne

yn de tn fan Eden, poer allinne,

wol mei de seine fan de Hear,

wat wol in minske noch mear.

Hy run neaken en bleat,

baaide yn e sinne en yn e sleat,

geniete sa't it like

sn dagen yn e wike.

 

Adam libbe foar de wyn

by dei en by sinneskyn.

Oant hy seach, yndie,

dat elts bist in wyfke hie.

Hy sei: Hear ik wol net seure,

mar der moat wol wat gebeure.

Ik freegje jo nederich mar mei sin:

in wiif foar my is wol in gewin.

 

Goed, sei God, ik sil dy ien jaan.

De rest moast do sels dan dwaan.

Ik soargje foar in wiif, moai en nij,

dy't har libben diele sil mei dy.

Adam die doe aardige dingen,

hy makke twa ferlovingsringen,

sjongend ta de Hear: ik krij in wiif

foar net mear as in rib t myn liif.

 

Doe't Adam te sliepen lei

die God syn krewei.

Hy makke de dream fan elke man

eksakt neffens plan.

En se libben hiel tefreden

tegearre yn de tn fan Eden.

De simmer rn al nei de ein

doe't Eva rp, hiel optein,

dr hingje appels yn de beam.

 

Ik wol ien ite: it is myn dream.

Wat kin de Heare dr no op tsjin ha,

ien appel minder, wat in poeha.

Yn in beam, sa folle mei fruit

makket ien appel neat t, op dit stuit.

Se naam in hap, wylst se sei:

ien appel deis, dat giet der mei.

 

 Doe wie it dien mei it paradys.

Fan doe of oan wie wurkjen it devys.

Troch ien appel, sa't wy no witte,

moatte wy s no t de naden switte.

Ien appel, foar Eva in feestmiel,

mar it snijde djip yn minskensiel.

De konklsje: hawwe jo in kar,

snobje ferstannich, yt in par.

 

Auteur onbekend. Vertaling Baukje Miedema.

 

 

58. FERS 74

 

as ik mei in oere stjerre moast

wat soe 'k noch thelje wolle?

in lste brief skriuwe oan har

fskied nimme fan in freondintsje

wat regelje foar de bern

nee neat fan dat allegearre

ik wol nei myn dea net regeare

it ret him wol snder my

der is neat om gld te striken

der is my neat yn ' e wei

miskien soe ik even yn 't tn sjen

oft it gers al opkomt

en nei Lemstra rinne om in kroket

dy soe 'k noch wolris ite wolle

 

Trinus Riemersma


 

59. FSKIE

 

As 'k ienkear skiede moat - in ljochte dei

Y n maaietiid wie my it lichtst ­-

Dan set myn bank, dat iepen foar my leit

Wr't jimmer 't djipst ferlangen hinne teach.

 

It fine lichem, no in griis te sjen,

Leit snder macht. Mar yn 'e eagen blinkt

It goede ljocht, en rook komt fan it fjild;

Wat ea myn leafde hie, giet my foarby.

 

Dan far ik t en stilkes wurd ik wei.

Wat oerbliuwt is myn skym; beloaist it net te wreed

En nim gjin print fan de te-ploege mom;

't Koe wze dat hja spriek wat better wie ferswijd.

 

Al wat er foech jout haw ik jimme bean,

Bewarje dat; en mei wat leafde tink

Him nei, dy't mannich ding syn leafde joech ­-

Sa lang as duorje mei de skiente dy't er wn.

Obe Postma


 

60. SA ALD TE WURDEN

 

S ld te wurden: yn e jnpetearen

fan 't geafolk jin te jaan en alle weet

te hawwen fan har wize en rge mearen,

de Spoekesingel en de Muontsereed

te kennen mei har spoaren, klen, bochten,

yn mimer toevje foar in kld hssteed

en mei jins soan as seiskip gongeltochten

te ndernimmen nei dy lde esk,

fan tiid tekankre en fan fjoer tesplist,

wiidweidich falle yn stadige ferhalen

en glimkjend him te wizen de arabesk,

hertfoarmich om twa teare inisjalen,

fan feintehan oerlang yn 't stamhout ritst.

 

As al it eardere wjer1d krijt fan binnen,

nocht hawwe oan elke greppel, elke sleat,

it libben kalm de jierren f te winnen,

jns nder slge lampe jongeren eat

tefoaren lze t Bunyans Pylgerreize

en wyslik swije oer wat nea fergeat,

mar groeden liet; de skeamele skeizens

fan 't smel talint te tellen ien foar ien,

oant op in nacht by rop fan wettergulpen,

by fal fan rein, gewach fan wyn miskien,

de dea jin slt de wurge eageskulpen.

Douwe Annes Tamminga


 

61. BROKEN MELODY

o God! ik - skurve plaat - bin hast oan ein:
it is in nuver liet mei frjemd refrein,
dat falsk en heazich t myn wzen geit,
as djip yn my Jins grime nuddel snijt.

Jit skoot der soms in skimer melodij

en soms in skaad fan harmonij foarby,

want Jo haww' iens de skientme yn my lein ­

mar God! ik - skurve plaat - bin hast oan ein.

 

Tebrizelje Jins waaksen ark dochs net,

mar sjong dryn de sangen fan Jins wet ­

foar 't liet fan 't libben wykt dat fan de dea:

der huv'rje fiere harpen oer it gea ...

Yke Reinders Boarnstra

 

 

62. KASTANJES

In stille moarn en net it minst bewegen,

En net in stim dy't troch de dize giet;

Allinne dript, t beammen lns de wegen,

Y n 't giele leaf it treasteleaze liet.

