Joja in Montbel (FR.)

en cursus Gnostiek 

van 5 tot 12 mei 2007.

   
Woensdag 9 mei.

Vandaag is een dag zonder cursus en vrij in te vullen. Er is wel mogelijkheid om - in groep en met gids - de inwijdingsgrotten te bezoeken. Ik had me echter voorgenomen om, nu ik toch in de buurt was, beslist de cité van Carcassonne te zien. Hans was bereid om me erheen te brengen. Tegelijk zouden we, op de terugweg dachten we, ook een bezoek brengen aan Mirepoix, het stadje met de kleurrijke middeleeuwe gevels.

Maar zoals wel vaker gebeurt wanneer we in de auto zitten te kletsen namen we een verkeerde route en kwamen we eerst in Mirepoix terecht. Dus namen we daar onze eerste stop en gingen op verkenning. De binnenstad van Mirepoix is werkelijk uniek. Kijk maar even mee.

 

                                                                                                                                 Mirepoix

 

 

eerst een eindje wandelen
om in het oude stadsgedeelte te komen

 



.... en dan proeven van de 'mille feuilles'
'mille fois' duurder dan een tom poes in Nederland.


in de kerk hing een nare sfeer...


....we bleken het allebei gevoeld te hebben maar
konden niet uitleggen waar het nu precies aan lag.




Zeer bijzonder, die oude galerijen rondom het hele plein




 en dan die koppen allemaal....

                                                                                                  

                                                                                                                    Nog wat mooie plaatjes
                                                                                                                 en lektuur over Mirepoix

 

 

 

 

 

 
  Naar (het oude) Carcassonne - de Cité.

Na ons bezoekje aan Mirepoix togen we op weg naar ons eigenlijke doel. Vermits we Carcassonne naderden van een andere kant dan Freddy ons had aangeraden (via Limoux) kwamen we toch in het moderne stadsgedeelte terecht. In vergelijking met wat we intussen gewend waren van de wegen in de Ariege was het hier nogal hectisch en we raakten dan ook helemaal het spoor bijster. Reden om even halt te houden en een voetganger aan te klampen om de weg te vragen. Een man stak zijn hoofd door het autoraampje, gaf een zeer deugdelijke uitleg over hoe we de cité konden bereiken via de Pont Vieux, maar... een kwartier later was de lucht in de auto nog helemaal bezwangerd met de geur van sterke alcohol... 

Er was ons gezegd dat we het beste op een van de parkeerterreinen verderaf van de cité konden parkeren omdat die minder duur zouden zijn dan deze die dichtbij liggen. Hans reed echter steeds door totdat we aan de voet van de muren van de versterkte stad stonden, op een klein kerkpleintje, achter de Eglise Saint Gimer, waar slechts enkele auto's stonden. Zouden we hier mogen parkeren, of was dit voor bewoners?

Ik ging het vragen aan een betrouwbaar uitziende man die net uit zijn auto stapte. Hij verzekerde mij dat we daar zonder problemen mochten parkeren. En nee, we hoefden geen parkeergeld te betalen! Wat een gelukje. We konden zomaar meteen de Cité naar binnen stappen. Wat een geluk dit was zou later nog duidelijker worden. 

Voor ik verder vertel komen hier alvast enkele plaatjes.


 

 

 

 

zicht op de moderne stad

 

Na een, voor mij, moeizame wandeling kwamen we in het hartje van de Cité terecht. Meteen waanden we ons eeuwen terug in de tijd. Het enige waaraan we konden merken dat het toch wel de 21ste eeuw was waren de vele toeristische winkeltjes - gelukkig goed verscholen achter de middeleeuwse gevels - en de prijzen voor een bakje koffie.

We waren van plan om even naar binnen te wandelen in de kathedraal. Ik zag echter de auto van een begrafenisondernemer staan bij de ingangsdeur en wij kregen een teken dat we niet naar binnen konden. Toen we een half uurtje later, op een terrasje, koffie zaten te drinken, kwam een hele begrafenisstoet voorbij. Het leek een groot anachronisme om een hele rij auto's te zien voorbijrijden in de erg smalle straatjes, die hier duidelijk niet op berekend waren. Na de koffie gingen we ook eens rondkijken in de winkeltjes, op zoek naar een boek met informatie over Carcassonne. Tot mijn verbazing vond ik er zelfs een in het Nederlands. Toen de winkeljuffrouw hoorde dat ik zowel Frans als Nederlands sprak wilde ze meteen een beetje Nederlandse les en moest ik haar leren zeggen: "Tot ziens!" Daar kwam heel wat gelach bij voor ze het juiste accent te pakken had.

Terwijl Hans buiten bleef wachten ging ik ook nog op verkenning in een winkel waar prachtige middeleeuwse kledij en gebruiksvoorwerpen verkocht werden. Toen ik terug naar buiten kwam, in het licht van de schitterende zon, miste ik de stoep en maakte de gekste capriolen om niet languit op de straatstenen terecht te komen. Gevolg: een verrekte dijspier waardoor ik met geen mogelijkheid meer op mijn rechtbeen kon steunen. Ik wilde nog proberen om toch de burcht te bezoeken, maar het was onbegonnen werk... zonder de steunende arm van Hans was ik vast niet meer bij de auto geraakt. Goed dat de voorzienigheid ervoor gezorgd had dat we zo dichtbij hadden kunnen parkeren.

 




Daar zat ik dan....

 

 


Gelukkig kon ik nog genieten van de
mooie landschappen onderweg, terug naar Joia...
 

 

Toen we terugkwamen op Joia kon ik nog altijd niet zonder hulp lopen. Maar ik werd meteen - met open armen en hart - opgevangen door de twee lieve dames in het huisje naast dat van ons, Joke en Miep. Zij masseerden mijn gekwetste spieren met een balsem op basis van 'arnica' (valkruid) en gaven me ook homeopatische tabletjes te slikken. Voor ik ging slapen werd deze behandeling nog eens herhaald. Ze voorspelden me dat de werking me zou verbazen. En inderdaad, wat ik totaal niet verwachtte: de volgende ochtend liep ik terug alsof er niets gebeurd was.


 

  Bedankt Joke en Miep!

 

 

 

Terug naar vorige pagina                                                                      Naar de volgende pagina

 

 

 

 

 

Gastenboek van Spirituele Vrienden.

  

Top 100 NL