Citaten en Gedachten.

Citaten van Paul Brunton

De meeste mensen zijn niet geneigd wakker te worden als dromen aangenaam zijn.

Maar als ze angstaanjagend zijn, weten ze niet hoe snel ze wakker moeten worden.

Zo doordringt de droom van het wereldse leven hen evenmin van de noodzaak tot waarachtig religieus voelen, totdat dat leven tragisch of teleurstellend wordt.

Pas als verdriet ze ertoe noopt de waarde van het leven ter discussie te stellen,

krijgen ze belangstelling voor onwereldse zaken.

 

De menselijke natuur is alom kwetsbaar; de jou­we is geen uitzondering.

Niettemin, als je ontzet bent over je fouten en als die benauwenis nog wordt verdubbeld,

omdat wat je hebt gedaan on­herstelbaar is, is er dan niets meer mogelijk dan jezelf over te geven aan hulpeloze wanhoop?

Het ware antwoord is gelukkig hoopvoller. 'Ik weet dat ik met geduld nederigheid kan aankweken en de trots van mijn ego tot zwijgen kan brengen.

 

Dan zal ik over mijn vroegere zwakheden en fouten heen komen.'

Dit zou het eerste stadium van je nieuwe levenshouding moeten zijn.

Daar­na zou je tenminste de voorbije gebeurtenissen de revue moeten laten passeren en ze in gedach­ten goedmaken.

Je kunt inderdaad verkeerde be­slissingen innerlijk goedmaken en onbezonnen impulsieve handelingen rechtzetten.

En je kunt voordeel trekken uit de lessen die je zo duur zijn komen te staan.

De grote dwaling van al die op werelds geluk ge­richte leringen is, dat daarin geen plaats is voor

pijn, verdriet, vijandigheid, strijdigheid en onge­luk.

 

Ze ontkennen de ontzagwekkende waarheid die iedere profeet heeft vertolkt, dat op goddelijk gezag het menselijk lot goede en kwade tijden kent, goede en slechte gebeurtenissen, lichame­lijk lijden en gezondheid, goede en kwade situa­ties en condities.

En dat het lijden is ingebouwd in het menselijk bestaan om te voorkomen dat de mensheid zwelgt in het louter zinnelijke bestaan en slechts daarin bevrediging vindt.

 

Dergelijke leringen gaan uit van en benadrukken alleen de aangename kant van menselijke ervaringen.

Maar als dat uitgangspunt zou worden gehono­reerd, zou de mens de kans worden ontnomen al­le waardevolle en noodzakelijke lessen te leren die de onaangename kant ons leert.

En daarmee ook de kans tot volle kennis van de spirituele waarheid te komen.

Het is het ego dat ten grond­slag ligt aan zulke beperkte leringen, evenals de egobehoefte toe te geven aan wat het zelf wil in plaats van zich over te geven.

De volgelingen van dergelijke leringen zijn daarop niet bedacht, lopen in de val van het ego en blijven de gevan­gene ervan, gekluisterd aan hun eigen verlan­gens.

Natuurlijk gaat het ego in dergelijke gevallen vermomd achter een masker van spiritualiteit.

 

Als je door iets heen gaat wat moeilijk te verdu­ren is, is dat ook een gelegenheid die zich niet weer in dezelfde vorm en onder dezelfde om­standigheden zal voordoen. Het is een kans om een bepaalde les meester te worden of om latente energie op te wekken om aan een bepaalde karaktertrek te werken.

Zelfs moeilijkheden kunnen autodidactisch wor­den benut, waardoor men op de een of andere wijze tˇch profijt heeft van zo'n ervaring. Maar dat gebeurt gemakkelijker en sneller, wanneer de bereidheid om te leren aanwezig is, evenals de daarmee samengaande overgave van het zelf. Het is dßn, dat zogenaamd 'kwaad' kan worden omgezet in zogenaamd 'goed'.

   

Karma ontlaadt af en toe beproevingen en pro­blemen die niet plezierig te verdragen zijn. Niet­temin hebben ze ons iets te leren, al was het maar de oude les van de noodzaak een bevredi­gender innerlijk leven te vinden, als compensatie voor de kortstondigheid en de wisselvalligheden van het uiterlijke leven. Zolang je op aarde leeft, kun je daaraan niet ontkomen, maar je kunt ho­pen ze te doorgronden, om op den duur greep te krijgen op je psychische reacties erop. Want daarin liggen vrede en wijsheid.

