Pinksteren.
|
01. Autobiografisch grafschrift uit "Zangen van Ongrond" Erik van Ruysbeek (1915-2004)
|
|
De naam Pinksteren is afgeleid van het Griekse woord 'pentekoste' dat vijftigste (dag) betekent. Het is het feest van de vijftigste dag na Pasen. In de christelijke kerken wordt herdacht dat de Heilige Geest neerdaalde over de apostelen. Deze geschiedenis wordt beschreven in het Nieuwe Testament, De Handelingen der Apostelen 2:1-6. Op Pinksteren verspreidden zich tongen als van vuur over de apostelen. Deze begonnen daarop alle volken in hun eigen taal toe te spreken. Het betekende het begin van de verbreiding van het christendom. |
|
|
|
02. Tussen Pasen en Pinksteren Joh. 20: 21-23 Hij blies op hen en wekte hen tot leven; zoals God Adam eens tot leven riep zo wilde Hij Zijn jong'ren volmacht geven te heersen over alles wat Hij schiep; maar deze heerschappij zou dienen worden, elkaar de voeten wassen, needrig, klein, zoals de Heer deed, toen Zijn jong'ren morden omdat niet één de minste wilde zijn. Toen heeft hij hun de sleutel doorgegeven waarmee het rijk der heemlen opengaat: "Wie gij de zonden kwijtscheldt, zijn ze ook vergeven, en rekent gij ze toe - Ik straf hen voor hun kwaad." Tot tweemaal toe sprak Hij Zijn woord van vrede opdat die hen geheel vervullen mocht: want wie Hij uitzendt, wordt door Zijn gebeden gedragen tot zijn laatste ademtocht Nel Benschop – uit: ‘hemel-hoog & aarde-diep’
|
|
|
|
03. Laat mij, Heer Laat mij, Heer, door de kracht van Uw Geest Laat mij, Heer, door uw Geest onbevreesd Frits Deubel
|
|
|
|
04. De Heilige Geest Het leren leven uit Zijn kracht, Frits Deubel
|
|
|
|
06. Gebed op de pinksterdag Geest van de Heer, geef ons weer zicht Blijf voor Uw kerk realiteit Gij kent ons strijdbaar christenhart, Frank Daen
|
|
|
|
07. Pinksteren Gesluierd ging ik door het leven
|
|
|
|
08. Vuur en Vlam
Ina Emmink
|
|
|
|
09. Kom met uw Geest Waar is de Geest van Pinksteren gebleven,
|
|
|
|
10. Pinksteren De wereld krijgt een andere kleur: De duif des Geestes vliegt omlaag, Uw vuur zet onze tong in vlam Nel Benschop
|
|
|
|
Voor velen een vraag : Wat is pinksteren vandáág ? is het echt een feest van Gods Geest? De Geest, die in ieder zou leven ? Diens gedachten, woorden en daden wil zeven ? Die de mens begeleidt, en heelt op Zìjn tijd ? Diè Geest wil U leren, naar het *Licht U te keren ! Stel Uw harte slechts open, dàn pas kunt U echt, geloven en hopen ! Geloven in de toekomst der aarde. Hopen in dingen van waarde. Uw leven een eeuwigdurend gebed, tot de Liefdevolle Schepper, Die redt ! zondag 15 mei 2005. Chris ©
|
|
|
|
Uit: Nieuw Inzicht omtrent de Bijbel J.G. Sutherland ‘Waar twee of drie in Mijn naam tezamen zijn, daar ben Ik in hun midden’, heeft de Christus gezegd. Wanneer voor enig doel de mensen bij elkaar komen, dan kan een samenbundeling van krachten – zielenkrachten – plaats hebben, die hen in staat stelt tot een verhoogde ontvankelijkheid. Op de dag van Pinksteren, nog kort nadat de apostelen de Heiland voor het laatst aanschouwd hadden, waren zij bijeen gekomen, vervuld van droefheid en ongetwijfeld tot het uiterste gevoelig geworden door de overstelpende gebeurtenissen, die na de gevangenneming van Jezus elkander hadden opgevolgd. Toen zij daar bijeen waren, aangevuld met Matthias, die ter vervanging van Judas was gekozen, geschiedde het dat, als een bruisende windvlaag en als een vuur dat hen in beroering bracht, de Heilige Geest zich over hen uitstortte. Voor de bovenzinnelijke aanschouwing werd de aura rondom hun hoofden ongewoon helder lichtend, zodat het was of er vurige tongen boven hen waren, zoals Lucas beschrijft. De uitstorting van de Geest was bij hen ook zichtbaar geworden. Voor de anderen die er bij kwamen, was het eveneens een verwonderlijke gebeurtenis, want allen, onder wie ook vreemdelingen uit verschillende landen, konden deze Galileeërs verstaan. Nu is het ‘met tongen spreken’ een bekend feit, dat in die tijd nog veelvuldig voorkwam. Wij mogen er echter ook nog een ander aspect in zien en wel, dat mensen, die waarlijk uit de geest denken en spreken, elkaar verstaan. Wij zullen de betekenis van de