BDE's en andere bijzondere ervaringen

van vrienden III

Paul Vens - Annette - Stefaan - Knokkende ongelukje -

 

 

                                          Voorbij de Slaap….                       

Verslag van een Bijna Dood Ervaring

 

Door Paul Vens

 

Paul Vens is componist, schrijver en schilder.

 Hij schreef een boekje over zijn Bijna Dood Ervaring en dat is te vinden

 op zijn website


 

 

Op vijftienjarige leeftijd raakte ik in coma door een ongeval, zweefde twee weken lang tussen leven en dood. Dank zij een ingrijpende operatie kwam ik weer terug in de gewone wereld.

 

Ik denk nu, dertig jaar later, dat het vooral voor jonge mensen heel moeilijk is om na zo’n grootse belevenis weer terug te komen in het normale leven. Daar zitten vaak grote problemen omdat de mensen in de directe omgeving niet weten hoe het leven van intentie verandert voor iemand die een bijna dood ervaring heeft gehad.

 

 

Het ongeval

 

Als puber rijd ik eenvoudigweg op een saaie zondagmiddag door het dorp, beetje suf nog van de zaterdagavond daarvoor waarschijnlijk. Te laat merk ik dat er van rechts een hondje komt aanrennen. Het diertje vliegt in het voorwiel en ik sla met brommer en al over de kop. Deze klap is zo hard dat ik daar eigenlijk niets meer van weet.

Pas vanaf het moment dat ik in de auto van de dorpsbakker zit zijn er weer een paar heldere beelden van de gebeurtenissen. Want hij is het die me van de stoep tilt en me met zijn volkswagenbusje naar huis brengt.

Zijn gezicht zal ik nooit meer vergeten, deze man is voor mij een van de mensen die deel uit maakt van het mysterie mensheid. Immers, vanaf dat moment ervaar ik  de mens achter de mens, de ziel waarin de mens mag zijn, deel van het onzegbare geheel.

 

 

Gevoel tijdens coma?

 

Na twee rusteloze dagen raakte ik in coma. In mijn geval was het zo: als er bezoek was zag ik de mensen wel en hoorde ze ook, maar ik kon niet reageren, kon er niet mee communiceren op de gewone manier. Er leefde toen een groot verlangen in me, misschien om bij God en de dood te blijven, die geen dood was.

Ik verkeerde in de omgeving van een helderheid en een lichtgevende onuitspreekbare energie, die absoluut geen angst veroorzaakte, iets had van indrukwekkende rust en stilte.

Als was ik op een grens waar ik het ene moment in het ‘grote goede stille’ was en het andere moment weer vanuit mijn lichaam naar de ‘gewone’ wereld keek.

 

Terwijl ik in het ziekenhuis lag leek ik voor de anderen misschien levenloos met open ogen, bijna plant. Maar als ik mijn ogen dicht deed, weg viel, dan was daar weer de innerlijke wereld van vertrouwen, lichtheid.

Ik zag in die periode dat ik deel uitmaakte van een groter geheel, de arts was net op tijd, net als de bakker ……. Er was voortdurend leven, alles was leven.

Was een van deze zorgzame mensen te laat geweest dan had mijn toekomst er anders uit gezien, maar zo is het niet gegaan.

Het was alsof de mensen in mijn buurt met licht omgeven waren. Zij manifesteerden zich anders vanaf nu en ik reageerde anders. Vaak hoorde ik niet wat ze zeiden maar luisterde ik naar iets anders in hen, ze waren altijd al in mijn omgeving geweest, maar toonden  zich nu pas in hun oorspronkelijkheid.

Een mooie puzzel van lichtwezens die met elkaar in verbinding stonden en precies op de juiste tijd aanwezig waren, liefdevol zorgden voor de voortgang van een logisch verhaal.

 

Ik kreeg het gevoel dat er voor de geboorte al een blauwdruk was, waarin de weg al zichtbaar was die je mocht afleggen. Een plan dat de mens in kwestie mag uitvoeren, min of meer mag kiezen.

