Wetenschappelijk onderzoek naar Bijna-Dood Ervaringen.

Bijna-dood onder de loep

11/09/2008

 

Onder leiding van de Universiteit van Southampton begint vandaag het grootste wetenschappelijke onderzoek naar bijna-dood ervaringen.

Universiteiten en ziekenhuizen uit Amerika, Canada en Europa zullen daaraan deelnemen. Het maakt deel uit van het onderzoekprogramma The Human Consciousness Project.

Het is onder andere de bedoeling dat men met geavanceerde apparatuur de hersenen van mensen met een hartaanval monitort.

Tien tot 20 % van de mensen die een hartaanval hebben gehad, kort klinisch dood zijn geweest, en daarna weer opgekrabbeld, kunnen hun bijna-dood ervaring beschrijven - soms compleet met verhalen over uittreding.

Met dit onderzoek gaat men die verhalen nu eens op waarde schatten.

Bron

 

 

Aankondiging nieuw boek Pim van Lommel over BDE

Bij   uitgeverij ten have 

 een nieuw boek van Pim van Lommel:
Eindeloos Bewustzijn
– Wetenschappelijke visie op bijna-dood ervaringen

Meteen al een Bestseller!

Eindeloos bewustzijn<br>


Lommel, P. van
Eindeloos bewustzijn
Lommel, P. van

Enorm succes voor het boek van cardioloog Pim van Lommel over bijna-dood ervaringen

 

Al voor de verschijning van het boek op 20 november, bleek dat de eerste druk volledig was uitverkocht. Voor onze uitgeverij een absolute primeur. Maar ook de 2e, 3e, 4e en 5e druk blijken nog niet genoeg, waardoor we al een 6e druk laten maken, die volgende week verschijnt.

Deze week is Eindeloos bewustzijn ook nog eens de hoogste binnenkomer op nummer 9 in de Bestseller 60 lijst! Een bijzondere prestatie voor een boek wat juist een wetenschappelijke visie over de bijna-dood ervaring weergeeft.

Wilt u meer informatie klik dan hier

 

Pim van Lommel was afgelopen zondag te gast in het programma VPRO Boeken. Klik hier  om alsnog deze uitzending te bekijken. (rechtsboven op de pagina)

 

(uit de nieuwsbrief van de uitgeverij)


De cardioloog Pim van Lommel spreekt op 20 januari 2008 over bijna-dood ervaringen, te zien in het programma Kruispunt (RKK) om 22.40 uur op Nederland 2. 

Pim van Lommel op You Tube



 

 

 

 

Op woensdag, 26 april 2006, waren Hans en ik bij de lezing van dr. Pim van Lommel, over zijn bevindingen - na jarenlang intensief onderzoek - over Bijna-Dood Ervaringen.

Met zijn toestemming plaats ik hier een aantal citaten uit de lezing en foto's die ik tijdens de lezing gemaakt heb.

Voor wie deze zeer boeiende lezing gemist heeft - vooral mensen die zelf een BDE hebben gehad en mensen die een partner of familielid met BDE hebben - heb ik goed nieuws: de lezing was zo snel uitverkocht dat 'The Project Network' besloten heeft nog een herhaling aan te bieden in september. Wees er snel bij en kijk snel op de kalender

                 

Tijn Touber

De bijeenkomst duurde van 19 uur tot 22 uur. Eerst was er de lezing van dr. van Lommel, ingeleid door Tijn Touber (van het gerenommeerde tijdschrift Ode), daarna kregen we een DVD te zien met getuigenissen van drie mensen met een BDE en dan was er tijd om vragen te stellen aan de spreker.

De lezing

De grote betekenis van wetenschappelijk onderzoek naar Bijna-Dood Ervaringen.

 Een nieuw inzicht in de relatie tussen bewustzijn en hersenen.

 

Pim van Lommel, cardioloog - voorgesteld door redacteur van Ode: Tijn

 

Inleiding

 

          

Na de vele gepubliceerde verhalen van mensen met een BDE, vele retrospectieve studies, en recent de publicatie van drie prospectieve onderzoekingen naar BDE bij patiënten die een hartstilstand hebben overleefd, dringt de volgende vraag zich op: Kunnen wij eigenlijk wel spreken over een begin van ons bewustzijn, en komt er ooit een eind aan ons bewustzijn? Ik wil vandaag graag praten over de relatie tus­sen hersenen en bewustzijn, en ik zal die­per ingaan op mijn concept over de mogelijke continuïteit van ons bewustzijn, gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek naar bijna-dood ervaringen(BDE).

 

 

Waarom willen wij ons eigenlijk verdiepen in de dood, in wat dood zou kunnen zijn? Graag wil ik wil het eerst hebben over het verschijnsel dood in ons dagelijks leven, en of onze ideeën over de dood eigenlijk wel kloppen. Zeer veel mensen geloven dat de dood het einde is van ons bestaan; zij geloven dat de dood van ons lichaam het einde is van onze identiteit, het einde is van onze gedachten en herinneringen, het einde is van ons bewustzijn.

 

 

Sterven is net zo normaal als geboren worden.

Ook in de medische opleiding word nauwelijks aandacht besteed aan wat dood is.

 Gedurende het leven sterven er elke se­conde 500.000 cellen, elke minuut 30 mil­joen cellen, en per dag sterven er 50 miljard cellen in je lichaam, en deze cellen worden elke dag weer vervangen, zodat je elk jaar bijna een volledig nieuw lichaam hebt. Celdood is dus wat anders dan lichaamsdood. Elk lichaam is biochemisch en fysiologisch gelijk, maar elk mens verschilt. Je hebt tijdens je leven een steeds veranderend lichaam, elke seconde opnieuw. Maar dat merk je niet, je be­seft het niet. Ook zijn jaarlijks 98% van alle atomen en mole­culen, die weer de bouwstenen van onze cellen zijn, in ons lichaam vervangen. Waar komt de continuïteit van een steeds veranderend lichaam vandaan? Cellen zijn de bouwstenen, te vergelijken met de bouwstenen van een huis: maar wie ont­werpt, plant en coördineert de bouw van een huis? Niet de bouwstenen zelf. En de logische vraag is dus: Wie ontwerpt en coördineert de bouw van het steeds veranderend lichaam, elke seconde, elke minuut, elke dag? Zo is er blijkbaar ook een diri­gent nodig die het lichaam bestuurt en coördineert.

