Joja in Montbel(FR.)

en cursus Gnostiek 

van 5 tot 12 mei 2007.
 

   

De Heenreis. 

 

Op 3 mei 2007 vertrokken Hans en ik, vanuit Sneek, voor een lange rit van meer dan 1400 km, richting Montbel in het zonnige zuiden van Frankrijk. Na een stop in Eindhoven, waar we onze derde reisgezel, Letty, ophaalden, begon het grote avontuur. Met een koffer vol bagage en met een hart vol gespannen verwachting zetten we eerst koers richting Belgische grens. Via Antwerpen, Gent, Kortrijk bereikten we al redelijk snel de Franse grens en werden voor het eerst geconfronteerd met de ‘péage’ (tol) op de, overigens prachtige en goed onderhouden, Franse wegen.

 

 

We hadden besloten om ruimschoots te tijd te nemen voor onze reis en twee keer te overnachten onderweg. Toen we dan ook, zo rond 18u30, wat moe begonnen te worden en onze maagjes voelden knorren besloten we om onze eerste halte te houden en een hotel te zoeken voor de eerste nacht. Onze keuze viel op het Royhotel in Roye, halverwege Lille en Parijs waar men, tot onze grote verbazing, blijkbaar nog nooit gehoord had van een vegetarische maaltijd en waar Letty, op haar vraag naar een vegetarische hoofdschotel, dan ook een schilderachtig bordje groenten kreeg voorgeschoteld dat meer bedoeld was om het oog te strelen dan om een hongerige maag te vullen. Een zeer comfortabele kamer en een uitgebreid ontbijtbuffet maakten veel goed. Maar een gepeperde rekening liet dan toch weer een nare bijsmaak achter en leerde ons dat we de volgende keer beter een hotel konden zoeken dat niet meteen dicht bij de snelweg gelegen is.

 

 

Op vrijdagochtend, rond 10 uur, zaten we weer in de auto, een beetje angstvallig in het vooruitzicht van de ring rond Parijs die er lag aan te komen. Maar dank zij de uitstekende bewegwijzering en een alerte chauffeur waren we sneller dan we verwacht hadden ten zuiden van Parijs. Af en toe hielden we een stop om de benen te strekken en een kopje koffie te drinken en intussen genoten we van het vele groen langsheen de Franse wegen, de overdadig bloeiende brem en vele andere wilde bloemen. Ook begon het landschap stilaan meer en meer te golven.

 

Later op de middag, toen ik merkte dat Hans een beetje moe werd, vroeg ik of ik het stuur over kon nemen. Dat hield ik echter niet lang vol. Op de weg die steeds meer naar omhoog en naar omlaag ging, met vele bochten, in een bergachtig wordend landschap, voelde ik me niet echt veilig in een auto die niet van mezelf was. Daarom begon ik na een uurtje uit te kijken naar een pleisterplaats voor de tweede nacht. Deze keer, door ervaring wijs geworden, reden we van de snelweg weg, een stadje in, en gingen bij de plaatselijke bevolking navraag doen naar een betaalbaar hotelletje. Het was in Souillac, een plaatsje ten zuiden van Limoges, waarvan we meteen gecharmeerd waren. We vonden een rustplaats in Hôtel Belle Vue, vlak bij het station, dat er zeer schilderachtig en liefelijk uitzag, waar we ontvangen werden als koningen en waar ons, voor een zeer democratische prijs een aangename kamer werd aangeboden. We konden er niet dineren en maakten dus nog een uitstapje naar het centrum waar we genoten van een gezellige maaltijd in Restaurant des Ambassadeurs.

 

Restaurant Ambassadeurs Souillac

Uitzicht Belle Vue Hotel

 

Na een rustige nacht en een echt Frans ontbijtje konden we uitgerust aan het laatste stukje van onze reis beginnen. Eerst kregen we nog een kleine schrik te verduren toen het instrumentenbord van de auto aangaf dat er olie-gebrek was ontstaan en dat op een zaterdag. Gelukkig vonden we snel een plaatselijke garagehouder bereid om dit euvel te verhelpen en konden we probleemloos verder. We hoefden maar een paar honderd kilometers meer te rijden en verwachtten dan ook om flink vroeg in Montbel te arriveren. Daarbij hadden we echter geen rekening gehouden met het feit dat het laatste deel van de rit niet meer via de snelweg liep maar via allerlei kronkelige smalle binnenweggetjes die ons niet toelieten om snel vooruit te komen. Het was echter wel de moeite waard en we kwamen ogen te kort om het schilderachtige landschap in ons op te nemen. Na elke bocht in de weg wachtte een nieuwe verrassing.