Soms vertelden mensen me een dramatisch verhaal dat voor een ander misschien wel vreselijk klonk, maar ik keek er dan niet of nauwelijks van op, omdat het verhaal precies klopte met de mens die voor me stond.

Ik was dan niet geschrokken, verbaasd of boos over het verhaal.

Ik had er vaak eenvoudigweg niets op te zeggen of aan toe te voegen omdat het precies klopte. En dat kon ik, zeker als kind, niet plaatsen en natuurlijk ook niet zo zeggen.

 

Terug naar de wereld

 

Na een aantal  maanden was ik zover, volgens de gewone medische wereld, dat ik weer naar school kon. Maar daar voelde ik me zo anders dan voor het ongeval.

Het gebeurde dat ik mensen zag die zo wezenlijk mooi, zuiver en sereen waren. In mijn blijdschap herkenning gevonden te hebben stapte ik er dan op af en sprak die ander aan vanuit dit gevoel. Maar de ander kende zichzelf niet (meer) op deze wijze en reageerde vanuit een heel ander gevoel.

Deze heldere waarnemingen waren er vooral in de eerste tijd vaak en het was vreselijk moeilijk om mee om te gaan als jongen van zestien, ik beleefde een enorm groot verdriet dat ik weer terug was op de aarde.

Er was niemand met wie ik deze ervaringen kon delen, ik vond mensen vaak ongelofelijk bot en afstandelijk. Ik zag dat wij eigenlijk in wezen van dezelfde lichte energie waren.

 

Troost

 

Troost en begrip vond ik gelukkig bij de paters van een klooster. Daar werd mijn verhaal gelukkig wel begrepen.

In dit klooster vond ik de belangrijkste bevestiging die ik nodig had om mij staande te houden, om woorden en begrip te vinden voor hetgeen ik gezien had.

Maar waarom had ik deze levenservaring gekregen?

Ik was bij vlagen vreselijk teneergeslagen en mijn ziel werd als het ware naar boven getrokken, uit mezelf, een vreselijk lastig gevoel. En als er nu geen dokter geweest was, dan was ik allang dood geweest. Klopt het wel dat ik hier nog rondloop? Dit soort radeloosheid moest ik zien op te lossen en dat was iets wat leeftijdgenootjes niet konden bevatten en ouderen trouwens meestal ook niet.

 

Het leven 30 jaar na het ongeluk

 

Over het algemeen leef ik in verwondering en naarmate ik ouder word, steeds vaker in ontroerende dankbaarheid.

Ik hecht er belang aan om de verfijning van gevoelens in woorden of in muziek te uiten voor zover mogelijk. Muziek maken beleef ik vaak op een intense manier en de klankenwereld geeft me ruimte om te werken vanuit het onuitspreekbare.

 

De natuur zie ik als de manifestatie van wonderlijke levensvormen waarachter een ongelofelijke geestkracht schuilgaat, waarmee ook wij verbonden zijn. Het is fantastisch de liefdesgroet in het andere te herkennen.

Overal op de wereld zijn mensen bezig integer te bouwen, te werken met een besef van goddelijke doorstroming van alles.

Ik voel dat elk mens onbewust of bewust tot in-zich-(t) wil komen, zicht wil krijgen op de diepere lagen van zijn bestaan. Hij zoekt een relatie met het innerlijk, met zichzelf, met God.

En vindt iemand op zijn zoektocht opnieuw verbinding met het geheel dan raakt zijn leven meer verweven met dienstbaarheid, respect en liefde voor de aarde en voor de grote geheimen van het bestaan.

 

 

 

 

De website van Paul

 

Een bijzondere ervaring van Annette.

Naar mijn mening is dit niet echt een BDE - nergens lees ik dat Annette ook klinisch dood is geweest - maar ik vond dit wel een zeer mooie getuigenis van bewustzijn buiten het dag-bewustzijn. Daarom plaats ik hier graag het verhaal dat Annette me stuurde. (Francine)

 

Graag wil ik mijn ervaring met jullie delen.  