                                                                                                       

Er zijn situaties die niet te verdragen lijken en omstandigheden die ons vermogen tot lijden te boven gaan. Juist dßn zullen zij die hebben ge­leerd hoe ze zich moeten terugtrekken in hun in­nerlijke wezen, hoe terug te keren tot hun bron, op de een of andere manier hulp en kracht vinden.

 

Hoe donker of vol misslagen het verleden ge­weest moge zijn, hoe ellendig de warboel die men van zijn leven heeft gemaakt, deze onuit­sprekelijke vrede wist dat alles uit. In die engel­achtige omhelzing is geen plaats voor dwaling, ellende wordt niet meer gevoeld, aan zonde wordt niet meer herinnerd. Hart en geest worden grondig gereinigd.

 

Van buitenaf bezien kan iemands leven onder al­lerhande beperkingen lijden - van lichamelijke verlamming tot een ellendige omgeving - maar van binnen is het vrij om door meditatie te rei­ken naar een sfeer van licht, schoonheid, waar­heid, liefde en kracht.

 

Zelfs als een situatie werkelijk kritiek wordt, een zaak van hier en nu, geef dan paniek geen kans. Het eerste dat je na de eerste schok zou moeten doen, is ervan bekomen en kalm blijven, het tweede: overwegen wat je moet doen - een vraag waarop je het antwoord niet alleen in den­ken moet zoeken maar ook in intu´tie.

 

Altijd wanneer er zich een noodsituatie voordoet waarin je hulp, leiding, bescherming of inspiratie nodig hebt, keer je gedachten dan af van eigen­machtigheid en leg het probleem in gebed nede­rig aan de voeten van de Hogere Macht.

 

Als je je angsten en zorgen kunt overgeven aan het hogere zelf - omdat je ervan overtuigd bent dat dat beter in staat is om te gaan met je proble­men dan je ego´stische zelf en omdat je gelooft dat je de wijsheid van je hogere zelf beter kunt vertrouwen dan je eigen dwaasheid - zonder de lessen die in deze problemen besloten liggen, te ontwijken, dan wordt je overgave een daad van kracht, niet een van zwakte.

 

De aanvaarding van het lijden is soms de sleutel tot de weg eruit. Hoe groter het lijden, des te groter de kansen op de vrede die daarna komt ­vooropgesteld dat de lessen die men ervan moest leren correct zijn ge´nterpreteerd en daadwerke­lijk zijn toegepast in het dagelijks leven.

 

Blijf in tijden van vreselijk gevaar vertrouwen op de goddelijke kracht als een beschermende ta­lisman. Zet, telkens als je in moeilijkheden bent, alle angst en zorgen tijdelijk van je af en stel je dan voor dat je ze uit handen geeft aan je hogere zelf, waarbij je je overlevert aan zijn wil, hulp en bescherming

 

 

Kijk je verdriet en je moeilijkheden, je zorgen en je lasten recht in het gezicht. Ontken ze niet. Maar interpreteer ze niet op de gebruikelijke ma­nier. Zoek, in plaats van je te beklagen over je ongeluk, naar de redenen waarom juist in jouw leven die nare dingen gebeuren. En bedenk, in

plaats van weg te zakken in melancholie, dat je meer bent dan het ego: weiger de vrede die daar­achter en daarboven is, te laten schieten.

 

Verlies je nooit in wanhoop, ook al kun je je in zware tijden verliezen in buitengewoon ernstige overdenkingen en diepste berusting.

 

Het hogere zelf zal je nooit in de steek laten, mits je acht slaat op zijn intu´tieve boodschap­pen. Dan zul je de weg vinden naar waarachtige, evenwichtige gezondheid en diepe innerlijke rust. Vertrouw op jezelf zonder anderen te zoe­ken, wetend dat Gods vertegenwoordiger altijd in je is om je de juiste hulp te verschaffen.

 

Het diepste innerlijke wezen van de mens, het mysterieuze hogere zelf, verbindt ieder van ons met God. Het verandert niet door de tijd heen en sterft niet met de jaren. Het is eeuwig.

 

 De Wereldgeest (God) kan niet worden geschei­den van enig punt ter wereld. Hij is alom tegen­woordig, in ieder schepsel, nu, op dit moment. Niemand hoeft zich afgesneden, buitengesloten of ver verwijderd te voelen van deze goddelijke bron in het eigen wezen. Dit geldt evenzeer in je verdrietige uren als in de vreugdevolle.