 

 

Is hersendood wel dood, of is het begin van een stervensproces dat uren tot dagen kan duren, en wat gebeurt er met het bewustzijn tijdens een stervensproces? Volgens de vele verhalen van een BDE zouden wij zeker de mogelijkheid moeten overwegen dat sommige mensen helder bewustzijn kunnen ervaren tijdens een hartstilstand, maar is er nog sprake van het ervaren van bewustzijn als iemand definitief overleden is, ècht dood is, als het lichaam koud is.

 Wie antwoorden op deze vragen wil, moet wel deze vragen durven stellen!

Hoe kunnen we inzicht krijgen in de relatie tussen hersen­ functie en bewustzijn? Is dat wel mogelijk?

 

 

Wat is nu eigenlijk precies een BDE? Allereerst nog even dit: Near-Death Experience is vertaald als BijnaDoodErvaring (BDE), maar volgens mij zou Nabij-de-Dood Ervaring (NDE) een veel betere vertaling zijn geweest! Sommige mensen die een levensbedreigende crisis hebben overleefd melden een buitengewone ervaring. Een BDE is de gemelde herinnering van alle indrukken tijdens een bijzondere bewustzijnstoestand, met enkele specifieke elementen

 

 

 

De inhoud van de BDE en het effect op patiënten lijkt wereld­wijd hetzelfde, in alle tijden en culturen. Het subjectieve ka­rakter en het ontbreken van een referentiekader voor deze ervaring leiden tot individuele, culturele en religieuze factoren die de woordkeus en de interpretatie van de ervaring bepalen.

 

 

 

Onze prospectieve studie, gepubliceerd in de Lancet in dec. 2001, werd verricht bij 344 patiënten die een hartstilstand hadden overleefd. Alle patiënten in onze studie waren dus kli­nisch dood geweest. En klinisch dood wordt gedefinieerd als de periode van bewusteloosheid ten gevolge van onvoldoende bloedvoorziening van de hersenen door het wegvallen van een adequate bloedsomloop en/of ademhaling, zoals veroorzaakt wordt door een hartstilstand (ventrikelfibrilleren) bij patiënten met een acuut hartinfarct. Indien in deze situatie geen reanimatie wordt gestart, ontstaat er na 5 tot 10 minuten een onherstel­bare schade van de hersencellen, en zal de patiënt uiteindelijk in alle gevallen overlijden.

meer hierover

           

 

 

In de wereld zijn vele duizenden mensen bekend met een BDE, maar de schatting is dat er ruim 25 miljoen mensen in de wereld een BDE moeten hebben gehad. In Nederland zijn er waarschijnlijk 600.000 mensen met een BDE, ongeveer 4,2% van de bevolking, zoals uit vrij recent onderzoek in Amerika en Duitsland is gebleken.

 

Uit onze longitudinale studie met interviews na twee jaar en na acht jaar bleek dat er duidelijke verschillen in verande­ringsprocessen na een hartstilstand werden gezien tussen de mensen mét en zónder een BDE. Alléén na een BDE onder­gaan patiënten een duidelijke transformatie: ze hebben geen angst meer voor de dood, zij geloven in een persoonlijk voort­bestaan.

Het verdwijnen van de angst voor de dood; citaat:

"Het ligt buiten mijn domein te discussiëren over iets dat al/een door de dood bewezen kan worden. Voor mijzelf was de ervaring echter doorslaggevend om mij ervan te overtuigen dat bewustzijn ook na het grafblijft bestaan. Dood bleek niet dood te zijn, maar een andere vorm van leven ".

 

 

Eigenlijk is het ook een levensinzicht-ervaring voor wat be­langrijk is in je leven: compassie, onvoorwaardelijke liefde en acceptatie naar jezelf (dus óók acceptatie van je eigen schaduw­kanten), naar anderen en naar de natuur, naar de aarde. Daarom wordt de BDE ook wel een éénheids-ervaring genoemd. Er is een toegenomen waardering en zingeving van dagelijkse dingen in het leven, uiterlijkheden zoals een dure auto, een groot huis, mooie kleren, een baan met uiterlijk gezag of macht worden minder belangrijk. Ook kan de opgetreden verhoogde intuïtie voor problemen zorgen, opeens voelt men anderen haarscherp aan, hetgeen heel bedreigend kan zijn. Helderziendheid, helder­voelendheid en voorspellende gevoelens.

Maar ondanks de meestal positieve inhoud blijkt de BDE toch vaak een traumatische ervaring, omdat het verwerkings­proces zeer moeizaam is, met zeer weinig acceptatie van de omgeving, zoals artsen, verpleging, familie, je partner. Ook is de oorzaak van de BDE meestal een ernstige medische crisis, met soms een langdurige revalidatie-periode, rolstoel, verlam­mingen en andere restverschijnselen. Het gevolg is vaak de­pressie, heimweegevoelens en eenzaamheid.

 

  

 

(cfr. de meeste wetenschappers 'menen' allerlei verklaringen te hebben voor een BDE: zuurstofgebrek, medicatie, doodsangst etc etc  - die allen weerlegd werden door de onderzoekingen van Dr. van Lommel)

 

Als laatste theoretische mogelijkheid voor een verklaring van de BDE moet dan nog de theorie van transcendentie wor­den genoemd, of wel de continuïteits-hypothese, waarbij de BDE een veranderde bewustzijnstoestand zou zijn, waarin her­inneringen, zelf-identiteit, en helder nadenken met emoties on­afhankelijk van het bewusteloze lichaam ervaren kunnen worden, en waarbij ook de mogelijkheid van (niet-zintuigelij­ke) waarneming buiten het lichaam blijft bestaan. En het is overduidelijk gebleken uit onze en andere studies dat tijdens een BDE het bewustzijn onafhankelijk van het normale lichaamsgebonden waakbewustzijn kon worden ervaren.