It libben, yn al inger rnte sletten,

Ebbet en gliidt de rst yn, deade-stil.

Oft ek it bange bnzjen fan us herten

Y n 't selde ritme sliepend stjerre sil?

 

De dize dript - dan, op , e stille strjitte,
appe kastanjes en de frucht springt bleat.

Mocht sa us siele t lichems hoalling sjitte

En glnzgjend iepenboarste yn 'e dead!

Jelle Hindriks Brouwer

 

 

63. IN TANKBRE LEARLING

want ienris sil ek ik wer

wurde ta gers en kij en bern

 

en tzenfldich stjerre op , e nij

mei as iennichste treast

 

ypma' s skeikundeles:

stof giet nea ferlern

Sikke Doele

 

 

64. KOE IK MAR SKILJE

 

Ik seach de bsten fan myn generaasje

laitsjen stribjen smokend deagean

mar tagelyk

ik seach pompieren flinters fleanen

en helena boatsjefarren yn 'e sinne.

 

Wachtsjend op 'e bus dy't allang foarby is

snder my te sjen nea komt

want de nachtmerje fan de dea

wint mei san pear hannen

myn skedel fan beton fan plaatizer

fol mei oanfretten gedachten.

 

Ien wynpster en ik lis efteroer

njonken in toer fol wachtsjende ynsekten

apels dy't hol binne

parren mei ferrotte kaken.

 

Koe ik mar skilje

mei de dea

dy't wachtet

want ik bin in kers

snder pit

yn 't blik

fan 'e maatskippij.

Josse de Haan


69. Klaproas

 

broazelege, mar frege levensglod

eenmalege skoanheid op kwetsbere stengel

eventjes opflammend

En sucht fane wyn

as frege fleugels fan un flinder

flige roade blaadsjes overal heen

as ile belftes mar fluchtech,

te fluchtech ferdwinende kleuren.

 

Wat blift is ut swart

op ut plak fan ut hart

de siel is flogen.

De stengel bgt teruch int gras

teruch naar de aarde

dy dstere bron fol met levensgeheimen

dyt klaproazen teruchgeeft

gyn mins dyt ut betwifelt.

 

As un bloem nyt foargod hoeft doad te gaan

wrom s der un mins dan wel.

 

[ frij naar un fers fan Yvonne van Emmerik ]

meinommen fan it blog fan Henk van der Veer


70. Kokon

 

'Nou gaan ik doad', sei de rups, ' tt kiekes '

en hij wikkelde sich in un lange draad,

un doadskleed, ferhard tt urn

su koud as stien.

De son ging onder

der kwam gyn maan

gyn suchtje wyn.

 

Un stien is un stien

stolde stf

doofde glod

fan oait un ster

 

In ut earste licht

foltrok sich ut wonder

de stien spatte teen

un ademtcht

un fleugelslach

un kleurepronkje

un daans fan befrijng.

 

As un rups al flindere mach

wurde minsen dan engels?

 

[ frij naar un fers fan Yvonne van Emmerik ]

meinommen fan it blog fan Henk van der Veer


71. Ksmos

 

 

Nou ademstou de ksmos in

en ksmos ademt dij.

Sonder grnzen,

gyn beperkings mear,

ut lieve leven achter dy laten,

hestou de frede goeie seid

dyt allienech

an de Andere Kant bestaan kan.

 

As al ut liefs en gods fan dij

nch mar ut skaad was

fan wat is wrstou nou bist,

hoe ongebroken heel

an de doad foarbij

sal dr dan leven weze

foar dij

 

[ frij naar un fers fan Gerard Oostveen ]

meinommen fan it blog fan Henk van der Veer


seizoensgebonden/feestlik

07. Nijjier

 

Twatzen jier

en dei oan dei

is God no al

mei de minsk op wei.

 

De takomst iepen

in nij begjin

ws oerstjge

dyn libbensrin

hat doel en sin

foar Him

dy't dy by namme ken.

 

Gean dan op paad

sykje dyn wei

mei 't each op Him

dy't ienris sei:

'Foar my is tzen jier

lys as in dei.'

 

W. De Boer-Hiemstra.


09. DE WIZEN EN DE STJERRE.

 

Ynlik dreaun ha w's op wei bijown

spot noch twifel koe s dream fordjerre

dwazen sykje it 't fuotspoar oer de groun

wizen reizgje better op in stjerre.

 

En sa kamen wy yn Isrel oan

nei in tocht troch nbikende oarden

mar dr wie gjin feest noch flachfortoan

om de jonge kening fan de Joaden.

 

Skriftgelearden, wis, bidaerd en griis

tochten, it soe wol yn Bethlim wze

mar op meigean stelden hja gjin priis

hwant hja moasten earst noch hiel hwat lze.

 

En Heroades op syn hege troan

mei syn hf en prinselike sibben

taestte eangstich nei syn keningskroan

hy kriich de deaskrik fan syn libben.

 

By in stl joech s de stjerre it sein

"dy't jim sykje, sjoch, jim fine 'm hjirre"

stil ha wy by it bern s jeften lein

earjend him mei wijreek, goud en mirre.

 

Lns in oare wei binn' wy fordwoun

sa s ingels yn in dream forklearren -

dwazen sykje 't fuotspoar oer de groun

wizen reizgje op dreamen en op stjerren.

 

Ut: Fedde Schurer - Samle Fersen.

 

 

25. Peaskefeest

 

Peaskefeest jout libbensfreugde

Peaskefeest bemoediget s.

Jezus libbet, no foar ivich,

Hy dy't stoar oan 't rchhouten krs.

 

Peaske set s yn 'e rmte

Peaskefeest in nij begjin.