 

Als je geconfronteerd wordt met onrust en cha­os, denk er dan aan kalm te blijven. Denk, te midden van lelijkheid, aan schoonheid. Als an­deren zich dierlijk en ruw gedragen, toon dan spirituele verfijning en zachtheid. En als alles om je heen duister en hopeloos lijkt, bedenk dan dat niets het licht van het hogere zelf kan doven en dat het weer zal schijnen, zo zeker als de lente op de winter volgt.

 

Er is vrede achter de woeligheid, goedheid ach­ter het kwaad, geluk achter strijd.

 

Als het leven in de wereld zo vreselijk of zo be­angstigend wordt, dat in wanhoop of verbijstering, paniek of geestelijke onevenwichtigheid het idee van zelfdoding de enige uitweg lijkt, dßn is de tijd aangebroken om je last af te wer­pen en over te geven aan de Hogere Macht.

 

 Er zijn bepaalde, zeldzame momenten dat intens verdriet of een groot verlies je hart ziek maakt. Dan verliezen verlangens en wensen tijdelijk hun kracht, bezittingen hun waarde, en zelfs het bestaan zelf zijn realiteit. Je lijkt buiten de bezi­ge wereld te staan, waarin gedaanten heen en weer fladderen als de schimmige gestalten op een bioscoopdoek. En misschien is het ergste van alles nog wel, dat menselijke activiteit haar belang verliest, een nutteloze tragikomedie wordt, een overal naartoe gaan zonder ergens aan te komen, een idioot spel van instrumenten dat geen muziek voortbrengt, ijdelheid van alle ijdelheden. Het is dan, dat een vreselijke drang tot zelfdoding in je kan opkomen, waardoor je alles wat je geestelijk in huis hebt in stelling moet brengen om er niet werkelijk aan onder­door te gaan.

Toch zijn deze zwarte ogenblikken intens kost­baar, omdat ze je steviger voet aan de grond geven op het hogere pad. Iedereen klaagt en maar weinigen realiseren zich dit. De zelfdestructie waartoe je je door zulke afgrijselijke omstandig­heden genoopt voelt is niet de rauwe fysieke daad, maar iets subtieler - een su´cide van den­ken, voelen en willen. Er wordt inderdaad een beroep op je gedaan: je ego te laten sterven, je wensen en hartstochten, hebzucht en haat uit je leven te bannen, de kunst om te leven te leren zonder de geringste afhankelijkheid van uiterlij­ke omstandigheden, maar in uiterste afhankelijk­heid van je hogere zelf. En dat is hetzelfde be­roep dat Jezus op ons deed toen hij zei: 'Wie zijn leven verliest zal het vinden.' De smarten van het leven op aarde zijn dus slechts een voorbij­gaand middel op de weg naar een eeuwig einde, een proces waardoor we moeten leren hoe we het gewaarzijn van de persoon kunnen vergroten tot gewaarzijn van het hogere zelf.

 

 De hunkering jezelf te bevrijden van de beper­kingen die voortvloeien uit je persoonlijke lot en de dwang van omstandigheden van buitenaf kan slechts worden gehonoreerd als men het besef van tijd verliest.

 

 Als we onze aandacht alleen maar richten op de narigheden en smarten die ons overkomen, zijn we geheel afhankelijk van ons eigen intellect om er een weg uit te vinden. Als we ons daarentegen

concentreren op het andere - het hogere zelf - en onze zorgen daar neerleggen, vinden we een fris­se bron van mogelijke hulp om onze zorgen het hoofd te bieden.

 

Hoe bitter een situatie ook moge lijken, de aan­vaarde ingeving van het hogere zelf kan haar minder bitter maken. En hoe vermoeiend en las­tig een situatie ook moge zijn, diezelfde inge­ving kan kracht en vastberadenheid brengen.

 

Er bestaat een gevoel van volkomen veiligheid, een gevoel dat zich in het bijzonder sterk open­baart in tijden van crisis, gevaar of rampspoed.

 

Ja, je beschermengel is altijd aanwezig en is al­tijd de stille getuige en registrator van je gedach­ten en daden. Of je nu afdaalt in de zwarte diep­ten van de hel of oprijst naar de stralende hoogten van de hemel, je loopt niet alleen.

 

Er is een kracht die het hart inspireert, de geest verlicht en de menselijke aard heiligt. Dat is de kracht van de genade.

 

Met genade bedoel ik de manifestatie van Gods welwillendheid.

 

De kracht van genade kan je met een onwankelba­re vastheid door een ernstige crisis heen loodsen.

