Spirituele Vakantie

in de Franse Alpen - II

 

Deel I

Een uitstapje

Op woensdagochtend, na het ontbijt en de dagelijkse gnostieke bijeenkomst, vertrokken we allen samen om een toeristische uitstap te maken. Na een gezellige lunch in Serres reden we door naar Sisteron waar een eeuwenoude citadel op ons bezoek wachtte. De tekst over de citadel haalde ik uit de uitgebreide folder die we bij de ingang kregen. De fotoís maakten we, uiteraard, zelf.



Serres

Samen lunchen

DE CITADEL

 

Wie door het dal van de Durance rijdt ziet dwars in de vallei een licht gekleurde vesting oprijzen met naar het noorden en het zuiden vooruitgeschoven bolwerken en een hoge borstwering waarop de vlaggen van Sisteron in de zelden ontbrekende wind wappe­ren.

 

Een bezoek aan dit in vele opzichten interessante bouwwerk stelt nooit teleur. Het uitzicht is adembenemend en bestrijkt hon­dervijftig kilometer van noord naar zuid. De rots die de kloof beheerst waar de Durance doorheen stroomt, is van oudsher versterkt geweest.

De eerste bewoners waren misschien de "Sogiontii", die deel uitmaakten van het machtige verbond van de Voconces dat in het jaar 27 voor Christus door Augustus werd onderworpen.

Er is niets meer over van hun oppidum, noch van het daarop volgende Romeinse castrum. Evenmin van het kasteel uit de vroe­ge middeleeuwen dat bestond uit palissades en primitieve torens.

De vesting die nu de stad bekroont, is gebouwd in verschillende perioden en telkens verbeterd en verbouwd. De bovenste muren met hun omloop, voorzien van een machtige toren, dateren uit de twaalfde en dertiende eeuw. Van twee andere torens is de een (aan de westpunt) volledig gesloopt en de andere verlaagd.

Aan deze hoogste verdedigingslinie zijn in de zestiende eeuw, na de door de godsdienstoorlogen veroorzaakte schade, terrasvormige bouwwerken verbonden die sinds de veertiende eeuw doorliepen tot de wallen om de stad. De zuidzijde omvat vier ommuurde delen, die zijn afgesloten met zwaar verdedigde poorten en soms door ophaalbruggen. De noordzijde (die wegens de daar heersende kou door Vauban (1633-1707) "de Winter" werd genoemd) heeft er maar drie, en die zijn in de negentiende eeuw ingrijpend verbouwd. Al deze constructies, die zonder goede reden aan Jean Erard zijn toegeschreven, zijn vermoedelijk het werk van een of meer inge­nieurs uit ItaliŽ, waar de vestingbouwkunde verder was ontwikkeld dan in Frankrijk.

Na de inval van de hertog van Savoye, Victor AmadeŁs II (1675­ - 1730), in het gebied van de bovenloop van de Durance maakte Vau­ban in 1692 een uitgebreid ontwerp van verdediging van de stad en de vesting. Van dit grootse plan zijn wegens geldgebrek (toen al !) alleen het kruithuis en een put (aan de noordkant) uitgevoerd. Tussen 1842 en 1860 - Savoye en het graafschap Nice waren toen nog niet Frans - trachtte men de Citadel definitief op te knappen. Aan de hand van de nooit vergeten aanbevelingen van Vauban werden de muren tussen de bastions opgehoogd en de twee voor wagens geschikte poorten aan de zuidkant gebouwd. Aan de noord­kant werd de tweede omwalling hersteld en een watertank aangebracht die al het regenwater van de gevel opving. Kazematten werden gebouwd en beschermd door taluds. Ten slotte hakte men de enorme onder­grondse trap uit die de vesting verbond met de noordelijke stadspoort, die ook werd herbouwd, maar in 1944 werd verwoest.

 

 

zicht op Sisteron

bloeiende klaprozen tussen grijs gesteente

de Durance in het dal

de Durance in het dal

duizelingwekkend

indrukwekkend

tegen de rotsen gekleefd

tegen de rotsen gekleefd

hoe klein is hier de mens!