Jezus foar altyd Hear der hearen,

dat jout s libben doel en sin.

 

Jezus libben sa bysnder

Syn lijen eind'ge oan it krs,

mar it grf koe Him net hlde

"De oerwinning" ta heil fan s.

 

W. de Boer-Hiemstra

 

 

26. De Stomboat

 

Oer wljende weagen, oer brzjende s

Komt Sint mei syn stomboat; d'ld man stiet al r.

De flaggen dy waeije, it swetter blinkt,

De pipen dy rikje, de stoomfluite klinkt.

 

Hwet laket syn feintsje de berntsjes al ta!

Syn sniewite tosken, dy blinke den sa.

Hy stiet by it hynder, det knikt mei syn kop.

Twa kleurige tufen, dy waeije der op.

 

En och, hwet in koffers! de boat suver fol!

For elk in presintsje, hwent Sint is sa gol.

De berntsjes, hja winke sa bliid mei de hn:

Dach Sint, en dach Piter! wz wolkom yn 't ln!

 

 

27. Sjoch de moanne troch de beammen.

 

Sjoch de moanne troch de beammen, berntsjes, ws dochs efkes stil,

't Is de jn fan Sinteklaes nou, hwat er s ris bringe sil?

O, hwat slacht s 't hert nou rd, wy moatt' net to let op bd!

O, hwat slacht s 't hert nou rd, wy moatt' net to let op bd!

 

O, hwat sille wy moai boartsje mei dy poppe en dy wein,

Earlik sill' wy alles partsje, skerguod en marsepein;

Mar o w, hwat groat fertriet, as der neat yn 't kuorke siet.

Mar o w, hwat groat fertriet, as der neat yn 't kuorke siet.

 


42. Us Heit yn e himel

 

Us Heit yn e himel

Lit jo namme heilige wurde

Lit jo keninkryk komme

Lit jo wil dien wurde op ierde

Likegoed as yn e himel

Jou s hjoed s deistich brea

En ferjou s s skulden

Sat wy s skuldners ek

Ferjn hawwe

En lit s net yn fersiking komme

Mar ferlos s fan e kweade

 


47. Gloria in exelsis deo!

 

Tzen ljochte ingels blinke, boppe 't fjild fan Efratha.
Alle himels tille en klinke fan it feestlik
Gloria
Gloria, in exelsis deo! Gloria, in exelsis deo!

Troch de nachten, troch de dagen, sjongt dat kleare himelliet
God hat yn de minsk bihagen, en syn frede komt ta de ierd'.
Gloria, in exelsis deo! Gloria, in exelsis deo!

Frede oer alle hate hinne, Ljocht op elke tsjustre wei
Hoeders, lit jim skiep mar rinne, Nou komthar gjin wolf tonei
Gloria, in exelsis deo! Gloria, in exelsis deo!

Frede en freugde oer alle herten, dy't fan freze en langstme fol
Hjir de goede hoeder metten, dy't har ivich liede wol
Gloria, in exelsis deo! Gloria, in exelsis deo!

 

51. Krysttiid yn Frysln.

 

O Krystnacht, moaier as alle oare.

O Krystnacht, moaier as alle oare

Hoe soe Herodes kommen doare

Nei t ljocht dat yn dyn tsjuster blinkt,

om dr syn poarper f te lizze?

Syn heechmoed harket nei gjin sizzen,

Hoe hurd it him yn de earen klinkt.

 

Hy siket de Unskuld te fernielen

Yn bloed fan reine bernesielen.

In mem giet glend troch de nacht;

In skynsel spket yn e strjitte;

In frou, dyt ienkear Rachel hjitte,

Hldt by har bern de deadewacht.

 

Dan driuwt har geast, alhiel allinne,

Nei t westen, dan nei t easten hinne.

Hja wol gjin treast en oanhld ha:

Hja sjocht allinne bloed en swurden

De lytsen, dyt net holpen wurde,

Komme yn e dea op Rachel ta.

 

Sa rint de seine troch de raaien.

Sa brekke blommen yn e maaie,

As stoarmen oer de greide gean.

Hoe foelen Gods gerjochtichheden

By minskemacht yn ngenede

En bleau it wanbetrouwen stean.

 

Ferlitten Rachel, net mear tize:

Dyn bern sille t e dea ferrize

As de earste risping fan it sied,

Dat t har bloed begjint te bloeien,

Dyt yn gjin stoarm ten nder giet

 

Joost van den Vondel/ Jan van Biezen- 17de ieu.

 


65. Hillich, hearlik Betlehem

 

O Hillich, hearlik Betlehem,
fier boppe oaren bisto nommen,
mear achtslein as Jeruzalem,
yn dij is s de Heiln kommen.

O Betlehem, lyts-grutte std,
al bisto lyts, grut silsto bliuwe;
wy sil dyn namme yn s hert
as de allerrykste std beskriuwe.

Ws bliid, ws bliid dan, Israel,
wat boadskip koe dy blider meitsje?
No't ta dy komt Immanul
moatst t 'e sndesliep ntweitsje.

O Kening Kristus, grutte Foarst,
hoe litte Jo sa earm Jo fine
op hea en strie? Jo mem, hja moast
jo lytse lea yn doeken wine.

Jo bin jo heech paleis tgien
dr't hillge ingels Jo ferearje,
en hjir, fan alle gloarje ntdien,
moat Jo by bisten soberearje.

O Soan fan God, sa heech en goed,
wat leafde mei Jo sa fier brocht ha,
dat Jo yn minsklik fleis en bloed
s mei sa'n wndre leafde socht ha?