 

God kan ons helpen, of Gods heling kan ons deelachtig worden, ook op indirecte wijze. In plaats van een plotseling wonder kunnen we in­tu´tief naar kennis of een persoon worden geleid die ons onthult hoe we onszelf kunnen helpen of redden. Het uiteindelijke resultaat zal dus het­zelfde zijn als dat van een wonder, maar we zul­len ons leven er naartoe hebben geleid via onze eigen inspanning op basis van de verkregen aan­wijzingen.

 

Hoezeer we ook in de toekomst proberen te kij­ken, dat brengt ons geen millimeter dichter bij ware vrede. Trouw zoeken naar en volharden in het hogere zelf daarentegen brengt geleidelijk aan onvergankelijk licht en leven.

 

In vreselijke tijden van lijden en bezorgdheid is het meer dan ooit nodig in ons ontvankelijkheid voor de goddelijke krachten te cultiveren door middel van spirituele studie en meditatie.

 

Omdat er een Goddelijke Geest achter het uni­versum schuilt, is er in het universum goddelijke wijsheid en goedheid.

 

Het universum van onze ervaring wordt gere­geerd door rechtvaardigheid en wijsheid, uiterste goedheid en oneindige kracht.

 

Wend je geest bij het begin van crisis of span­ning, problemen of ongeluk onmiddellijk tot de Hogere Macht. Dit is makkelijk en moeiteloos te doen na een langdurige zelf training en oefening in gedachtebeheersing.

 

Je prompt en vastberaden naar binnen keren is ook een effectieve methode om je te beschermen tegen de vlagen van angst, wanhoop en zwak­heid die rampspoed vaak teweeg brengt.

 

De voortdurende herinnering aan het hogere zelf wordt mettertijd een soort heilige communie.

 

Door de genade kan men de dwalingen uit het verleden loslaten om de heling van het heden te kunnen aanvaarden. In de vreugde over deze ge­nade kan men de ellende van oude fouten hele­maal uitbannen. Keer niet terug naar het verle­den - leef alleen in het eeuwige nu, in de vrede, liefde, wijsheid en kracht ervan.

 

Als lijden stemmingen van neerslachtigheid te­weeg brengt, vervult dat lijden alleen maar zijn bedoeling. Dat is een deel van zijn plaats in de orde der dingen en maakt ons bewust van het feit, dat onder de zoete geneugten van het leven altijd pijn ligt. Maar deze gedachte allÚÚn is slechts de halve waarheid. De andere helft is veel moeilijker te vinden: dat onder het opper­vlak van lijden, waaraan niemand ontkomt ­veel dieper dan bij zijn tegenhanger - een reusachtige harmonie huist, een immense liefde, een ongelofelijke vrede en steun van het universum.

 

Als je bij het slapengaan je hogere zelf in op­recht verlangen uitnodigt zich in je te manifeste­ren, zul je op een dag merken dat bij het wakker­ worden een innerlijke stem tot je spreekt over hoge en heilige dingen. En mÚt die stem komen de inspiratie, de kracht en de wens je in harmo­nie daarmee te gedragen.

 

Er zijn tijden waarin het voor het hart een dwin­gende noodzaak is vrede te voelen en de behoef­te van de geest aan langetermijnperspectieven overweldigend wordt. Het toegeven aan deze be­hoeften is geen laf vluchtmechanisme, maar een verstandige heraanpassing aan veranderde om­standigheden.

 

Het bewust en heel regelmatig instellen van zulke rustige momenten brengt kracht en diepte in je leven.

 

De filosofie is vandaag de dag een toevluchts­oord voor hen die lijden onder de haat en twee­dracht in de wereld. Maar ze is ook een bron van goedheid en wijsheid voor hen die hun leven met zingeving willen doordrenken.

 

De filosofie staat te midden van de onzekerhe­den en dreigingen van onze tijd als een veilige burcht voor hen die haar op de juiste wijze ver­staan en haar trouw beoefenen. In de filosofie vindt men zelfvertrouwen en zekerheid voor hart en geest. Ook biedt ze een veilige leidraad voor het lichaam.

 

Omdat deze waarheden door alle tijden heen en over de gehele wereld gelden, bieden ze ons een schuilplaats in tijden van hevige storm en een toevluchtsoord in tijden van wanhoop. En in de jaren waarin het geluk ons toelacht, beschermen ze ons door ons voorzichtig en verstandig te ma­ken.

 

Gedenkwaardig zijn die minuten die we in stille adoratie voor het hogere zelf doorbrengen, we­tend dat dat niets minder is dan ons eigen beste zelf. Het is alsof we in ons ware thuis zijn terug­gekeerd en bij het heilig haardvuur zitten met een tot dan toe ongekende tevredenheid. We be­zitten niet langer, maar zijn zelf onmiskenbaar bezit van dat hogere zelf. De individuele hoop en angst, smarten en verlangens die ons zo parten hebben gespeeld worden even opgeschort. Hoe kunnen we, hoe durven we ze vast te houden, als ons eigen wezen stevig wordt vastgehouden in een alles bevredigende omhelzing?

