Geleende tijd II

Een terugblik

 

Wanneer ik zo terug kijk op de gebeurtenissen sinds vorige zomer dan lijkt het mij het gepaste moment om nog even wat verder terug te kijken in de tijd.

Het wonder dat ervoor gezorgd heeft dat Hans zijn zware ziekte heeft overleefd, en dat ik daarbij een hulpje mocht zijn om precies op cruciale momenten aanwezig te zijn om alarm te slaan bij verpleegsters en dokters wanneer alles fout liep en er levensbedreigende toestanden optraden, zet me aan het denken.

Nu ik een overzicht krijg van alles – wanneer je er middenin ziet dan is dat overzicht er niet – dan merk ik dat eigenlijk alles Leiding is geweest, lang voor Hans zo zwaar ziek werd. Ik volg de rode draad die doorheen de laatste drie jaar loopt en die me duidelijk maakt dat die Leiding niet fictief is maar levensecht.

 

In 2002, midden in het jaar – ik woonde toen nog in Vlaanderen – kreeg ik internet.

Ik was en ben nogal filosofisch aangelegd en in mijn onmiddellijke omgeving was het moeilijk om mensen te vinden waarmee ik echt eens diepere gesprekken kon voeren dan over huisje, tuintje, beestjes en dergelijke.

Dus ging ik op zoek, via internet, naar Spirituele websites en forums waar ik mensen kon vinden die openstonden voor een betere vorm van gesprek.

Soms viel dat bepaald niet mee en ik merkte dat op dergelijke forums ook ontzettend veel geouwehoerd werd. Tot ik op club Hemelse Vrienden terecht kwam – mijn  huidige club Spirituele Vrienden – waar ik op het forum eindelijk mensen aantrof die op hetzelfde lijntje zaten. Een ware verademing.

 

Daar kreeg ik ook een reactie op een van mijn berichtjes van ene Hans uit Friesland. Twee dagen later zaten we in elkaars MSN lijstje en voerden urenlang zeer diepgaande filosofische gesprekken. Via hem leerde ik ook andere Friezen kennen en ook met hen klikte het meteen.

Het gevolg hiervan was dat een vroegere droom van mij – ooit Friesland eens bezoeken – reëlere vormen begon aan te nemen. De streek trok me al aan sinds mijn 20ste en nu ik er ook mensen kende kon niets me er nog van weerhouden om te tocht te wagen en ik boekte 5 dagen Friesland. Dat was in augustus 2002.

 

Ik zou in die vijf dagen alle mensen ontmoeten die ik via internet leerde kennen.

Het was op en top een enorme ervaring die mijn leven op slag op zijn kop zette.

Toen ik na drie uur tuffen in mijn autootje de provincie Friesland inreed werd ik bevangen door een zo grote emotie als ik nog nooit eerder had ervaren: ik kwam thuis! En ik kreeg meteen het gevoel dat dit de plaats was waar ik de rest van mijn leven zou willen wonen. Maar dat leek toen nog een groot luchtkasteel.

 

Niet alleen de streek, maar ook de mensen die ik in die vijf dagen mocht ontmoeten, versterkten dat immense thuisgevoel.

Na die ene keer bleef ik op geregelde tijdstippen een paar dagen Friesland bezoeken en mijn vrienden daar bezoeken.

In mijn hoofd bleef de wens om in Friesland te wonen levensgroot bestaan, maar tot een verwerkelijking van die droom kwam het voorlopig niet.

Tot ik, in Vlaanderen, een lezing bezocht van een spiritueel genezer die ik via via had leren kennen. De man had ook psychometrische gaven en dat had ik verteld aan Hans. Die vroeg me om – als test voor de gaven van die man – een foto mee te nemen van hem en deze zonder commentaar voor te leggen aan hem.

 

Dat deed ik, want ik was erg nieuwsgierig naar wat zo’n gave nu in werkelijkheid wel kon betekenen.

Voor de lezing liep ik de genezer al tegen het lijf en terwijl we een praatje maakten zei hij ineens: ‘Jij hebt een Friese uitstraling!’ Ik was natuurlijk stomverbaasd want ik was geboren en getogen in Vlaanderen.

Ik vroeg hem meteen of ik hem in de pauze een foto mocht ‘laten voelen’. Dat was in orde en dus ging ik na het eerste deel van de lezing naast hem zitten op het trapje van het podium en gaf hem de foto van Hans met als enige commentaar: dit is Hans, een kennis van mij. Kan je iets vertellen over hem?

Hij voelde de foto even met de vingers en gaf me een volledige beschrijving van de aard en het karakter van Hans, waarvan ik wist dat het klopte.