 

 

Traditioneel wordt altijd gedacht dat herinneringen of be­wustzijn door grote groepen neuronen of neuronale netwerken worden veroorzaakt, geproduceerd. Dat bewustzijn dus enkel en alleen in de hersenen is gelokaliseerd. Dit is echter nog steeds een hypothese. Bij gebrek aan bewijs voor de eerder ge­noemde theorieën over de oorzaak en verklaring van een BDE moet het tot nu toe algemeen geaccepteerde, maar nooit bewe­zen concept dat bewustzijn en herinneringen in de hersenen zijn gelokaliseerd dus wel ter discussie worden gesteld. Want hoe zou dan een helder bewustzijn buiten het lichaam kunnen worden ervaren op het moment dat de hersenen tijdelijk niet meer functioneren gedurende een periode van klinische dood, met een vlak EEG? Ook hebben mensen, die blind zijn vanaf de geboorte, soms controleerbare waarnemingen tijdens een uittredingservaring. Wetenschappelijke studies naar het ver­schijnsel BDE wijzen ons op de beperkingen van onze huidige medische en neurofysiologische ideeën over de verschillende aspecten van het menselijk bewustzijn, en de relatie tussen be­wustzijn en herinneringen met de hersenen.

 

 

 Hoe is het nu mogelijk dat mensen een helder bewustzijn tijdens zo'n periode van tijdelijke totale uitval van alle hersenfuncties kunnen ervaren? De hersenen zouden op zo'n mo­ment ruwweg kunnen worden vergeleken met een computer, waarvan de stroomtoevoer is afgesloten, de stekker is eruit ge­haald, en alle circuits zijn uitgeschakeld. Hallucinaties zouden ook niet mogelijk zijn. Zo 'n computer zou toch helemaal niets kunnen doen!

 

Zoals eerder gezegd wordt tot nu toe algemeen aangeno­men dat bewustzijn en herinneringen exclusief gelokaliseerd zouden zijn in de hersenen, dus het product zouden moeten zijn van de hersenen. Maar dit betekent dat het bewustzijn en de herinneringen ook tegelijk met het functieverlies van de hersenen, met hersendood, altijd verdwenen zouden moeten zijn. Maar nu blijkt echter dat mensen tijdens een hartstilstand met tijdelijk niet functionerende hersenen, tijdens een vlak EEG, een helder bewustzijn hebben, met behoud van alle ge­dachten en herinneringen vanaf de vroegste jeugd, met helder nadenken, met emoties, met gevoel van identiteit, en met de mogelijkheid van waarnemen vanuit een positie buiten en bo­ven het levenloze lichaam. Het bewustzijn komt in een dimen­sie zonder ons conventionele, lichaamsgebonden concept van ruimte en tijd, waar alle verleden, heden en toekomst tegelijk aanwezig is (een niet aan plaats en tijd gebonden dimensie, non-locaal). Waar het mogelijk is om in verbinding te zijn met persoonlijke herinneringen en bewustzijnsvelden van jezelf en van anderen, als ook met bewustzijnsvelden van overleden personen (onderlinge verbondenheid). En ook de terugkeer van het bewustzijn in het lichaam kan heel bewust worden er­varen, met het daarbij behorende gevoel van beperking. Uiteindelijk zouden wij onszelf, na dit alles gehoord te hebben, wederom de vraag moeten stellen, of wij bewustzijn "hebben", of dat wij bewustzijn "zijn"!

 

 

Gedurende een levensoverzicht of levensschouw ervaart de persoon de aanwezigheid en de hernieuwde ervaring van niet al­leen elke handeling of woord, maar ook van elke gedachte uit

het voorbije leven, en men realiseert zich dat alles een energie is die zowel jezelf als anderen beïnvloedt. Alles wat ooit is gedaan en gedacht is bewaard gebleven. Inzicht wordt verkregen of lief­de is gegeven of integendeel onthouden. Men is verbonden met de herinneringen, emoties en bewustzijnsvelden van anderen, en men ervaart de gevolgen van eigen gedachten, woorden en da­

den op die andere persoon op exact het moment dat die in het verleden plaatsvonden. Er is een onderlinge verbondenheid (in­terconnectedness) met de bewustzijnsvelden van jezelf met die van anderen. Men overziet zijn hele leven in een ogenblik; tijd en afstand lijken niet te bestaan (non-Iocality), men is ogenblik­kelijk daar, waar men zijn aandacht op richt, en mensen kunnen uren tot dagen praten over de levensschouw, terwijl de hartstil­stand maar enkele minuten duurde.

 

Wij weten uit studies dat externe magnetische of elektrische velden, gericht op onze hersenen, de functie van neuronale netwerken, en dus de functie van de hersenen, sterk kan beïnvloeden.

Zou misschien ons bewustzijn, met herinneringen, geba­seerd kunnen zijn op deze constant wisselende magnetische en elektrische velden, die ontstaan tijdens het functioneren van onze neuronen? Zouden deze velden de dragers kunnen zijn van ons bewustzijn? Uit alles, wat ik tot nu toe heb gezegd, en wat tot nu toe kon worden aangetoond in enkele wetenschap­pelijke studies, lijkt dit méér dan waarschijnlijk!

 

 

Wij zijn ons deze elektro­magnetische informatiegolven pas bewust, als we de mobiele telefoon aanzetten, de TV of radio aan zetten, of de laptop aanzetten. Wat we ontvangen, zit niet in het toestel! De stem die we in de telefoon horen, zit niet in de telefoon. De TV uit­zending zit niet met beeld en muziek in het TV toestel, het concert zit niet in je radio, en het internet zit niet in je laptop. Pas als je de TV aanzet, zie je en hoor je het programma, en als je het TV toestel uitzet, zie en hoor je niets meer, maar de uitzending gaat wel gewoon door. Als je een ander TV toestel aanzet ontvang je hetzelfde programma weer (een non-Iocale verbinding). En ook Internet gegevens kunnen ongeveer op hetzelfde moment worden ontvangen, overal (dus non-Iocaal!) hebben we toegang tot dezelfde informatie van internet.