 

Benut door de dag heen verloren ogenblikken om je geest op een hoger plan te tillen. Die oefe­ning onthult positieve kwaliteiten als kracht en sereniteit, waarvan men gewoonlijk niet weet dat men ze heeft.

Gedurende dergelijke onvergetelijke momenten spreekt de ziel openhartig, zij het zwijgend, tot je. Ze vertelt je misschien over je ware relatie tot het universum en je medemensen. Ze zal je zeker vertellen over haarzelf. Ze kan je van je lichaam scheiden om je erop neer te laten kijken - als van een hoogte - lang genoeg om je te doen be­grijpen dat het vlees beslist het armzaligste en minst belangrijke deel van je is. En het beste van alles is, dat ze je vervult met het vertrouwen dat ze, ook nadat je weer bent teruggekeerd in de wereld van eenzame strijd en snelle vergetelheid, naast en achter je blijft.

 

Als je uitgaat van het bestaan van een sturende kracht achter het leven in het universum, die vol­maakt is en die alle dingen en alle bezielde we­zens, hoe langzaam ook, dichter bij hun voltooi­ing brengt, aanvaard dan ook hoop, verbetering en ontwikkeling als positieve waarden en ver­werp pessimisme, verval en nihilisme. Dan zul je nooit medelijden met jezelf hebben.

 

Intu´tie, inspiratie en zelfs genade kunnen je rechtstreeks deelachtig worden door gebed, me­ditatie en lezen.

 

Ga je beproevingen en verleidingen aan in naam en met de kracht van je leermeester, als je die hebt, of anders in de naam van je hogere zelf. Verlaat je niet uitsluitend en alleen op je kleine ego.

 

Als iemand of iets, een mens of een boek, ertoe kan bijdragen ons te bevrijden van wrok jegens anderen of bitterheid jegens het leven die onze gevoelens, gedachten en gezondheid vergiftigt, dan heeft zo'n mens of boek ons een grote dienst bewezen.

 

Als je met betrekking tot een groot probleem twijfelt, sluit dan je ogen, denk aan een leer­meester, roep die meester zachtjes bij zijn naam en wacht geduldig. De kracht die via hem of haar werkt zal je wellicht te hulp komen.

 

De eenvoudige oefening om het beeld van de meester in je bewustzijn te houden is al voldoende om je enigszins te beschermen tegen de ver­lokkingen en gevaren van de wereld.

 

Misschien heb je het al lang in je bezit zijnde fortuin verloren; je wederhelft heeft je misschien schaamteloos verraden; je vijanden hebben je wellicht valselijk beschuldigd; je hele leven kan in duigen liggen... Toch blijft er iets wat je niet hebt verloren, iemand die je niet heeft verraden, iemand die alleen maar het beste over je gelooft en een innerlijke wereld die standvastig en on­verstoord blijft: je hogere zelf, dat je binnenin je kunt vinden, waartoe je je kunt wenden in benauwdheid en dat je zal sterken om geen acht te slaan op het luidruchtige gejammer van je per­soonlijke wanhoop. Als je dat niet doet, blijft er niets anders over om te doen. Waartoe kun je je wenden anders dan tot de godheid in je?

 

Laat je problemen los. Werk in de stilte - totdat de stilte heerst. De Oneindige Intelligentie zal dan je problemen overnemen op een wijze die maakt dat je ze ook werkelijk overgeeft.­

 

Als je de tegenwoordigheid van een goddelijker zelf in je borst voelt, als je gelooft dat de kracht daarvan je beschermt en voor je zorgt, als je met dezelfde gelijkmoedigheid kunt kijken naar ver­gissingen uit het verleden als naar toekomstige moeilijkheden, ben je beter in staat om van het leven te genieten en straal je waarachtiger geluk uit dan zij die slechts behagen scheppen in kort­stondige genoegens en bevrediging van de zin­nen. De eerstgenoemde levenshouding duurt voort, ook in tijden van tegenspoed en ongeluk, terwijl de oppervlakkige levens instelling verbrokkelt tot er niets meer van over is.