 

 

 

De Aankomst. 

 

Rond 14u45 zagen we uiteindelijk het meer, Lac de Montbel, en vlak erna wegwijzertjes naar Joja* opduiken.

Opgelucht reden we de parkeerplaats op van het domein dat de komende week ons ‘thuis’ zou zijn en gingen we op zoek naar de

 

‘acceuil’ [1]                                           1  klik op het plaatje



[1] receptie

 



Freddy

 

Meteen werden we met open armen ontvangen door Freddy, de Vlaamse eigenaar van dit prachtige centrum, die onze kamers aanwees en ons een beetje wegwijs maakte.


* = occitaans voor vreugde

 

Stilaan begonnen alle gasten binnen te druppelen en tegen de tijd van de avondmaaltijd was iedereen gearriveerd. Tot zolang zaten we even te genieten van de stilte, de rust, de natuur en van het wondermooie uitzicht over het meer, in de verte begrensd door de bergtoppen van de Pyreneeën. Die eerste dag was een beetje kil, maar dat zou de dagen erna ruimschoots goed gemaakt worden door een stralende zon. 

 

 

En dan was het tijd om, voor het eerst, samen met elkaar te genieten van al het lekkers (alles puur natuur) dat Freddy, Lisette en nog een paar vrijwillige medewerkers voor ons hadden klaargemaakt. Een betere gelegenheid om oude bekenden te begroeten en om nieuwe mensen te leren kennen kan ik me haast niet voorstellen.

Eerst sprak Freddy nog een welkomstwoordje; evenzo Rudolph als cursusleider, waardoor we ons meteen als één familie voelden. Ook werd het weekprogramma even in ogenschouw genomen.

 

Lisette en Bob

 

Zondag 6 mei.


 

Op zondagochtend, na een gezellig ontbijt, we meteen met de eerste module van de cursus gnostiek: Tijd versus Eeuwigheid 1: De Cyclus van Leven, Geboorte en Dood. Na de lunch volgde nog een tweede module: Tijd versus Eeuwigheid 2: De Tweede Geboorte. Inhoudelijk wil ik niet dieper ingaan op de cursus omdat er, wellicht in de herfst, gelegenheid zal zijn om deze cursus gnostiek te volgen in Nederland. Het is duidelijk dat niet iedereen met interesse in de gelegenheid was om zich hiervoor in mei een week vrij te maken en naar Frankrijk te vertrekken; vandaar de beslissing om de cursus nog eens te herhalen. Wil je hiervan op de hoogte blijven, bezoek dan regelmatig de website: www.hetgoddelijkplan.nl en schrijf je eventueel in op de nieuwsbrief.

De bijeenkomsten voor de cursus vonden telkens plaats in een zeer warme, aangename ruimte met een rustgevende vibratie. Hiervoor zijn we alle dank verschuldigd aan Freddy en Lisette die deze ruimte met veel liefde hebben ingericht voor hun gasten.

 

De rest van de middag, voor de avondmaaltijd, waren we vrij. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om het terrein een beetje te verkennen. Wat een rust, wat een vrede!

 

Na de maaltijd was Christian Koenig bereid gevonden om voor ons een concert te komen geven met zijn middeleeuwse instrumenten en Occitaanse troubadoursliederen. Hij had Mirjam meegebracht die hem begeleidde op de dwarsfluit en die ook solo enkele Keltische liederen voor ons vertolkte. Christian is tevens gids in de grotten en zet zich in voor het bewaren van alles wat te maken heeft met het culturele erfgoed van Occitanië en de Katharen. Les Amis de Sabarthez.

         a     e   i   o   u...

           

   a     e   i   o   u...

 

 

 Volgende pagina

 

 

 

 

          

 

Gastenboek van Spirituele Vrienden.

  

Top 100 NL