 

 

En hoe zit het nu met de vergelijking van wereldwijde communicatie met de relatie van bewustzijn met de hersenen? Ons waakbewustzijn correspondeert met elektromagnetische velden. En wij hebben dus functionerende hersenen nodig, met bijbehorende wisselende elektromagnetische velden, om een gedeelte van de informatie van onze bewustzijnsvelden als waakbewustzijn te ontvangen. Dit is heel goed te vergelijken met een TV toestel, dat ontvangen elektromagnetische infor­matie omzet (decodeert) in beeld en geluid. Maar onze herse­nen zijn ook de zender náár het bewustzijn van alle informatie, die via het lichaam en via de zintuigen vanuit de omgeving wordt aangeboden.

Dit is te vergelijken met een Tv-camera, die aangeboden beeld en geluid omzet (codeert) in elektro­magnetisch informatie, die uitgezonden kan worden. Deze elektromagnetische energie bevat de essentie van alle informa­tie, maar is alleen waarneembaar voor onze zintuigen door de daarvoor geschikte instrumenten zoals Tv-camera en Tv-toestel. Hersenen functioneren dus als ontvanger van informatie van en als zender van informatie naar de verschillende lagen van ons bewustzijn.

 

   

 

Het is dus een wetenschappelijke uitdaging om nieuwe concepten te bedenken en te bespreken die de gemelde onder­linge verbondenheid van de eigen bewustzijnsvelden met die van andere personen en die van overleden dierbaren zou kun­nen verklaren. Maar tevens de mogelijkheid om niet-locale fe­nomenen zoals de levensschouw en vooruitblik te verklaren met het ervaren van je bewustzijn in een dimensie zonder ons conventionele lichaamsgebonden concept van tijd en ruimte, waar verleden, heden en toekomst tegelijk aanwezig is en er­varen kan worden, met zelf-identiteit, met helder nadenken, met emoties, en met de mogelijkheid van waarneming buiten en boven je levenloze lichaam.

In mijn concept vindt ons volledige en oneindige bewust­zijn met oproepbare herinneringen dus zijn oorsprong in, en is dus opgeslagen in een meer-dimensionale ruimte als onvernie­tigbare en niet rechtstreeks waarneembare golffuncties, en de hersenen functioneren slechts als een opvang-station om een gedeelte van ons totale bewustzijn en een deel van onze herin­neringen in ons waakbewustzijn te ontvangen en te ervaren. In dit concept heeft het bewustzijn dus geen materiële basis! Vergelijk dit maar eens met het internet, dat ook niet in de computer zelf ontstaat, maar door de computer wordt ontvang­en en zo zichtbaar wordt gemaakt voor onze zintuigen. Dit concept is een complementaire theorie, net zoals het deeltjes en golf aspect van licht, en niet een dualistisch concept.

 

 

Er zijn recent veel boeken over BDE geschreven, veel po­pulaire verhalen, maar ook boeken zoals "het Tibetaanse boek van leven en sterven" van Sogyal Rinpoche, en "het Joodse boek van leven en sterven" van Lewis Solomon zijn uiterst in­teressant, omdat in deze boeken de oude esoterische kennis uit respectievelijk Tibet en uit de Kaballah, onze Joods-Christelij­ke grondslag, intensief worden vergeleken met de "moderne" bijna dood ervaringen.

Ook citaten uit de bijbel zijn boeiend, bv. in zijn tweede brief aan de Corinthiers (4:16-6) schrijft Paulus: "Daar zijn wij ten allen tijde vol goede moed, ook al weten wij, dat zolang wij in het lichaam ons verblijf hebben, ver van de Here in den vreemde zijn- want wij wandelen in ge­loof, niet in aanschouwen- maar wij zijn vol goede moed en begeren te meer ons verblijf in ons lichaam te verlaten en bij de Here onze intrek te nemen."

 

[NB. BDEers hebben wel geschouwd! En geloven dus niet meer, maar "weten"]

Het concept, dat bewustzijn onafhankelijk van ons lichaam kan worden ervaren is dus al eeuwen bekend uit de bijbel, via de Griekse filosofen, o.a. Plato, met het verhaal van de soldaat van Er, en in Oosterse landen zoals Tibet en India, maar tot

mijn verrassing is dit concept ook niet nieuw in Europa! Onlangs zag ik deze tekening van Robert Fludd, een arts die in Engeland leefde in de zeventiende eeuwen reeds toen al onze emoties, voorstellingsvermogen, intellect, mentale processen, herinneringen en visioenen gedeeltelijk buiten onze hersenen plaatst, en de tekening toont ook duidelijk de veronderstelde energieverbindingen met ons fysieke lichaam, met name met de hersenen.

 

 

De BDE lijkt een persoonlijke herontdekking te zijn van ken­nis en inzicht, die al eeuwen oud is, en in vele culturen bekend is, maar vergeten lijkt te zijn. Wij kunnen allemaal veel van deze oude kennis leren, als wij ons maar voor open willen én durven stellen voor al die mensen die een BDE hebben ervaren, en die bereid én in staat zijn hier ook over met ons te praten.

 

 

Er zijn nog steeds meer vragen dan antwoorden, maar ge­baseerd op alle theoretische aspecten van de toch frequent ge­melde ervaring van de continuïteit van ons bewustzijn, zouden wij toch serieus de mogelijkheid moeten overwegen dat de dood, net als geboorte, slechts een overgang zou kunnen zijn naar een andere staat van bewustzijn.

 

 

Door de hele mensgeschiedenis is er in wijsheid en inzicht al veel gesproken en geschreven over de dood. Wij hebben hier lang niet altijd over gehoord of gelezen, en velen hebben nog nooit het verhaal van een BDE gehoord, en daarom zijn misschien zoveel mensen van mening dat er na de dood niets meer zou zijn. Ze zijn bang, dat met de dood misschien alles ophoudt.