 

De dag waarop mijn hogere zelf zich aan mij be­kend verkoos te maken is even onvergetelijk als het vinden van een geheime schat. Ik zat middenin een crisis in mijn leven en kon niet verder, als de lucht die vergiftigd was met bittere gedachten niet op de enig juiste manier kon wor­den geklaard. Sindsdien is me in mijn wel en wee veel overkomen. Maar nu heeft dat alles minder belang en acht ik het ook niet de moeite waard er melding van te maken. Want de mist die over me heen lag trok op en ik kwam erach­ter dat men niet alleen loopt. Het hogere zelf is altijd bij je. Naarmate de jaren verstreken en de toekomst duidelijk werd, kwam er een vreemde rust in mijn hart toen ik mijn leven op het altaar van gehoorzaamheid legde. Daarmee ging ik ie­dere dag even gaarne aanvaarden als de zwer­vende nomade de genadeloze woestijn waarin hij is geboren, aanvaardt. Toen wierp mijn hart de lijkwade van kommernis af en keerde zich af van het graf van onvervulde verlangens, opdat ik me kon hullen in de zijden mantel van de geheime, verborgen schoonheid. En ik probeerde die niet te laten bezoedelen door bittere spinsels, stormen of hartstocht.

 

Met kinderlijke blijdschap bied ik je deze bloem van dagen aan die - ongeacht de geur - tot je zal spreken over de dagen die ik aan jouw zijde heb doorgebracht. Mijn hoofd was zwaar en hing ge­bogen onder de verdrietige last van het aardse le­ven; mijn voeten hadden lang over rotsachtige plaatsen gelopen en raakten vermoeid als een slaperige man, toen jouw grote liefde me bescheen en me tot leven verwarmde, tot ik sterk genoeg geworteld was in de zachte aarde. Is het dan niet juist, dat ik de eerste bloesem pluk voor jouw tafel? Ik reken het tot een van de grootse dingen in mijn leven, dat ik het voorrecht heb je vriend te noemen. En voor zover ik je ken, weet ik dat ik niets mooiers terug kan doen dan mijn medemensen te vertellen van de onvergetelijk mooie stroom, waarin jij mijn kleine, gehavende boot loodste.

 

In dezelfde mate waarin het intu´tieve element alle andere kan vervangen bij het leiden van je innerlijke leven, zo kunnen heling en leiding rus­tig de emotie van stemmingen en de commotie van gedachten vervangen.

 

Ergens in de diep verborgen kern van je wezen is licht, goedheid, kracht en rust.

 

Je moet uit de put van emotionele wrok en zelf­medelijden krabbelen, waarin de slagen van het leven je soms gooien. Je zou alle menselijke en vergeeflijke zwakheden die je ongelukkig heb­ben gemaakt, moeten uitroeien. Je zou groot­moedig en mild tegenover de fouten van anderen moeten staan die je naar je gevoel onrecht heb­ben aangedaan. Het is een grootse kans om een snelle sprong in je spirituele vooruitgang te ma­ken, als je je conventionele emotionele reactie zou kunnen veranderen in een filosofische, be­daardere, als je met ÚÚn sprong zou kunnen uit­stijgen boven wat Rupert Brooke 'de langdurige kleinheid van het leven' noemde. Je moet niet langer wrok koesteren tegen hen die je onrecht hebben aangedaan. Vergeet de verachtelijke, vuile en slechte dingen die andere mensen doen en breng je steeds de grote, edele en deugdzame dingen in herinnering die jijzelf nastreeft. Volg Jezus' voorbeeld en vergeef blijmoedig, zelfs ze­ventig maal zeven keer. Door anderen te verge­ven zal ook jou het kwaad worden vergeven dat je hebt aangericht. In hun vergeving ligt die van jou. Dit is de wet. Op deze wijze toon je dat je in staat bent snel de sprong te maken van je huidige ik-gerichte zienswijze naar een hogere en breng je het persoonlijke ego een gevoelige slag toe. Dit is ongetwijfeld een van de moeilijkste dingen die van een mens kunnen worden gevraagd. Maar als het je lukt, zullen de oude wonden wor­den geheeld en de pijn van vijandigheid worden verzacht.

 

Wie groot vertrouwen heeft in de welwillende bedoelingen van de Geest achter het universum zal vroeg of laat in dat vertrouwen hevig op de proef worden gesteld. Want de calamiteiten van het leven komen op ons aller pad.

 

Wie het spirituele pad gaan, moeten deze toetsen goed doorstaan. Het is niet moeilijk vertrouwen of spirituele gevoelens te hebben zolang je leven prima verloopt. Men moet leren dat vertrouwen en die gevoelens te bewaren door moeilijkheden en ziekte heen. Als men dat in zulke tijden niet blijkt te kunnen, is dat een aanwijzing voor het feit dat men verder aan zichzelf moet werken. Want dat geeft aan dat men geluk en een goede ge­zondheid belangrijker vindt dan de verwezenlijking van het hogere spirituele doel van deze incarnatie.