Kom, Adams bern, dan ta dit Bern,
wat dogge jim de wrld te minnen?
Sloch, Jezus jout Him sa ferlern!
Offerje Him jim hert en sinnen.

 


66. Stille nacht, Hillige nacht

 

Stille nacht, hillige nacht
kom yn glns, kom mei macht;
nim oer de ieuwen yn dreamen s mei,
doe't in Bern yn 'e earmoede lei
fan in skuldige wrld,
fan in skuldige wrld.

Stille nacht, hillige nacht,
Hoeders, hld trou de wacht.
Sjoch de krbe, de doeken, it strie,
Sjoch s Hear, dy't gjin herberge hie,
yn in skeamele stl,
yn in skeamele stl.

Stille nacht, hillige nacht,
hillich Bern, kom mei macht.
Ingels, sjong dan heech en hoar
oan s hert de frede foar
fan de hillige nacht,
fan de hillige nacht.


TRANSLATED BY: Gerben Brouwer (1902-1982),

as published in the "Lieteboek foar de tsjerken", 1977.

 


67. Wolkom hjir op ierde. (Krystsang)

 

Wolkom hjir op ierde, Jesu leave hear

D komst t fiere kriten sa heech en klear.

Wolkom hjir op ierde t de hege himel wei,

Nea wie dyn genede s earme wrld sa nei

Kyrieleis

 

Kristus, kyrieleison, optein sjonge wij

Lit s drmei s lieten bigjinne frij.

Jesus is s berne yn 'e hillige krystnacht,

Fan in suv're faem, heech yn eare en heech yn macht

Kyrieleis

 

Hoeders yn 'e fjilden hiene 't boardskip heard

Kristus de hear wie berne, hja wisten 't net.

Gean oer fjild en wegen nou en sykje 't hilich bern,

Bethlim dr is't bard, en dr sil jim 't selme sjen

Kyrieleis

 

Wizen fan it easten, t it frjemdln wei,

Hja droegen foar heare har jeften mei.

Dimmen ha hja offere har wijreek, myrrhe en goud,

't lytse bern ta eare, dat s it libben jowt.

Kyrieleis

 

 

Lytse ferskes

Foar 't earst nei de faam yn Folsgeare

en ek foar de earste kear skeare

hy skampte syn fel

't bloed rn der by del

sels dat moast hy earst ek noch leare.

 

Nico Smilde

 

In sankje foar it sliepen gean...

 

Suze nane poppe,

Kealtsje leit yn 'e groppe,

Heit en Mem binn' fier fan hs,

Dy kinn' wy net biroppe.

 

 

Maitiid

 

Hjoed begjint in nije maitiid

alles rint wer t yn grien

wat dea like, sil wer bloeie

natoer is dan wer ien en mien.


Lyske

 

 

Winter

 

Hjoed begjint de klde winter

klomsk en skrousk; ek wyt en tear

iis en snie toverje mearkes

natoer feroaret kear op kear.

 

Lyske

 

 


Earnewld
d bist fan my
'k hldt sa'n bulte
dochs fan dy
Silst net u myn tinzen gean
moai doarpke
op it Fryske fean
Mei dyn lytse
Skerpe toer
Sjochsto ln en
wetter oer
Leisto by
it Fryske Gea
'k ferjit dy nea

Oud Liwwarder Kienderrymke.

 

Rommeldebom,

De fiskmerk om,

De Wuttelhaven del,

Dat gaat soa snel.

De Slotmakersstraat,

Met 'n harde faart.

De Put foorbij,

Met een panne fol brij.

Na't Kroeme Jat,

Daar een oud wief sat,

Die de brij opat

En de lepel inne buusse stak.

 
Waling Dykstra

Lietsjes/Liederen  


02. De Mounlersdochter

 

Oan de kant fen 't stille wetter,

By it earste maitiidsgrien,

Siet de ljeave mounlersdochter;

Tsjepper famke wier net ien.

En in snipper hearke socht hjar;

Fljuensk en ljeaflik praette hy.

Oan de kant fen 't stille wetter,

Nimmen wier sa bliid as sy.

 

Oan de kant fen 't stille wetter,

Yn it hjerstwaer koel en klear,

Siet de moaije mounlersdochter;

Mar hja wier net fleurich mear.

Och, de simmer brocht hjar lijen,

Hwent dat hearke, falsk wier hy.

Oan de kant fen 't stille wetter,

Nimmen wier sa droef as sy.

 

Oan de kant fen 't stille wetter,

Hwer de winter flokken smiet,

Seach ik wer de mounlersdochter;

Boijich en nlijich wier't.

Mar de ljeave mounlersdochter

Wier fen kjeld en soarch ring frij.

Oan de kant fen 't stille wetter,

Yn it stille grf leit sy.

 

Waling Dykstra

 


21. It Heiteln

 

Dr 't de dyk it ln omklammet, lyk in memme-earm har bern.

Dr 't de wylde see jamk flammet op in hap t Friso 's hern'.

Dr 't de stiennen man syn eagen Stoarje lit oer fjild en strn,

Dr 't men eanget fan gjin weagen, Dr is 't leave Heiteln!

Dr 't men eanget fan gjin weagen, Dr is 't leave Heiteln!

 

 

Dr 't Reaklif sa swietkes lonket, yn de jntiidssinneskyn.

Dr 't it bokweitblomke pronket, tusken heide en beamguod yn.

Dr 't de Aldehou syn brommen, oeren fier soms dreunt yn 't rn,

Dr 't it tilt fan fee en blommen, Dr is 't oeral Fryske grn!

Dr 't it tilt fan fee en blommen, Dr is 't oeral Fryske grn!