 

landschap van daken

 

DE KAPEL

 

Onze lieve Vrouwe van het Kasteel, zoals zij in de teksten genoemd wordt, ontvangt u tussen hemel en aarde. Zij dateert uit de vijftiende eeuwen staat op een op machtige booggewelven gebouwd terras. Het uit twee traversen bestaande schip komt uit op een door zeven ramen helder verlicht koor uit de mooie laat ­gotiek, met van bas-reliŽf  voorziene boogribben en brede, kapi­telen dekkende bladeren.

Niet alleen zijn de ruimtelijke verhoudingen bijzonder fraai, maar ook heeft de architect op gelukkige wijze twee materialen gecombineerd: de goudkleurige zandsteen uit Bevons en de grijze kalksteen uit Chambrancon (steengroeven bij Sisteron).

Al vroeg werd de kapel niet meer gebruikt voor de eredienst. In de zeventiende eeuw was het al een donjon en verdeeld in ver­diepingen. Later werd het zelfs een gevangenis.

Omstreeks 1935 werd de kapel gerestaureerd en voorzien van glas-in-lood ramen, maar in 1944 werd zij voor driekwart ver­woest. Pas in 1970 viel het besluit tot herstel. vrijwel onvermijdelijk geworden door de restauraties die ATM  aan andere delen van de Citadel verrichtte.

In 1980 was de Notre-Dame du Chateau weer even mooi en indrukwekkend als vroeger, schitterend versierd met door de gla­zenier Claude Courageux gebrandschilderde ramen met een sub­tiele symboliek. Zo spreidt Notre-Dame vanaf haar rots als een middeleeuwse heilige maagd haar mantel van steen en glas, van mededogen en vrede uit over de stad.

Tegenwoordig biedt de kapel ruimte voor interessante ten­toonstellingen en een winkeltje met boeken over de streek. Eens per jaar, op 14 augustus, wordt er een mis opgedragen ter nage­dachtenis van de slachtoffers van oorlog en geweld en vooral van het bombardement van Sisteron van 15 augustus 1944.

 

 

 

 

 

 

 

 

De Mensen

Voor ik dit reisverslag kan afsluiten moet ik het natuurlijk ook nog hebben over de mensen die hierbij betrokken waren en zonder wie deze week niet mogelijk was geweest. Ik heb dit hoofdstukje met opzet voor het laatst bewaard omdat het spreekwoord zegt: save the best for the last.

 

Met grote dankbaarheid denk ik terug

* aan de verschillende bezoekjes die ik bracht aan Henk Leene - de oprichter en bezieler van Het Klassieke Rozenkruis -  die me meerdere keren toestond om in zijn welgevulde bibliotheek te snuffelen en met wie ik veel waardevolle en gezellige gesprekken mocht voeren.

* aan Arnaud Leene, Inge  en hun zoon Alwin die van ís ochtends tot ís avonds in de weer waren om ons van heerlijk ogende, voedzame en gezonde maaltijden te voorzien en die ervoor zorgden dat we van het station werden gehaald en ook weer terug gebracht aan het einde van de week en aan John die de reis dapper heeft voorbereid

* aan Robert Swami Persaud - die de rozenkruisfakkel overnam van Henk Leene - die ons elke ochtend en avond vergastte op een leerzame voordracht uit de teksten van Henk Leene en zeer creatief omsprong met de op het terrein beschikbare natuurlijke materialen om zelfs een Ďrozenkruisí in elkaar te knutselen

* aan Hans, mijn reismaatje op de lange heen- en terugtocht Friesland-Frankrijk per trein en bus, waarbij heel wat gesleur met bagage kwam kijken en die ook zorgde voor heel veel foto-materiaal. Alleen had ik dit vast niet klaargespeeld.

* en Ďlast but not leastí, aan onze hele groep mede-pelgrims die allemaal zorgden voor een heel fijne sfeer en voor veel vruchtbare gesprekken.

 

 

 

 

open deur bij Henk Leene

in gesprek

met Henk


 

 

creatief

onze gastvrouw in de keuken

het gezin Leene - Kamerbeek
Arnaud,  Alwin en Inge

van vader op zoon
drie generaties Leene

 

 

 

bijzondere lichtval

aandachtig luisteren

 

 

nu zijn jullie aan de beurt...

creatief rozenkruis

 

John en Hans
hebben ze het over fotograferen?

fotograaf in rust

 

 

 

 

 

samen

 onderweg

 

 

 

Gastenboek van Spirituele Vrienden.

  

Top 100 NL

 

Website statistieken gratis, LetsStat X1