 

Als het lijden zijn dieptepunt bereikt of frustratie te lang duurt, als het hart zich neerlegt bij hope­loosheid en de geest bij apathie, zeggen mensen vaak dat ze niet langer willen leven en dat ze ho­pen dat de dood gauw komt. Ze denken dan ech­ter alleen aan de dood van het lichaam. Maar die zal hun probleem niet oplossen, want dezelfde situatie zal zich in een andere vorm herhalen in een volgend leven. De enig ware oplossing ligt in het zoeken naar de innerlijke werkelijkheid die aan hun doodsverlangen ten grondslag ligt. Zij verlangen naar de dood, omdat ze denken dat die hen zal scheiden van hun problemen en te­leurstellingen. Maar die zijn alle slechts de last van het ego. Daarom kan radicale scheiding er­van pas worden bereikt als men blijvend van zijn ego scheidt. Dan zal eeuwigdurende vrede ko­men.

 

Als je voelt, dat je werkelijk contact hebt gemaakt met de Ene Oneindige Levenskracht, neem die dan op in je lichaam en laat haar ieder deel, ieder or­gaan, ieder atoom ervan doordringen. Moeilijk­heden kunnen daarmee worden opgelost en ziek­ten uitgedreven.

 

Een paar van de negatieve eigenschappen of ge­moedstoestanden die geest en bloed kunnen ver­giftigen en daarom blijvend moeten worden uitgebannen, zijn wrok, kwaadwilligheid, onver­zoenlijkheid, gewelddadigheid en altijd het slechte in mensen en situaties zien en zelfs zoe­ken.

 

Wie in staat is even goed met de donkere kanten van het leven om te gaan als met de lichte, moei­lijkheden en lijden als even natuurlijk beschouwt als blijdschap en succes, is een ware levenskun­stenaar.

 

Onze bevrijding van de ellende die inherent is aan het leven, hangt uitsluitend en alleen af van de mate waarin we bevrijd zijn van de knecht­schap van het ego.

Het ergste ongeluk is niet dat ongeluk te ervaren, maar het verkeerd te begrijpen en er dientenge­volge de foute conclusies aan te verbinden. Als ons karakter er minder van wordt, ons geloof ge­ringer is dan ervoor, als het ons vervult van wrok, bitterheid, woede of haat, zijn wij aange­tast, niet alleen ons lot.

 

Wie groot vertrouwen heeft in de welwillende bedoelingen van de Geest achter het universum zal vroeg of laat in dat vertrouwen hevig op de proef worden gesteld. Want de calamiteiten van het leven komen op ons aller pad.

 

Wie het spirituele pad gaan, moeten deze toetsen goed doorstaan. Het is niet moeilijk vertrouwen of spirituele gevoelens te hebben zolang je leven prima verloopt. Men moet leren dat vertrouwen en die gevoelens te bewaren door moeilijkheden en ziekte heen. Als men dat in zulke tijden niet blijkt te kunnen, is dat een aanwijzing voor het feit dat men verder aan zichzelf moet werken. Want dat geeft aan dat men geluk en een goede ge­zondheid belangrijker vindt dan de verwezenlijking van het hogere spirituele doel van deze incarnatie.

 

Iedere toets die men op de juiste wijze heeft

doorstaan, wordt beloond met groei in intu´tieve

kennis, karaktervastheid of inwijding in een ho­ger bewustzijn.

 

Uit een ervaring die het ego vernietigt en de trots vernedert, kun je als het ware gelouterd worden herboren, acht slaand op en gehoorzamend aan de hogere wil.

 

Overtuig jezelf ervan dat je houding tegenover een bepaalde ervaring belangrijker is dan de er­varing zelf en dat de wijze waarop je erover denkt je spirituele ontwikkeling kan bevorderen of schaden. Als je reactie op een voorval je ka­rakter verzwakt en je intu´tie afstompt, reageer je duidelijk verkeerd. Als je daarentegen in je reac­tie je geestelijke groei voor ogen hebt, zal de ge­beurtenis uiteindelijk een gelukkige blijken.