 

 

Leeuwarden 4 oktober 2008

 

In Leeuwarden was deze avond een optreden van de Belgische band ‘Cannon Ball plays Supertramp’ in Zalen Schaaf te Leeuwarden. Willem, mijn kameraad, steun en toeverlaat, en ik hadden kaarten en zagen er naar uit. Tenslotte, was Supertramp niet één van de betere bands in de 70s?

De zaal was lang niet vol, er waren maar een man of 150 gekomen, maar de sfeer was goed. De band speelde of hun leven ervan af hing, een waardige cover voor zo’n legendarische band. Ik voelde me fantastisch, eindelijk weer eens een avondje uit, en dan naar zo’n optreden...na een half jaar zo vol stress dat ik er zelf zo nu en dan geen licht meer in zat was dit een heerlijke mijlpaal op de weg terug naar een goed leven.

Frans, de eigenaar van Schaaf  was blij dat hij me weer zag: Wat zie jij er fantastisch uit!’ Peter en Marjolein waren er ook samen. Die had ik ook al een poosje niet meer gezien.

Een heerlijke avond dus.

Na de pauze ging het genieten gewoon door. Ineens werd ik duizelig, ik zocht steun bij Willem en vertelde dat ik wat dizzy was.

Dat is het laatste wat ik mij herinner tot ik weer wakker werd op een brancard, meer dan een half uur later.

Ik bevond me in een helder licht, zo wit dat het er blauwig over was. Het licht was zo helder dat ik het normaal nooit aan mijn ogen had kunnen verdragen, maar ja, dit was dan ook geen ‘normale’ situatie.

Ik keek op mezelf neer en zag het ambulancepersoneel druk in de weer met mij. Er werden elektroden op mijn lichaam geplakt, en er was iemand met een infuus bezig.

De monitor werkte niet, er moest een andere komen. Mijn bloeddruk werd opgenomen. Ik zag dat Willem schrok toen één van de broeders hem wat vertelde. Peter en Marjolein stonden bij elkaar zagen er ook geschrokken uit.

Er werd met een naald in mijn arm gestoken, en die naald werd heen en weer bewogen. Dat moet afgrijselijk zeer gedaan hebben, maar ik voelde niets. Ik keek naar mezelf en de anderen en had een gevoel van: ‘Het is goed zo.’ Ik voelde me zo kalm, gelukkig, het was gewoon in orde. Een gevoel van puur en intens geluk, geen zorgen, geen pijn. ik besefte wel dat ik dood ging, maar ook dat stoorde me niet.

Ik genoot van de warmte en liefde van het licht waarin ik me bevond, een gevoel dat je nooit meer zou willen opgeven.

Ineens stond de man van wie ik houd naast me, zo dicht alsof ik hem kon beroeren. Hij zag me niet, ik heb geprobeerd zijn wang te strelen, als een soort van afscheid.

Ineens had ik het gevoel dat ik terug moest. Ik heb me losgescheurd uit die heerlijke gelukzalige toestand en heb me van het licht afgekeerd, ik kwam weer terug in mijn lichaam. Toen hoorde ik een broeder zeggen: ‘Ze komt terug!’

Nog helemaal onder de indruk van wat ik had meegemaakt opende ik mijn ogen en langzaam, als door een mist, zag ik Willem, Peter, Marjolein naast de brancard staan. Nee, mijn geliefde was er niet. Kón er ook niet zijn, want hij was op dat moment in het buitenland. En toch...tòch was hij bij mij, of ik bij hem. Ik vraag me af of hij die streling gevoeld heeft...

In ieder geval, na enkele zakjes zoutoplossing in het infuus hoorde ik wat er nu precies allemaal was gebeurd.