Mijn eigen ervaring is, dat na het jarenlang kritisch bestu­deren van de vele verhalen van mensen met een BDE mijn mening grondig gewijzigd is, en ik beschouw thans de continuïteit van ons bewustzijn na de dood van ons fysieke lichaam als een zeer reële mogelijkheid.

 

Daarom tot slot ook nog enkele citaten van Plato:

"De tijd bestaat niet in de onstoffelijke wereld. Het tijdelijke stoffelijke lichaam is de tijdelijke drager van de ziel, die blijft. De ziel, los van het lichaam, komt in contact met overleden personen. Wordt bijgestaan bij de overgang door beschermgeesten. De

dood is een ontwaken, is een zich her-inneren van de ziel. Tij­dens het leven is het bewustzijn de waarheden uit de onstoffe­lijke wereld vergeten. Kort na de dood is er een oordeel van de ziel. De ziel is gevangen in het lichaam en wordt door de zint­uigen beperkt in waarnemen. De taal tenslotte beperkt om de essentie van de dingen te beschrijven. De ware aard der dingen worden door onze woorden niet onthuld maar verhuld."

 

En toch hebben we woorden nodig om te kunnen commu­niceren, niet alleen over de inhoud van de BOE en de gevol­gen van deze ervaring, maar ook over de gevolgen voor onze ideeën over de verschillende aspecten van ons bewustzijn en over de relatie van bewustzijn en herinneringen met ons lichaam.

 

 

Dit waren een aantal aansprekende citaten uit de lezing die, vanzelfsprekend veel langer was dan wat ik hier geplaatst heb. Ik heb er bewust voor gekozen om de lezing niet volledig te plaatsen omdat er in september nog eens de mogelijkheid bestaat om deze lezing bij te wonen ( en na afloop de tekst van de lezing te kopen)

Ik hoop dat ik wel jullie interesse heb gewekt.

Ik wil  graag ook nog even toevoegen dat ik ervan opkeek hoeveel mensen wel een BDE hebben gehad of er in hun omgeving mee te maken kregen. Op de vraag van Dr. van Lommel aan de aanwezing gingen een onverwacht aantal handen de lucht in en in het tweede gedeelte van de avond waren er veel meer mensen die graag iets wilden vertellen en/of vragen dan de tijd toeliet.

 

 

Enkele voorbeelden van ervaringen uit de DVD en de lezing.

Tijdens het tweede uur van de bijeenkomst liet Dr. van Lommel ons kijken naar een film waarin drie mensen getuigenis aflegden van een BDE dat zij hadden beleefd en wat het veranderd had aan hun leven. 

Zo was er een vrouw die, doordat haar levenshouding en haar levensdoelen zodanig veranderd waren door haar ervaring, er niet in geslaagd was haar huwelijk in stand te houden. Met pijn in het hart was zij gescheiden van een echtgenoot die zich niet meer kon vinden in haar veranderde houding. Dit is iets wat ik wel vaker heb gehoord van mensen met een BDE. Zij worden hierdoor a.h.w. getransformeerd, terwijl hun partner blijft zoals hij/zij was, en dan gaat het onvermijdelijk botsen. 

Verder kwamen er ook nog twee mannen aan het woord. Helaas is de inhoud van hun getuigenis mij een beetje ontsnapt. Mijn geheugen zat blijkbaar nog overvol door de lezing van Pim van Lommel.

Na afloop kocht ik nog een brochure met daarin het verslag van een TV-uitzending op de BBC (met medewerking van P. van Lommel) : The day I died. In die uitzending kwamen twee opmerkelijke BDE aan bod en daarvan geef ik hier een korte verslag.

 

Dit verslag gaat over de waarlijk unieke uittreding- en bijnadoodervaring van Pamela Reynolds, een Amerikaanse liedjesschrijfster en zangeres.

 

 Zij had deze ervaringen in 1991 toen ze op de operatietafel lag en een zware en langdurige hersenoperatie onderging. Haar ervaringen zijn zo uniek doordat ze gebeurden terwijl zij klinisch dood was gedurende een vol uur en tegelijkertijd via medische instrumenten continu werd gecontroleerd, waardoor sprake was van misschien wel de enige volledig medisch gecontroleerde BDE. Pamela Reynolds kon het allemaal na vertellen. Niet alleen had ze een uittredingservaring en kon ze vertellen wie en wat ze had gehoord en gezien in de operatiekamer, maar ook had ze daarna een uitgebreide BDE met de tunnel en het licht en ontmoetingen en “gesprekken” met reeds gestorven familieleden.

 

Pamela:

Ik herinner mij het heldere zonlicht, het licht in Phoenix Arizona is scherp, vanaf zonsopgang. Ik herinner me dat ik onder de douche ging. Ze hadden me een stevige borstel gegeven met een antibacterieel goedje om zo de kans op een infectie tegen te gaan, daar ben ik zeker van.

Tot op de dag van vandaag kan ik mij het stekelige van die borstel en dat goedje op mijn huid herinneren. Ik kan me herinneren dat ik op een verrijdbare brancard werd gelegd.

Ik herinner me ook het piepen van de wielen.

Ik kan me geen operatiekamer herinneren. Ik kan me niet herinneren dat ik Dr Spetzler zag. Ik werd begeleid door een assistent, een van zijn assistenten die bij me waren. Daarna niets. Absoluut niets. Tot dat geluid…

 

En het geluid was… onaangenaam. Het was als een soort keelklank. Het was alsof ik bij de tandarts zat. En ik herinner dat het boven op mijn hoofd begon te tintelen en dat ik als het ware boven uit mijn hoofd floepte. En toen keek ik neer op dat lichaam en ik wist dat het mijn lichaam

was. Maar het deed me niets. Mijn waarnemingspunt was als het ware vanaf de schouder van een dokter. Ik herinner mij het instrument in zijn hand, het leek wel op het handvat van mijn elektrische tandenborstel. Ik had aangenomen dat ze de schedel zouden openen met een zaag. Ik hoorde de term zaag gebruikt worden maar wat ik zag leek meer op een boor dan op een zaag. Zelfs allerlei dingetjes die werden bewaard in dat kistje. Het leek op een kistje waarin mijn vader dopsleutels bewaarde toen ik nog kind was. En ik hoorde heel duidelijk een vrouwenstem zeggen:

[vrouwenstem] We hebben een probleem. Haar slagaderen zijn te klein.