 

 

Dr 't har froed de gean spriede, tusken Lauwers, Linde en Flie.

Rstich drgjend, oft de ierde, Rnom noft en frede wie.

Dr 't de grn de soargen leannet, Fan der minsken warbre hn,

Dr 't men frij en feilich wennet, Dr is 't ynleaf Heiteln!

Dr 't men frij en feilich wennet, Dr is 't ynleaf Heiteln!

 

 

Lit s tinke oan lde tiden, ieuwen fol fan lst en noed.

Kriich tsjin frjemdfolk, fjochtsjen, striden, Wrakseljen mei wetterfloed.

Dr 't Dy 't lde folk bewarre, dreech tsjin stoarm en twingerij.

Dr sill' wy, as Friezen, swarre: "Aldfaars erf, wy weitsje oer Dy!"

Dr sill' wy, as Friezen, swarre: "Aldfaars erf, wy weitsje oer Dy!"


22. De bosken fan it Wld

 

De bosken fan it Wld

De bosken fan it Wld

mei hnderttzen blden

dy't risselje en rze, flsterje en beevje

weevje, stadich weevje op 'e wyn...

 

Ik wit hoe't ik as jonge

nder de beammen stie

in geur sweeft troch myn holle

ik wurd wa't ik doe wie

Dr fielde ik myn grinzen

as lytse fgel finzen

 

De bosken fan it Wld

dy't risselje en rze

en stadich wurd ik stiller

en stadich wurd ik ld

 

Ik bin de skilder mei it hoopfolle palet

dy't elke dei de wrld wat moaier kleuret

sa meitsje ik myn eigen paradys

blanke beammen, sfte stimmen

oan beide kanten in ingel oan mn hn

Ik bin de skilder mei it transparant palet

bewenner fan in iensum mearkeln

 

Faak gean ik nei it lde doarp mei beammen

sa hjir en dr in hage om de tunen

elts doarp is wer in eigen paradys

lytse huzen, smelle stegen

en by de pleatsen it jongfee yn it ln

Ik bin de skilder mei it treastrike palet

de skepper fan myn eigen mearkeln

 

De bosken fan it Wld

mei hnderttzen blden

dy't risselje en rze, flsterje en beevje

weevje, stadich weevje op 'e wyn...

 

Reboelje


30. Frysln, myn ln

 

Dit ln is myn ln, dit ln is dyn ln,

fan 'e Lauwerssee f, nei it Iselmar ta,

fan e Lemsterhoeke, tot oan 'e fsltdyk,

dit is it ln foar dy en my.

 

Doe 't ik earn yn frysln, op in stille dyk  roun,

seach ik om my hinne, nei de natuer.

It gers wie grienich, fersierd mei blommen,

en hjir en dr in buorkerij.

 

Dit ln is myn ln, dit ln is dyn ln,

fan 'e Lauwerssee f, nei it Iselmar ta,

fan e Lemsterhoeke, tot oan 'e fsltdyk,

dit is it ln foar dy en my.

 

Ik makk' in kuier, de sinne skynde,

en yn 'e fierte, seach ik wite seiltsjes.

Dy grutte marren, mei al syn boatsjes,

dat is s Frysln op syn bst.

 

Dit ln is myn ln, dit ln is dyn ln,

fan 'e Lauwerssee f, nei it Iselmar ta,

fan e Lemsterhoeke, tot oan 'e fsltdyk,

dit is it ln foar dy en my.

Dit is it ln foar dy en my.


34. Fryske marren

Moai snder wjergea binne de marren:
Sft wiuwend rizich reid oeral yn 't rn.
Sulveren weagen, driuwende tillen,
dk'ljende fgels, fearjend de grn.
Dk'ljende fgels, fearjend de grn.
Moai snder wjergea binne de marren:
Sft wiuwend rizich reid oeral yn 't rn.
Oeral yn 't rn, yn 't rn, oeral yn 't rn.

 

Midsimmers pronkseal binne de marren:
Rnom is pompegrien, markol dy dkt.
Eintsjes yn 't wetter driuwe sa sftkes,
reidhintsjes boartsje, wytstirns dy spkt.
Reidhintsjes boartsje, wytstirns dy spkt.
Midsimmers pronkseal binne de marren:
Rnom is pompegrien, markol dy dkt.
Markol dy dkt, dy dkt, markol dy dkt.

 

Nocht oars sa nearne jouwe de marren:
Oerfloedich libbensswiet, snheit en tier.
Roeikje en sile, swimme en fiskje,
sterkje de spieren yn 't simmer hjealjier,
sterkje de spieren yn 't simmer hjealjier.
Nocht oars sa nearne jouwe de marren:
Oerfloedich libbensswiet, snheit en tier.
Snheit en tier, en tier, snheit en tier.


35. Frysk folksliet

 

Frysk bloed, tsjoch op! Wol no ris brze en siede,
En bnzje troch s ieren om.
Flean op! Ik sjong it bste ln fann d'ierde;
It Fryske ln fol ear en rom.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.

Ompolske fan it hege slte wetter,
Fertroppe op in terp of stins
Hien'd'lde Friezen yn de wrld net better.
Har ln en frijdom wie har winsk.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.

Frjemd fan it jok fan frjemde hearen
Faak earm, mar dochs sterk en frij
Stoe de lde Fries stnfst by syn manearen
Hy wie in Fries, in Fries stoar hy.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.

Troch waar en wyn, tsjin need en dea te striden
Mei't gleone swurd yn d'iiz'ren hn,
Wie wille yn dy fromme tiden,
Wie 't foar de frijdom fan har ln.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.