Ik had tegen Willem gezegd dat ik duizelig was, en toen zakte ik in elkaar. Willem kon me nog opvangen. Peter zag wat er gebeurde en kwam er snel aan, samen hebben ze mij op een tafel aan de kant van de zaal gelegd. Mijn bewusteloosheid duurde te lang, dus hebben ze 1-1-2 gebeld, de ambulance was vrij snel ter plekke. Na ruim een half uur kwam ik weer terug in dit leven.

Sinds deze ervaring is mijn leven drastisch veranderd. Wat vroeger belangrijk leek blijkt totaal onbelangrijk te zijn. Alles wat er is gebeurd in mijn leven, alles wat goed ging, alles wat fout ging, mensen die me gekwetst hebben; ze zijn vergeven, alle pijn van de afgelopen tijd, het doet er niet meer toe.

Sommige ‘dingen’ die belangrijk waren zijn nu oneindig veel belangrijker geworden. Mijn ouders. Mijn moeder in het verzorgingshuis, mijn vader alleen thuis. Zij rekenen op mij, ik ben hun steun en toeverlaat. Ik hou van ze en ik weet dat ze het niet zouden kunnen verwerken als ik er niet meer zou zijn.

De man wiens wang ik probeerde te strelen. Had ik hem zo kunnen kwetsen door hem definitief te verlaten? Hij zal het nooit toegeven, maar ik weet dat hij kapot was gegaan, en hij heeft al zoveel geleden. Ik zou zijn hart zo gebroken hebben als al eerder door een ander is gedaan. Nee, dat zou ik nooit kunnen. Hij is heel belangrijk voor mij, en ik ook voor hem, al heeft hij moeite dat toe te geven. Wij zijn door een onzichtbare band verbonden, ik denk niet dat we ooit los komen van elkaar, ook al proberen we het nog zo. Zijn bestaan maakt het leven de moeite waard, de moeite waard terug te komen, het licht te verlaten.

Mijn vrienden als Willem en Peter zijn belangrijk, de mensen die me hebben bijgestaan in zware tijden zoveel ze konden, en zoveel ik ze dat toestond. ‘Toevallig’ dat zij bij me waren toen dit gebeurde...

Dan nog de bezigheden om het leven van anderen wat makkelijker te maken. Hulp bieden aan mensen die dat nodig hebben, direct en indirect.

Zoals arbeidsomstandigheden van werknemers, bedrijfsveiligheid, persoonlijke veiligheid bevorderen. Hulp bieden aan de voedselbanken, een schandalig nodige voorziening. De organisatie van een benefietconcert voor de voedselbank Heerenveen, Skarsterlân, mogelijk andere buurgemeenten van Heerenveen.

En dan nog een belangrijk punt, ofschoon bij lange na niet zo belangrijk als de eerdere punten: de schoorsteen moet roken. Ik moet voldoende inkomen hebben om fatsoenlijk te kunnen leven, met misschien wat extra’s voor de leuke dingen van het leven.

Dat zijn de punten waarom mijn leven nu draait, de ervaring die ik heb mogen meemaken heeft mij veranderd. Ik heb de relativiteit van het leven ervaren, en enkele waarheden moeten erkennen.

Want wat ìs nu eigenlijk belangrijk?

Liefde, de liefde tussen ouders en kind, de liefde die ik mijn vrienden toedraag en zeker niet op de laatste plaats de liefde die ik voel voor die ene man. En de liefde die hij mij zijns ondanks geeft.

De mogelijkheden die ik heb om anderen te helpen, met raad en daad. Heb ik mijn talenten dan niet gekregen om ze in dienst te stellen van het beter maken van het leven van anderen?

Te zijner tijd zal ik weer terugkeren naar dat licht, naar die heerlijke, zorgeloze intens gelukzalige toestand waar ik deze avond kennis mee gemaakt heb. En ik koester de hoop de mensen die zo ongelooflijk belangrijk voor me zijn daar weer te vinden als zij ook zover zijn. Tot dan ben ik blij terug te zijn gekomen, om te genieten van het moois dat het leven hier me kan bieden, mijn ouders, mijn geliefde, mijn vrienden.