[mannenstem] Probeer het aan de andere kant. 

 

Pamela:

Het leek wel van verderop de operatietafel te komen.

Ik herinner me duidelijk dat ik me afvroeg wat ze daar deden [grinnikt] want dit was toch echt wel een hersenoperatie!

Maar wat gebeurde was dat zij de liesslagaderen aan het openen waren om zo het bloed te kunnen aftappen. En dat snapte ik niet.

 

Pamela:

 Ik voelde de “aanwezigheid” van iemand

Ik draaide me om … als je dat zo kunt zeggen… en keek er naar. En toen zag ik dat kleine lichtpuntje. En dat licht begon aan mij te trekken. Het voelde echt als een lichamelijk trekken en ik weet hoe dat klinkt… niettemin, het is waar! Het is een fysieke sensatie zoiets als een oversteken.

Ik ging, en ik ging naar het licht. Hoe dichter ik bij het licht kwam, hoe duidelijker ik verschillende gestalten begon te zien, verschillende mensen, en ik hoorde heel duidelijk

hoe mijn grootmoeder mij riep. Ze heeft een heel aparte stem. En ik ging onmiddellijk naar haar toe. Het voelde … geweldig! En ik zag een oom die stierf toen hij 39 jaar was.

Hij heeft mij veel geleerd; hij gaf mij mijn eerste gitaarlessen.

En ik zag veel mensen die ik kende en heel veel mensen die ik niet kende, maar ik wist dat ik op een of andere manier met hun verbonden was. Ik vroeg of dat licht God was, en het antwoord was “Neen, het Licht is niet God, het licht is wat er gebeurt als God ademt.” Ik herinner me heel

duidelijk dat ik dacht: Ik sta in de adem van God. Op een zeker moment werd ik er aan herinnerd dat het tijd was terug te gaan. Natuurlijk had ik al de beslissing genomen terug

te gaan nog voordat ik op de operatietafel was gaan liggen.

Maar, weet je, hoe langer ik daar was hoe prettiger ik het daar vond [grinnikt]. Het was mijn oom die mij terugbracht naar beneden, naar mijn lichaam. Maar toen ik terugkwam op de plek waar het lichaam lag, keek ik naar dat ding en, echt, ik wou daar niet in terugkeren, want het zag er echt uit zoals het was: zonder leven. En ik wist dat het pijn zou doen, dus ik wou er echt niet in terug. Maar hij [de oom] bleef maar pogen mij te overreden, hij zei “duiken hoeft niet, spring gewoon”. En, “denk aan je kinderen”, en ik zei [lacht], “met die kinderen gaat het wel goed”. Hij: “Lieverd, je moet terug”. Nou, hij duwde me, hij hielp mij een handje. Het heeft lang geduurd maar ik denk dat ik nu wel bereid ben hem te vergeven [lacht]. Ik kwam terug in mijn

lichaam. Ik zag het lichaam opwippen. En toen duwde hij me en ik voelde me inwendig verkleumen.

 

 

[Opmerking: zo’n operatie duurt enkele uren, 3-6 uur, even

lang als een open hartoperatie. Het opwippen van het lichaam

is het effect van de defibrillatie, de stroomstoot om het hart

weer op gang te brengen. Dat gebeurt pas als de operatie is

afgelopen en het lichaam weer op temperatuur is gebracht. Bij

onderkoeling ontstaat vanzelf een hartstilstand — PvL].

 

Voor het volledige artikel   bij Stichting Merkawah

 

 

 

Een blinde BDE'ster die letterlijk het Licht zag

 

Dit is de verklaring van een vrouw die vanaf haar geboorte volledig blind was en is. Zij kreeg als gevolg van een ernstig auto-ongeluk een BDE en tijdens die ervaring ontving zij voor het eerst van haar leven visuele indrukken. Voor het eerst van haar leven ervoer zij het begrip "licht".

 

Achtergrondstem:

Behalve dat BDE's levens kunnen veran­deren, hebben ze aan sommige personen ook buiten­gewone ervaringen verschaft waar ze anders nooit van gedroomd zouden hebben. De intrigerendste voorbeelden zijn blinde mensen die voor het eerst zijn gaan zien. Neem nu Vicky Noratuk: zij is blind vanaf haar geboorte.

 

Vicky N:

Ik heb nooit ook maar iets gezien, geen licht, geen schaduw, helemaal niets. Heel veel mensen vragen of ik zwart kan zien. Neen, ik zie geen zwart. Ik zie helemaal niets. En in mijn dromen zie ik geen visuele indrukken. Het is slechts smaak, gevoel, geluid en geur. Maar geen visu­ele indrukken van wat dan ook.

 

Achtergrondstem:

Vicky was begin 20 toen ze betrokken raakte bij een ernstig auto-ongeluk.

 

Vicky N.:

Het eerste wat ik mij kan herinneren was dat ik in het "Harbour View Medical Centre" was, en dat ik op alles neerkeek. Het was beangstigend doordat ik niet gewend was dingen visueel te zien, want dat was me nooit eerder overkomen! In het begin was dat behoorlijk eng! Maar tenslotte herkende ik mijn trouwring en mijn haar. Ik dacht: is dat mijn lichaam daar beneden? Ben ik dood of zoiets? Ze bleven roepen, 'we kunnen haar niet terugbrengen, we kunnen haar niet terugbrengen!' En... ze werkten verwoed aan dat ding waarvan ik had ontdekt dat het mijn lichaam was, maar dat lichaam deed mij helemaal niets. Zo'n gevoel van "nou en?" En ik bleef maar denken, waar maken die mensen zich toch zo druk over? Zo voelde ik dat, en ik besloot weg te gaan, want ik kon het niet voor elkaar krijgen dat deze mensen naar me gingen luisteren. Zodra ik dat dacht ging ik omhoog dwars door het plafond heen alsof dat er niet was. Het was wonderbaarlijk buiten en vrij te zijn, en me niet bezorgd hoefde te maken waar ik deze keer tegenaan zou lopen, en ik wist waar ik heen ging. Ik hoorde een sprankelend geluid als van een windgong; het was het ongelooflijkste geluid dat ik kan beschrijven - het geluid was te horen vanaf de diepste tot de hoogste tonen.