Fan bgjen frjemd, en fij fan leave wurden
Wie rjocht en sljocht har hert en sin.
Hja beane om neat, mar mei de bleate swurden
Stoen' s' alle twang en oerlst jin.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.

Sa faak troch stoarm yn djippe see bedutsen
Oerlde leave Fryske grn,
Waard noait dy taaie bn ferbrutsen,
Dy Friezen oan har ln ferbn.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.

Trochloftich folk fan dizze lde namme,
Ws jimmer op dy lders grut.
Bliuw ivich fan dy grize hege stamme
In grien, in krftich duorjend leat.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.
Klink dan, en daverje fier yn it rn
Dyn lde eare, o Fryske grn.

 

 

36. Fries om utens.

 

Oh ja 't is wier, ik fiel my hjoed
Hiel oars as oars, begryp my goed
Myn hs stie oeral op'e wrld
Gjin plak wr't ik sa fan hld

Ik stiel herten, die oaren sear
Makke freonen, ferlear in pear
De leste dagen bin ik bang
Dat ik sa nei dy ferlang

Ik sil dy sizze dat ik grutsk bin
En myn tinzen stean hiel ticht by dy
Frysln do ropst my, ja ik wol nei hs
En soe ik oait in frjemde wurde
En dyn grn fielt net mear as fan my
Frysln, o Frysln, langje nei dy

O Fryske grn, do joust my brea
De griene greiden, de lucht fan hea
Dyn loften wyld, dyn marren wiid
Dat is myn byld fan dy tiid

Fertel ferhalen, sjong fan dyn grn
It is wr't eartiids myn libben begn
't Ferwndert my hoe as it kin
Dat ik mysels hjoed net bin

Refrein

Let me tell you that I love you
That I think about you all the time
Frysln, you're calling me
Now I'm going home

And if I should become a stranger
You know it would make me more than sad
Cause Frysln is more than everything
I've ever had.

Rolling Home

 

37. Friezeliet

Dr 't de noardseeweagen spiele oan it strn,
dr 't de bterblommen bloeie yn 't griene ln.
Dr 't de kobben
krite skril yn 't stoarmgers,
dr is myn lnsdouwe, stie myn ldershs.


Dr 't de kobben krite skril yn 't stoarmgers,
dr is myn lnsdouwe, stie myn ldershs.

Wyn en weagen songen dr har liet foar my,
efter hege diken gie myn jeugd foarby.


Mar myn herte lange nei de wide wrld,
'k woe om fierrens swalkje snder honk en hld.
Mar myn herte lange nei de wide wrld,
'k woe om fierrens swalkje snder honk en hld.

 

Folle lok en lijen haw ik neitiid fn,
wat ik ienris dreamde hat my 't libben jn.
`k Socht de fiere kimen, dr 't myn hert my dreau,
nearne koe ik bankje, want ien langstme bleau.


`k Socht de fiere kimen, dr 't myn hert my dreau,
nearne koe ik bankje, want ien langstme bleau.

Langstme nei it griene bntbeblomme ln,
dr 't de noardseeweagen spiele oan it strn.


Dr 't de kobben krite skril yn 't stoarmgers,
nei de eigen oarde en myn lste hs.
Dr 't de kobben krite skril yn 't stoarmgers,
nei de eigen oarde en myn lste hs.

 

 

38. Flaggeliet

Sjoch, sjoch dy skeane banen,
Dat weagjend wyt en blau,
Dy reade pompeblden,
Dat lde byld fan trou!
Sjoch, sjoch se blinken, sinken,
Allinken foar in skoft,
Sjoch, sjoch se wiuwen, kliuwen
En driuwen yn'e loft!
Dat, dat is s Fryske flagge!
Dat, dat is s Fryske flagge!
Dan omheech, dan omleech,
Op en del mei wyn en weagen,
Dan omheech, dan omleech,
Wiuwend, kliuwend steech en dreech.

Krekt sa't dy banen weagje
En blinke yn sinneskyn,
Sa weagje s wide wetters
En blinkt de sinne 'r yn.
Kretk sa't dy blden teare
En dke en jouwe mei!
Sa, sa waait s Fryske flagge!
Sa, sa waait s Fryske flagge!
Dan omheech, dan omleech,
Op en del mei wyn en weagen,
Dan omheech, dan omleech,
Wiuwend, kliuwend steech en dreech.

Bliuw, banen, wite en blauwe,
Bliuw, blden, rea en rn,
Bliuw 't byld fan Fryske trouwe,
Byn Friezen oan har grn!
Weagje oer s griene greiden,
Weagje oer s wetterwiid;
Bliuw 't byld fan Fryske dregens
En Friez'ne stille striid!
Waai, waai t no, Fryske flagge!
Waai, waai t no, Fryske flagge!
Dan omheech, dan omleech,
Op en del mei wyn en weagen,
Dan omheech, dan omleech,
Wiuwend, kliuwend steech en dreech.

 

(tekst: Jan fan e Gaastmar
Muziek: T.E.Halbertsma)

 


41. Ik kom t Frysln

"It is de boer likefolle, as de ko skyt of de bolle",
dat stiet by s heit en mem te lzen.
Bin ik yn Snits of yn Ljouwert, wat makket it t,
as ik mar yn Frysln hoech te wezen

 

Ik kom t Frysln, myn moaie Frysln,
it liket krekt oft dr de sinne altyd skynt.
Ik kom t Frysln, myn moaie Frysln,
in echte Fries begrypt wat my oan Frysln bynt.