4 oktober zal altijd een bijzondere dag blijven voor me, ik heb nu tot twee keer toe het leven teruggevonden op die dag.

 

Annette, ik ben 46 jaar en woon in Heerenveen


Een bijzondere ervaring van Stefaan.

Naar mijn mening geldt hier dezelfde opmerking als bij het verhaal van Anette - nergens lees ik dat Stefaan ook klinisch dood is geweest - maar ik vond dit wel een zeer mooie getuigenis van bewustzijn buiten het dag-bewustzijn. Daarom geef ik hier ook graag een plaatsje voor het verhaal van Stefaan. (Francine)

 

Een bijzondere ervaring

 

We waren op weekend in Duitsland aan de Moezel, ‘s zaterdag gingen we met gans de familie zwemmen, en daar gebeurde het allemaal.

Ik ging met Jelle samen van de glijbaan en bij het neerkomen onder water voelde ik het alweer, die brandende pijn van mijn schouder die geluxeerd[1] was. Ik wist direct wat er aan de hand was want het was al reeds de derde keer dat dit me overkwam.

Dus, naar het ziekenhuis alweer om hem er nog maar eens op zijn plaats terug in te trekken.

 

Bij aankomst in het ziekenhuis vroeg ik de dokters om het te proberen zonder verdoving omdat het de laatste keer ook zo gelukt was. De artsen begrepen me niet en ze gaven me een spuitje tegen de pijn,  maar dat was de verdoving die ze me al toedienden om de ingreep te doen,en geen pijnstiller. Ik wilde daar tegen vechten omdat ik het op die manier niet wilde maar ik kon dat niet tegenhouden.

 

Alles werd wazig, en wat daarna gebeurde begrijp ik tot op vandaag nog niet, want het was net of ik alles besefte en ik in een heel andere wereld was. Ik kreeg een enorme druk op mijn hoofd en kon het lawaai niet meer aan, net of ik onder water zit en boven mij duizenden mensen op de grond staan te stampen. Ik stikte, net alsof er een kussen op mijn hoofd gedrukt werd.

 

Plots zie ik heel helder licht, een grote glazen bol waar er een bed in staat waar ikzelf in lig. Ik lig daar rond te kijken gewoon in het niets. Ik wil mezelf rechttrekken maar het lukt me niet wat het is net of ik geen handen of voeten meer heb, ik voel niks meer ook, ik zie gewoon en dat is alles. Ik wil iemand roepen om me te helpen maar er komt niets uit, ik kan gewoon niets meer. Ik begin echt te panikeren, want ik besef echt dat ik al mijn vrienden en iedereen rond mij nooit meer zal terugzien, dat gevoel had ik echt. Plots wordt het koud, ik zie flitsen rond mij, ik zie nu dat ik niet meer in die glazen bol ben. Ik ben nu buiten of zoiets, raar, want het is er zo mooi en heel stil, echt stil.

 

Op het ene moment sta ik ongeveer 10 meter hoog en het andere moment sta ik weer op de grond, het is net alsof ik zweef. Ik zie prachtige watervallen en heel veel witte open vlakten, witte rook of wolken of zoiets maar het is zeer mooi, net een paradijs bezet met witte en gele bloemen. Ik zie er, hoe vreemd het ook klinkt, oude mensen staan in kleine groepjes helemaal in het wit gekleed. Ze praten met mekaar maar toch hoor ik ze niet, wat raar is want het stromend water hoor ik dan weer wel. Ik zie er zelfs de pa van Sofie rondlopen, niet in zijn rolstoel. Hij kijkt naar mij maar het is net of hij mij niet kent.

 

Opeens staat alles stil, het water, de oude mensen en het is er nu heel koud met een heel licht windje. Die mensen komen naar mij maar ze kunnen niet tot bij mij komen, het is net of een glazen muur ze tegenhoud. Ik zie mijn eigen IK dood op een bed liggen, bedekt met witte lakens. Op dit moment zie ik Sofie naast me staan en ik vraag haar wenend of ik nu dood ben. Nee, zegt ze en ze weent ook. Als ik haar dat nadien vertel zegt ze dat ik haar dat nooit gevraagd heb, raar.