Terwijl ik dat gebied naderde waren er bomen en vogels en heel wat mensen maar ze leken van licht gemaakt te zijn. En ik kon zién, en het was ongelooflijk, werkelijk prachtig, en ik was overweldigd door deze ervaring want ik had me immers niet kunnen voorstellen wat licht nu eigenlijk was.

Het is nog     ik word er nog emotioneel van als ik hierover praat... want er was een moment waarop ik ... waarop ik voelde alle kennis te kunnen krijgen die ik maar wilde. En toen werd ik teruggestuurd, en ik ging terug in mijn lichaam. De pijn was ondraaglijk en zwaar. Ik kan me herinneren dat ik me heel erg ziek voelde.

 

Achtergrondstem:

Vicky's BDE wekt de indruk dat haar geest werkte op het moment dat haar hersenen niet in staat waren haar te voorzien van visuele informatie, zelfs als ze wel had kunnen zien.

 

Achtergrondstem:

Hoewel sommige wetenschappers het idee aanvechten dat BDE's plaats kunnen vinden als de herse­nen zijn gestopt met functioneren, kan desondanks het werk van de medici Pim van Lommel, Sam Parnia en Peter Fenwick enorme implicaties hebben voor de neuroweten­schappen.

 

Dr Pamia: Als je [de ontwikkelingen van] de wetenschap be­kijkt, dan is het volgende heel verbazingwekkend: wetenschappers denken dikwijls heel zwart-wit over allerlei zaken en dat is geheel correct. Maar als je het een en ander vijftig jaar later opnieuw beziet, dan is het meeste zoniet alles veranderd. [Wat BDE's betreft] denk ik dat we zullen vaststellen dat de "geest" een aparte wetenschap­pelijke entiteit is, die kan doorgaan met functioneren wan­neer we het einde van het leven bereiken en de hersen­activiteiten stoppen. Dit zal enorme implicaties hebben voor de gehele mensheid, laat daar geen twijfel over bestaan. Het zal een revolutie bewerkstellingen in het wetenschap­pelijke denken en een geheel nieuw gebied van weten­schap openleggen dat tot nu toe onontdekt is gebleven.

 

 

Het programma sloot af met uitspraken van enkele BDE'rs die aan het woord waren gekomen.

 

Vicky Noratuk: Ik ben heel dankbaar dat ik deze ervaring heb gehad, want ik ben er door geholpen in tal van aspecten van mijn leven. De ervaring heeft er voor gezorgd dat ik heel wat positiever met zaken heb kunnen omgaan dan ik anders gedaan zou hebben.

 

Pam Reynolds: Ik denk dat de dood een illusie is. Ik denk dat

de dood een werkelijk heel smerige leugen is.

 

 

 

Aanvullingen en commentaar:

 

Het "geval" van Vicky staat uitgebreid beschreven in het vrij recente boek Blind ziende, bijnadoodervaringen van blinde, door Kenneth Ring and Sharon Cooper, uitgave van Ankh

Hermes, 2001. Alleen heet ze daar geen Vicky Noratuk, maar Vicky Umipeg. Het waarom van deze andere naam is mij niet duidelijk, maar in wezen ook niet relevant. Belangrijker is dat Vicky's verklaringen in dit boek omvangrijker zijn dan in het BBC-programma, maar dat de grote lijn bewaard is gebleven. In het boek komen we wat meer details te weten. Zo lezen we hier de datum van het verkeersongeluk, 2 februari 1973; ze was toen 22 jaar. Verder lezen we meer over haar ontmoetingen, aan gene zijde, met enkele bekenden uit haar leven, "die haar welkom heetten. Het waren er vijf in getal. Debby en Di­ane waren Vicky's schoolvriendinnetjes geweest, maar lang geleden overleden op een leeftijd van elf, respectievelijk zes jaar. Tijdens hun leven waren ze beiden zwakbegaafd en blind, maar hier zagen ze er stralend en mooi, gezond en vitaal uit. Ze leken geen kinderen meer te zijn, maar waren, zoals Vicky het verwoordde, 'in de bloei van hun leven '. Verder meldt Vicky twee van haar verzorgers uit haar kindertijd te hebben gezien, een echtpaar, meneer en mevrouw Zilk genaamd, even­eens beiden gestorven. Ten slotte was daar Vicky 's oma ­haar eigenlijke opvoedster. Deze was twee jaar voor dit inci­dent heengegaan. Haar oma die een beetje achterafstond, strekte haar armen naar haar uit om haar te omhelzen. "

 

Ook hier komt Vicky's besef van "totale kennis" ter sprake:

 "Ik had het gevoel als ik alles al wist ... en alsof alles begrij­pelijk was. Ik wist gewoon dat dit de plaats was waar ...hier zou ik antwoord krijgen op alle vragen over het leven, en over de planeten, en over God, en over alles... Het leek wel alsof deze plaats zelf alle kennis bevatte.

 

En daarna wordt ze inderdaad overspoeld met informatie van re­ligieuze signatuur, alsook met wetenschappelijk en mathemati­sche kennis. Ze kan ineens talen verstaan die ze nooit heeft geleerd. Dit alles overweldigt haar en doet haar versteld staan."

Verder merkt ze dat naast haar een lichtwezen staat die zij her­kent als Jezus. Hij maakt haar tenslotte duidelijk dat ze terug moet onder meer omdat ze kinderen zal krijgen. Die komen la­ter ook, drie in getal.