 

Sjoch ik de marren en de sktsjes en de pompeblden dan by simmerdei.
Sjoch ik de greiden, kei en kealtsjes, no dan tink ik:
"Nee, ik gean hjir noait wer wei!"

Ik kom t Frysln, myn moaie Frysln,
it liket krekt oft dr de sinne altyd skynt.


Ik kom t Frysln, myn moaie Frysln,
in echte Fries begrypt wat my oan Frysln bynt.

Wat moat ik no bten Frysln, nee brk dochs dyn ferstn,
dan mis ik dat moaie skjinne wetter.


It bliuwt foar my Frysln boppe en Holln yn 'e groppe
en de Fryske taal, dat leit my better.

Ik kom t Frysln, myn moaie Frysln,
it liket krekt oft dr de sinne altyd skynt.


Ik kom t Frysln, myn moaie Frysln,
in echte Fries begrypt wat my oan Frysln bynt.

Sjoch ik de marren en de sktsjes en de pompeblden dan by simmerdei.
Sjoch ik de greiden, kei en kealtsjes, no dan tink ik:
"Nee, ik gean hjir noait wer wei!"

 

Ik kom t Frysln, myn moaie Frysln,
it liket krekt oft dr de sinne altyd skynt.
Ik kom t Frysln, myn moaie Frysln,
in echte Fries begrypt wat my oan Frysln bynt.


43. De seeman


Ik haw in seeman kennen,
Dy foer de wrld yn 't rn  

Hy hie yn 't lde Frysln
In leaflik famke fn.  

 

Hy sei oan 't strn: "Myn famke,
Gau kom ik ryk werom;

Dan sil ik net wer skiede
Fan dy, myn leave blom".

 

It famke kamen d' eagen
Sa fol fan suv're dau;

Hja lei syn hn yn sines
En sei: "Ik bliuw dy trou".

 

By't swalkjen oer de baren,
Oan ln, 't sij ier of let,

Yn stoarmen en gefaren,
Syn faam fergeat er net.

 

Doe hat de dea him wonken,
En 't boldre hl en rou:

De seeman is ferdronken,
Mar bleau syn famke trou!


44. Ferdronken Flinter


Sa te stjerren op it wetter
mei dyn wjukken fan papier.
Samar driuwen nei it fleanen
yn de wolken driuwst do hjir,
mei dyn k
leuren dy ferfage,
snder sykje snder fragen,
einlings foar altyd reste
en de blommen die sto tutest.
Geuren dy sto ooit hast witten,
alles kinst do no ferjitte
op it wetter widzest hin en wer.
Sa te stjerren op it wetter
mei dyn wjukken fan papier.

As in flinter dy dochs fleane kin
oan't yn de blauwe loft,
as in flinter altyd frij en
foar it libben op'e flecht,
wol ik fersterren op it wetter,
mar dat is in soarch foar letter.
Ik wol fladderje as'n flinter,
op it blommenbld sa widzjend,
mar sa heech ken ik net fleane,
derom flecht ik in yn myn dreamen,
altyd bin ik foar it libben op'e rin,
as in flinter dy dochs fleane kin,
oant yn de blauwe loft.

Om te libjen tocht ik: soest
in flinter wze moatte,
om te fleanen hiel fier fuort
fan alle libben, alle pine.
Mar ik ha net langer hinder
fan oergeunst op in flinter,
want selst flinters die ferstjerre,
'k lit myn wille net bedjerre,
ik kin snder fleane libje.
Wat sil ik noch langer jaan,
oer in flinter dy ferspen is yn maaie,
om te libjen ha ik ek langer neat
mear te kleie.

Lennaert Nijgh / Boudewijn de Groot

Oersetten yn it frysk troch: Heleen Kuipers.

45. It marke

 

It wie op in simmerjn;
It sintsje dat stoe op 'e grn,
Wol heal yn 'e dauwe wei:
Krekt as it yn 't wetter lei.
En sftkes en stil wie de wrld;
It wetter lei snder in fld.
En 't goudene sinnefjoer,
Dat sprate syn gleonens der oer,
der oer, der oer.

 

Men hearde gjin flinter noch mich
Sa flodderjen oan 'e ich,
Of gnzeljen oer 'e poel,
En ek gjin mear bernegejoel.
Mar smk, mei de kop yn 'e plom,
Sa driuwkelen de einkes rnom
Yn 't lizige bldige gnod,
Swiet syljende jit yn 'e dod,
'e Dod, 'e dod.

 

En djip yn 'e ladene tsjalk
Song sktefaar lykas in alk
In sang fan 'e oerlde tiid,
En wie mei it wyfke sa bliid.
En 't wyfke dat spn en dat striik
En dig're aloan troch de riik
Ut 't healwei opskowene lk,
En wie by her hurdke sa kloek,
Sa kloek, sa kloek.

 

O jne! o leaflike dei!
Wat tins ik dy faak efternei.
En wrom, sei, fleachsto sa swiid,
Do griene, do goudene tiid?
Do himelske midsimmerjn,
Wat wiesto sa rd my ferrn!
O kaamsto, ei mylde, o kom!
Ei, kom my dochs faker werom,
Werom, werom.

 

Tekst: E. Halbertsma

Muziek: W.A. Mozart


46. Yn it Dokkumer lokaaltsje

 

Yn it Dokkumer lokaaltsje, siet men rom it hiele ein.
En it wie der sa smk, as men siet yn 'e hoek.
O, wat wie dochs dat tramke soms fijn.

Yn it noarden fan Frysln, der ried ris in tram
mei in gong fan sa 'n tritich yn 't oer.
Mar de tiid gong foarby en dat tramke moast wei.

En doe rekke de bouhoek fol fjoer.