Pinkstergebeurtenis eerst in enkele grote lijnen bezien. De evolutie van de mensheid valt te onderscheiden in twee delen, de tijd vóór en de tijd sedert de komst van Christus. Voordat deze plaatsvond, werd de mens, die innerlijk nog chaotisch was, geordend, tot op zekere hoogte uiteraard. Wij kunnen dat nog het duidelijkst waarnemen bij Israël, waar aan deze ordening nog een bijzonder doel was verbonden: de voorbereiding van de komst van Christus. Hier was het de Wet van Mozes, die de ordening in het denken bracht, allereerst de tien Geboden uit Exodus 20:3-17 en voorts de talloze minutieuze voorschriften in hetzelfde en in de drie volgende boeken. Maar ook bij andere volkeren kwamen er wetten die ordening brachten. Deze wetgevingen hadden een zekere functie bij de vorming van het denken, maar bij die van Mozes was dit in een zeer bijzondere mate het geval. Zoals uit de geschiedenis van Jacob en die van Odysseus zichtbaar wordt, bestond de eerste fase van het denken uit de sluwheid en de listigheid. Tekenend hiervoor is het – overigens onwaarschijnlijke – verhaal van Herodotus, dat farao Ramses II, die geen zoon had om hem op te volgen, de slimste dief van het land uit bewondering voor diens intelligentie met zijn dochter liet huwen. Wij kunnen er echter uit zien, hoezeer in Egypte de intelligentie in ere was. Uit die fase der listigheid is tot op heden overgebleven, dat bij veel mensen het denken nog steeds een aangelegenheid is van het berekenend verstand, dat in dienst van het eigenbelang wordt gesteld. Niet echter bij allen is dit het geval; in de loop van het vierde tijdperk reeds begon bij een zeker aantal mensen, allereerst de wijsgeren, het denken zich bezig te houden met morele normen. Dit luidde de overgang in van het denken bij de ‘natuurlijke mens’ tot het geestelijk gerichte denken. In het ‘midden der tijden’ had de komst van Christus plaats. De mensheid, welker zielenbewustzijn sedert de ‘zondeval’ steeds verder naar de aardewereld toe was gegroeid, moest de impuls ontvangen om de weg terug, d.i. tevens de weg omhoog, te gaan betreden, hetgeen moest geschieden met behoud van de verworven vrijheid en onder het verder ontwikkelen van de individualiteit. De komst van Christus luidt het hier bedoelde tweede deel van de weg der evolutie in. Drie jaren verblijft de Heiland bij de mensen, hen lerend dat naastenliefde de normale verhouding tussen hen behoort te zijn, en metterdaad laat Hij zien, dat de hoogste liefde gelegen is in het geven van zichzelf. Na zijn hemelvaart zendt de Verlosser, zoals Hij beloofd heeft, de mensen de heilige Geest toe. Op dat merkwaardige Pinksterfeest geschiedt het voor de eerste keer, maar Hij wil ons deze te allen tijde toezenden, en wel opdat wij op een nieuwe wijze zullen gaan denken, met inschakeling van de naastenliefde en de morele factor. Degenen die dit niet doen en het denken alleen een berekende en combinerende functie toekennen, worden in de brief aan de gemeente te Sardes toegesproken (Openb. 3:1). ‘Ik weet uw weken, (ik weet) dat gij de naam hebt te leven, maar gij zijt dood’. Hiermede wordt bedoeld, dat hun denken dood is. Het denken uit de geest daarentegen wordt gevoed uit de geestelijke wereld en schenkt ons een levend bewustzijn. Het is de geest, die levend maakt en die alles nieuw maakt. In de brief aan de Romeinen staan enige woorden, die een licht werpen op de betekenis van de Pinkstergebeurtenis: ‘Hervormt u door de vernieuwing van uw denken’ (12:2). In de oorspronkelijke tekst wordt dit niet in de aoristvorm gezegd, die er een aansporing voor één keer van zou hebben gemaakt; deze woorden gelden dus voor altijd. De Pinkstergebeurtenis is niet iets voor één keer geweest; zij was een begin. Christus heeft bij de afscheidswoorden kort voor zijn gevangenneming gezegd, dat hij na zijn heengaan de trooster (parakletos) zou zenden, de geest der waarheid. Dit geldt voor alle tijden. Men heeft aangaande de betekenis van Pinksteren wel eens gemeend, dat de heilige Geest alleen zou werken in en vanuit de gemeente der gelovigen. Dit is echter een te beperkte opvatting. Weliswaar geeft het samenkomen van een groep