Tot mijn grote verbazing voegde hij er nog aan toe: Jij moet naar Friesland, Hans heeft je nodig.

Ik vertelde hem dat ik in mijn hart wel voelde dat ik graag in Friesland wou wonen, maar dat ik daar tot dusver niets concreets mee had gedaan. ‘Doen’, zei hij, en wel meteen.

 

Dat was het duwtje dat ik nog nodig had en dus schreef ik me, via internet, in als zoekende naar een huisje bij een aantal woningstichtingen in Sneek en Burgum. Het was eind februari 2003 en alle Friese vrienden waren enthousiast toen ze hoorden dat ik nu echt reële plannen had. Ze wezen mij er wel op dat de vrije huurhuizen schaars waren in het Noorden en dat ik wel eens heel lang zou moeten wachten op een huisje.

 

Half maart was er weer een lezing van dezelfde spirituele genezer en ik ging er weer heen. Meteen toen hij me zag vroeg hij al hoe het stond met mijn Friese plannen. Ik vertelde hem over mijn inschrijving en dat ik waarschijnlijk nu maanden zou moeten wachten voor ik iets hoorde van de woningstichtingen, als ik al iets hoorde.

‘Jij zal heel snel in Friesland zijn’, zei hij en hij voegde er nog aan toe: ‘zeg dat maar aan Hans’.

Dat was op een dinsdagavond. Op woensdagochtend ging de telefoon en ik kreeg de woningstichting van Sneek aan de lijn met de boodschap: ‘Mevrouw, wij hebben een huisje voor jou. Je staat bovenaan de lijst en als jij het wil hebben dan is het voor jou’.

Drie weken later woonde ik in Sneek!

 

Er ging een jaar voorbij en het contact met Hans was erg fijn. Hij woonde in Leeuwarden en ik in Sneek. Dus in een half uurtje konden we bij elkaar zijn voor een bezoekje en een avond praten en filosoferen. Ook een telefoontje was nu niet onoverkomelijk duur en dat was leuk.

Maar ik begreep nog niet waarom en waarvoor de genezer zo had aangedrongen op mijn verhuis naar Friesland.

 

Tot vorige jaar Hans ineens erg ziek werd en ik de aangewezen persoon bleek te zijn die de nodige tijd en de nodige liefde had om hem gedurende die vreselijk lange ziekteperiode, die 100 dagen duurde, bij te staan door elk van die 100 dagen in het ziekenhuis te zijn, door 'toevallig' nog niet naar huis te zijn op momenten - buiten bezoektijd - waarop hij ineens in levensgevaar verkeerde en alarm kon slaan,  en doordat ik in de gelegenheid was om hem, na zijn ontslag uit het ziekenhuis verder op te vangen bij me thuis, waar ik in staat ben hem alles te geven wat nodig is voor zijn revalidatieproces.

 

Ik besef nu dat dit het was waarom ik in Friesland moest zijn … waarom ik van de genezer te horen kreeg dat Hans me nodig had.

 

Door dit alles ben ik ervan overtuigd geraakt dat er ergens Iemand is die onze levens kent, die plannen maakt voor onze toekomst en die er, via allerlei schijnbare toevalligheden, voor zorgt dat die plannen ook verwezenlijkt worden.

 

Deze terugblik,  en de leiding die ik daarin bespeur, zorgt er ook voor dat ik met zekerheid kan weten dat we ook de toekomst met vertrouwen tegemoet kunnen zien.

Ik wou dit vertellen en op deze pagina plaatsen als steuntje voor allen die het op dit moment moeilijk hebben en denken dat ze door God vergeten zijn.

Dat is niet zo … Hij is er altijd, op de achtergrond, ook als wij dat even niet merken.

 

En dát vertrouwen wil ik aan iedereen die het moeilijk heeft aanbieden als een hoopvol en kostbaar geschenk.

 

Fran 16/05/2005 ©

 

 

 

 

 

 

Wie naar aanleiding van dit ervaringsverhaal wil reageren, of zelf een ervaring wil delen, kan dit doen via email.

 

 

Of via het gastenboek voor deze pagina

 

Gastenboek van Hans

 

 

 

Stemmen voor Spirituele Vrienden


Je kan om de twaalf uur een stem uitbrengen voor Spirituele Vrienden

Klik hier om mijn homepage in de nederlandse Top 100 te brengen.
 
Top 100 NL
 

 

 

 

Lektuur over BDE.

Reizen voorbij het licht: ultieme bijna-dood ervaringen Kenneth Ring

Stichting Merkawah

Stichting voor onderzoek naar bijna doodservaringen

Interview met Dr. Pim van Lommel

Bijnadoodervaring Nederland