 

Bewaar het altaar binnenin je hart voor het idea­le. Aanbid de geest die boven geboorte en dood staat en onverwoestbaar en goddelijk is. Het le­ven is als het schuim op de zee: het is zˇ weg, maar de ogenblikken die men doorbrengt in ado­ratie en gehoorzamen aan de ziel dragen bij aan eeuwige geestelijke winst. De vreselijkste histo­rische gebeurtenissen op deze aarde zijn uitein­delijk niet meer dan beelden die als een droom door ons bewustzijn gaan. Wanneer je eenmaal ontwaakt en het ware ziet, zie je die gebeurtenis­sen zoals ze zijn. Je zult dan in de vrede van dat ware leven, en de stormachtigheid en veelbewo­genheid van de beelden doet dan niet meer ter zake. Het grootste geluk ligt in het bereiken van een dergelijke vrede - om uitgetild te worden boven hartstocht en haat, vooroordeel en angst, hebzucht en ontevredenheid, en toch adequaat om te gaan met je wereldlijke plichten. Het is mogelijk, die toestand te bereiken. Misschien heb je er al eens een glimp van opgevangen. Als je geduld hebt, zul je ooit, ergens, die toestand blijvend binnengaan: het onvoorstelbaar lonende en volmaakte doel van je leven, van al je levens, zal dan worden vervuld.

 

Hoewel het pijn doet een dierbare te verliezen, is dit vaak de enige manier waardoor we iets leren over onze diepe behoefte aan een soort innerlijke onthechting. Ook worden we dan eens te meer gedrukt op het feit, dat het wereldlijke leven on­veranderlijk gepaard gaat met lijden. Zulke bitte­re lessen zijn zeer leerzaam: ze maken ons ervan bewust dat we ons om tevredenheid en blijvend geluk te vinden op het spirituele moeten richten.

 

De plaats waar je bent, de mensen die je omge­ven, de problemen die je ontmoet en de gebeur­tenissen die nu plaats vinden - zij alle hebben een speciale betekenis voor jou. Alle komen ze voort uit de wetten van beloning of vergelding en houden verband met dat wat voor jouw per­soonlijke groei noodzakelijk is. Bestudeer ze goed, maar onpersoonlijk en niet ik-gericht, en pas je reacties overeenkomstig het geleerde aan. Dit zal moeilijk en misschien zelfs onaangenaam en onverkwikkelijk zijn, maar toch is het de eni­ge manier om al je problemen op te lossen. Dit is wat Jezus bedoelde toen hij zei: 'Wie mij wil volgen, verloochene zichzelf en neme zijn dage­lijks kruis op zich.' Bedoeld wordt hier de krui­siging van het ego, die de kern is van het ware christendom en die rechtstreeks leidt tot de op­standing van het hogere zelf in je leven. Be­schouw je ergste, pijnlijkste probleem als de stem van je hogere zelf. Probeer te horen wat het zegt. Probeer de blokkades in jezelf waarnaar het verwijst, op te ruimen. Kijk naar deze speciale vuurproef, deze bijzondere beproeving, als de belangrijkste gebeurtenis voor je spirituele groei. Hoe verpletterender de moeilijkheden, des te groter de inspanningen zullen zijn om je dichter bij je hogere zelf te brengen. Op ieder punt in je leven, van de ene gebeurtenis, situatie of contact tot een volgende, verschaft de Oneindige Intelli­gentie je de middelen tot groei. Je hoeft alleen maar uit de ego´stische routine te stappen en die kansen aan te grijpen.

Als je te veel wroeging koestert, je je boetedoe­ning te ver drijft of als je zelfonderzoek en zelf­kritiek een onredelijke omvang aannemen,
dan is je drijfveer vermoedelijk niet waarachtige nede­righeid, maar een neurotisch medelijden met je­zelf.

 
Bron: overpeinzingen voor moeilijke momenten - ISBN 90 202 7681 6

 

 

Genade werkt niet alleen maar naar ÚÚn kant. Ze is niet, zoals sommigen ten onrechte geloven, hetzelf­de als iets voor niets krijgen. Want als genade werkzaam wordt, zal ze ook beginnen de negatieve eigenschappen die haar in de weg staan te verja­gen. Die zullen zich verzetten, maar als je de juiste houding van overgave aanneemt en bereid bent ze te laten gaan, zullen ze niet in staat zijn lang weer­stand te bieden. Maar als je je eraan blijft vast­klampen, omdat die eigenschappen zo'n deel van jezelf lijken te zijn, of omdat ze 'heel natuurlijk' lijken, dan zal de genade zich ofwel terugtrekken, of je naar omstandigheden en situaties leiden die de blokkades gewelddadig en dus pijnlijk verwijderen.

 

Bron: Wat is Karma? Paul Brunton.