 

Ik zie stilletjes aan weer beter en beter, Sofie staat naast me. Het ene moment heel dicht en het andere moment weer heel ver, net alsof ze aan een elastiek hangt. Ik zie alles rond mij en wil iets vragen, ik kan niet praten omdat ik heel erg stotter, echt niet te doen. Ik panikeer want ik heb geen adem, maar nadien blijkt het mijn schouderverband te zijn dat zo knelt. Er hangt daar een schilderij met water erop en weer begin ik te flippen over die watervallen. Beetje bij beetje kom ik dan toch bij.

 

Dag na dag probeer ik te begrijpen wat dit was maar ik begrijp er nog niks van, is dat nu een doodsstrijd waarin ik was, omdat ik de verdoving wilde aanvechten of was het dan toch maar verbeelding… ik weet het echt niet. Eén ding weet ik nu wel, ik geloofde vroeger nooit in zulke verhalen maar nu weet ik wel dat er echt IETS is,en dat het er mooi en rustig is. Geloof me als ik zeg, als je dood bent, nooit echt dood bent. Alleen het gemis en verlangen van de mens is dood,en vroeg of laat zien we elkaar toch ooit weer…

 

 



[1] ontwricht

Knokkend Ongelukje

Dat een BDE een mens niet altijd heel erg gelukkig maakt, daarvan getuigt onderstaande email die ik onlangs ontving en die ik mag plaatsen, met toestemming van de afzender.

 

 

Naar aanleiding van het tv programma op 7 november 2010* voel ik me nog ongelukkiger.

Ook ik heb een BDE ervaring op 6 jarige leeftijd meegemaakt.

Ik ben n.l bijna verdronken en heb een heel mooi veld met bloemen gezien en mooie muziek gehoord.

Iedere dag moet ik er tegen knokken om niet weer terug te willen.

Alle prikkels van buitenaf zijn me teveel hele dagen ben ik doodmoe.

Het echte leven is gewoon veel te hectisch.

Als ik met zogenaamde vrienden praat zie ik alleen maar rare mensen met vreemde ideeën. Ze vragen me ook vaak, als ik ze aankijk, of ze iets op de schouder hebben zitten. Ik kan ook geen vriendenkring opbouwen, omdat ik ze niets heb te vertellen, omdat ze veel te materialistisch zijn en hebberig.

Ik houd ook niet van mensen.  Mijn werk in de zorg is daarom ook heel erg vermoeiend.

Vaak wil ik vluchten naar de zee, de rust die daar vanuit gaat is met geen pen te beschrijven, maar dat is voor mij financieel ook niet te doen.

Dat kan eens in de drie jaar als ik geluk heb

Daarnaast heb ik wel veel met dieren; ik praat met ze en ze geven veel liefde terug.

Ik blijf hier voor mijn man, omdat ik heel gek met hem ben en hij begrijpt me, maar de buitenwereld heb ik niet veel mee.

In het hiernamaals daar zal ik rust vinden daar is het mooi en vredig.

Wel heb ik wat met het boeddhisme, daar straalt rust van uit.

Een meneer in de uitzending had het over een boek daarover deze moet ik nog opzoeken en kijken wat het kost.

Ook lees ik het blad Happinez, maar de spullen die daar instaan zijn zo duur, dat is niet voor iedereen weggelegd.

Het mooie heb ik gezien, maar in het rare leef ik.

 

Noem me maar het knokkende ongelukje
Reacties graag naar: EMAIL

 

*Het programma bij de BOD - Film rond eindeloos bewustzijn - Pim van Lommel

 

 

 

Stemmen voor Spirituele Vrienden


Je kan om de twaalf uur een stem uitbrengen voor Spirituele Vrienden

Klik hier om mijn homepage in de nederlandse Top 100 te brengen.
 
Top 100 NL