 Al met al een verhaal dat mij met gevoelens van warmte en sympathie vervult.

Hoezeer staat daar de onvriendelijke boekbespreking tegen­over van Rob Nanninga, prominent bestuurslid van de Stichting Skepsis en hoofdredacteur van hun tijdschrift Skepter. In een omvangrijk artikel (zes pagina's) denkt hij de kachel aan te kun­nen maken met de bevindingen van Ring en Cooper (Skepter, jaargang 15, Nr 2, pp 18-23, juni 2002). Alle gevallen die zij opvoeren zijn, in Nanninga's ogen dan, buitengewoon zwak. Reden: de verhalen van deze blinde BDE'rs konden niet of nau­welijks worden geverifieerd en verder zegt Nanninga dat er sprake kan zijn van pseudo-herinneringen, en allerlei andere fantasieën die in de loop van de tijd werden toegevoegd.

Wat Vicky betreft bijvoorbeeld, het feit dat ze kennelijk tijdens haar jeugd seksueel werd misbruikt (zoals uit andere bronnen blijkt) wordt met tamelijk veel aplomb vermeld. Ik kan niet ontkomen aan de indruk dat Nanninga aldus lijkt te suggereren dat Vicky haar verhalen heeft aangedikt om zo de gewenste aandacht te krijgen. En het is genoegzaam bekend dat in het algemeen BDE’rs geen enkele behoefte hebben aan het aandikken van hun ervaringen.

 

 

 

Discussies bij skepp over BDE

 

http://www.skepp.be:8080/skepp/artikels/bijnadoodexp/bde_rivas

 

http://www.skepp.be:8080/skepp/artikels/bijnadoodexp/

 

 De nabespreking

Van 21 uur tot 22 uur was er tijd om vragen te stellen. Dat uurtje was eigenlijk veel te krap want er waren heel veel mensen aanwezig die hun eigen verhaal wilden delen. Het verbaasde mij te zien hoeveel handen er in de lucht gestoken werden toen Pim van Lommel vroeg wie er zelf een BDE had gehad.

Hij vroeg eerst of er in de zaal ook iemand was die zijn verhaal op het podium wilde komen vertellen. Hans was meteen laaiend enthousiast maar -  jammer voor hem - werd de man, die aan mijn linkerkant zat tijdens de lezing, naar voor geroepen.

        

Hij was aanvankelijk zo ontroerd dat hij geen woord kon uitbrengen. Hij stond daar maar, terwijl de tranen over zijn wangen rolden.

Toen hij uiteindelijk zichzelf overwonnen had kregen we te horen dat hij zijn BDE had gehad toen hij pas 5 jaar :

Berry: " Ik ben onder een auto terecht gekomen in het centrum van het dorp. En ben met mijn hoofd op de stoeprand gekomen. Daar heb ik een schedelimpressie, schedelbasisfactuur opgelopen, hersensvocht verloren. Mijn been op twee plaatsen gebroken en verlamd tot aan mijn middel. En heb weer opnieuw kunnen leren lopen. Zonder enige schade ben ik na 5 maanden in het ziekenhuis en twee jaar revalideren weer helemaal gezond. Geestelijk heb ik nog steeds het nodige te verwerken. Dat blijft zo."

 Dat alles was ongeveer 40 jaar geleden en blijkbaar had hij dit gebeuren en deze ervaring nog steeds niet goed kunnen verwerken en integreren in zijn leven.

Hij zei nog dat zijn psychiater hem had aangeraden om deze lezing bij te wonen. Dit opdat hij zou kunnen merken dat hij niet alleen staat met zo'n ingrijpende ervaring, dat er mogelijkheid bestaat om erover te parten en dat - dank zij het wetenschappelijk onderzoek van mensen als Van Lommel - het bewezen is dat mensen met een BDE niet gek zijn.

Hierna liepen de medewerkers van Ode door de zaal, gewapend met microfoons, om aanwezigen de gelegenheid te geven om vragen te stellen aan Pim van Lommel. Tientallen mensen wilden graag aan het woord komen - waarvoor de tijd te kort was - maar slechts enkelen slaagden erin om een microfoon te pakken te krijgen.

Zo ook Hans, die van de gelegenheid gebruik maakte om de mensen deelgenoot te maken van zijn wonderlijke genezing, nu bijna twee jaar geleden, door in de 'geur van God' te vertoeven. Hij vroeg aan Dr. van Lommel of er door zo'n BDE ook een soort van zelf-herstellend vermogen in werking zou kunnen treden. Daar kwam geen uitgesproken antwoord op, het is ook moeilijk uit te leggen, vermoed ik, maar het zou wel mogelijk zijn om via een hogere vorm van bewustzijn ( wat een BDE duidelijk met zich mee kan brengen) in kontakt te komen met het grote kosmische energieveld waaruit wij leven.

Ik zat zelf ook met een vraag - ik hoorde namelijk alleen maar spreken over mooie en verheffende lichtervaringen bij de besproken BDE's en vroeg me af of er ook wel eens negatieve ervaringen beleefd worden.

Toen ik mijn hand opstak kwam echter iemand anders aan het woord die... wonder boven wonder .. precies de vraag stelde die ik ook in mijn hoofd had. Volgens Pim van Lommel komt het inderdaad wel vaker voor dat mensen een negatieve ervaring meemaken tijdens hun BDE, maar natuurlijk spreken zij daar dan niet zo graag open. Verder meent hij dat het afhankelijk is van de staat van iemands bewustzijn, wat voor soort ervaringen iemand te beleven krijgt.

 

 

TERUG NAAR GELEENDE TIJD - BDE VAN HANS

I-Mining Realtime Marketing Analyse en Statistieken 

 

Stemmen voor Spirituele Vrienden


Je kan om de twaalf uur een stem uitbrengen voor Spirituele Vrienden

Klik hier om mijn homepage in de nederlandse Top 100 te brengen.
 
Top 100 NL