Yn it Dokkumer lokaaltsje, siet men rom it hiele ein.
En it wie der sa smk, as men siet yn 'e hoek.
O, wat wie dochs dat tramke soms fijn.

In kommisje fan trije, dy kaam oan it wurd.
Foar dy tram der moast komme in bus.
En it duorre net lang, want it spoar wie net bang.

En no hinget in elts yn e lus.

Yn it Dokkumer lokaaltsje, siet men rom it hiele ein.
En it wie der sa smk, as men siet yn 'e hoek.
O, wat wie dochs dat tramke soms fijn.

Hiel de bouhoek stiet stram, hast yn fjoer en yn flam,
want de bus nou dy is oan 'e rol.
En jo stean by de wei en jo kinne net mei,

want de bus, nou dy is altyd fol.

Yn it Dokkumer lokaaltsje, siet men rom it hiele ein.
En it wie der sa smk, as men siet yn 'e hoek.
O, wat wie dochs dat tramke soms fijn.

Drom nou ta beslt,smyt dy bus der wer t,
en jou s dan mar leaver it spoar.
Ek al fret hy de koal ek by 't weintsje hast fol,

en al wie men fan 't reizgjen wat goar.

Yn it Dokkumer lokaaltsje, siet men rom it hiele ein.
En it wie der sa smk, as men siet yn 'e hoek.
O, wat wie dochs dat tramke soms fijn.


49. F
rysln, ik hear by dy

 

1. Wer sjogg'jo sa'n romte

sa'n greiden, sa'n blomte

wer sjogg'jo sa'n romte

yn de maitiid as by us

Drt sft it wyntsje waait

en oer it fjild it ljipke saait

Eltse maitiid fiel ik wer

Frysln dat ik by dy hear

 

2. Wer sjogg'jo dy loften

dy seiltsjes by kloften

wer sjogg'jo dy loften

yn de simmer as by us

Drt swietrook fan it hea

jns hinget oer't bedauwe gea

Eltse simmer fiel ik wer

Frysln dat ik by dy hear

 

3. Wer brzje de weagen

wer rzje de fleagen

Wer brzje de weagen

yn de hjerst sa as by us

Drt de boer syn ropping trou

yn rein en wyn stiet op 'e bou

Eltse hjerstmis fiel ik wer

Frysln dat ik by dy hear

 

4. Wer noegje de fearten

it jongfolk sa derten

wer noegje de fearten

yn de winter as by us

Drt elts in spanning sit

oft de alvestdetocht troch giet

Eltse winter fiel ik wer

Frysln dat ik by dy hear


mei tank an Joukje vd M


68. Hoe soe ik net fan Frysln sjonge 
     
As lofte-blau yn't wetter spegelt
en wolke-skaad oer d'ierde strst,
As ljurke-sang it hert ferheget,
de wyn troch bld en reiden rst.

Hoe soe ik net fan Frysln sjonge
as maitiid wer syn geunsten spriedt,
As hiel de grutte Fryske miede
fol blommeguod te pronkjen stiet.

As freon en frjemd syn frijheid romje
en seilen oer it wetter flean',
As ljipkes oer de wjokken tomm'lje,
hoe soe my't hert net iepen gean.

Hoe soe ik net fan Frysln sjonge
as maitiid wer syn geunsten spriedt,
As hiel de grutte Fryske miede
fol blommeguod te pronkjen stiet.

Hoe soe ik net fan Frysln sjonge
en romjet ynleaf plakje grn,
drt snt nheugelike tiden
it Fryske folk syn wenstee fn.

Anneke Douma
Mei tank an Fokke de Groot.

 

72. Gerrit Breteler: Katarsis

Doe't God ferdwn t Jorwert
ferdwn de slachter en de bakker
en de doarpsgek ek, de stakker
en by einbeslt de boer
der bliuwt neat fan Frysln oer
No't s ln rnom ferwylget
foarby, foargoed, ferlern
moarn is der neat mear fan te sjen

Yn 'e kroech koe 'k it sa moai sizze
moast ik it dy, myn skat, tlizze
dat it doogde yn 'e grn
dat der leafde wie foar't wnder
foar it wzen yn't bysnder
dat de roas doe ek ferwylge
as it gers, myn leave skat
mar wy wienen bern fan God

De God fan doe en letter
dy't mei s rn oer't wetter
Ivich en aloan
en Maria ek har Soan
it ferbyldzjen bin' we kwyt
halleluja ta myn spyt
no't it wnder ek ferwylget
grutskalich, lomp en plat
ik haw dy leaf, myn lytse skat


Ik hie God en ik hie Bach en ik hie Nietzsche
dat wie ferdomd net in lyts bytsje
mar wat jout it s yn wzen
alle boeken dy't we lze
as we rinne snder sinne
op 'e weagen fan 'e see
ik haw dy leaf, hoe sis ik dat
mei of snder God
en ivich boppedat

Ach it wie doe fst net better
mar it wie sa moai foar letter
it treast foar't grut farwol
hoe hldt in minsk' it fol
as er ivich libje wol
no't myn roas ek al ferwylget
as it gers myn lytse faam
is dy treast my dochs ntkaam

Ik hie God en ik hie Bach en ik hie Nietzsche
dat wie ferdomd net in lyts bytsje
mar wat jout it s yn wzen
alle boeken dy't we lze
as we rinne snder sinne
op 'e weagen fan 'e see
ik haw dy leaf, hoe sis ik dat
mei of snder God
en ivich boppedat

 

 

  Gastenboek van Spirituele Vrienden.

  
**********

Stem Spirituele Vrienden in de
Top 100 NL



**********
Tellers