mensen een verhoogde ontvankelijkheid, maar de heilige Geest is er ook voor de enkeling. Dit laatste brengt de vraag met zich mee: hoe kan de individuele mens de geest ontvangen? Diep in ons hart weten wij het allen: dit kan geschieden door het gebed, en ook door meditatie en concentratie. Bij het bidden komt het vooral aan op de juiste zielenhouding en op het concentreren van de gedachten op Hem, tot wie men zich richt. Men kan zich wenden tot God, maar ook tot de Verlosser; Hij toch maakt deel uit van Gods wezen en is het tot ons gewende deel daarvan. Tot God of tot Christus richt men zich met de gehele mens, met het denkend verstand, maar ook met de liefde (met geheel uw hart) en met al zijn kracht. Dat laatste niet in een poging om zijn eigen wil door te zetten; dat zou ook niet baten, maar wel de kracht der liefde. Het is eveneens mogelijk, woordloos te bidden, want voor de Hemel is niets van ons wezen verborgen, zelfs onze intiemste gedachte niet. Dit wordt voorspelbaar wanneer men denkt aan de woorden, die Paulus aanhaalt bij zijn rede op de Areopagus te Athene over God sprekende zegt de apostel: ‘…hoewel Hij niet ver is van een ieder van ons. Want in Hem leven wij, bewegen wij ons en zijn wij, gelijk ook enigen van uw dichters hebben gezegd’. Het is aanbevelenswaardig, na het overdenken of uitspreken van wat men zou willen vragen, zwijgzaam te worden en te ‘luisteren’. Men houdt daarbij dus op actief te denken en stelt zich open om te ontvangen. Immers, zolang wij eigen gedachten vormen, kunnen wij daarmee een belemmering opwerpen voor datgene, wat tot ons wil komen. Men zij niet ontmoedigd als het antwoord niet dadelijk komt; de tijd van God is een andere dan die van de mens. Een goede methode is ook de volgende: ’s avonds voor het slapen gaan stelt men zijn vraag. Het antwoord vinden wij dan vaak bij het ontwaken, want op dat ogenblik zijn wij het meest ontvankelijk voor bovenzinnelijke belevenissen; wij gevoelen het antwoord dan veelal in ons bewustzijn aanwezig. Tenslotte nog iets dat Steiner hieromtrent heeft gezegd: wanneer wij de vaste overtuiging hebben dat onze bede verhoord zal worden, dan wordt deze verhoord. (Wellicht is het er als volgt mee gesteld: zou dit laatste niet het geval zijn, dan zouden wij ook de overtuiging niet gevoelen.) Kenmerkend voor het geestelijk bewustzijn is, dat wij dit ook gezamenlijk kunnen hebben. Hoewel volkomen onze eigen individualiteit behoudend, kunnen wij toch elkander verstaan en nader tot elkaar komen, doordat wij in de medemens datgene herkennen, wat wij ook in onszelf dragen. In het verhaal van de Pinkstergebeurtenis wordt gezegd, dat de aanwezigen elkanders taal begonnen te spreken, toen zij vervuld waren met de heilige Geest. De taal van de geest maakt, dat wij elkander verstaan, boven alle onderscheid van rassen en volkeren. Het desbetreffende verhaal in Handelingen 2 is de uit geestelijke aanschouwing afkomstige weergave van een gebeurtenis, die heeft plaatsgevonden toen de twaalf ervoeren, dat de Christus hun, gelijk hij beloofd had, de heilige Geest toezond. Zij waren de eersten die deze konden ontvangen. De toestand van verhoogde ontvankelijkheid waarin ze verkeerden stelde hen in staat dit op een zeer bijzondere wijze te beleven. |
|
|
|
13. Zolang wij ademhalen
Ons lied wordt steeds gedragen
Sytse de Vries
|
|
|
|
14. 'S HEREN HEMELVAART Maria sprak bedroefd en moe: 'Mijn Zoon, waar moet ik nu naar toe? Ik treur en klaag de ganse dag als ik U niet meer volgen mag.' En Hij: 'Neen, lieve Moeder, neen, Ik laat u niet bedroefd alleen. Ik wees u al mijn liefste vrind, Sint Jan, in wie gij vreugde vindt. Zijn liefde zal uw aardse pad verlichten als uw grootste schat. Hij zal u minnen, eren; niets hoeft gij nog begeren. En ook het vrome vrouwental neemt weg al wat u deren zal.' Maria sprak: 'Die troost is klein, moet ik van U gescheiden zijn.' En Hij: 'O Moeder, neen, Ik laat u niet alleen. Tot troost u allermeest zend Ik de Heilige Geest, die uit Gods wijde hemelzalen op deze aarde neer zal dalen om met zijn leer en wijze troost uw hart te sterken, onverpoosd.' Duits, dertiende eeuw http://gedicht.mystiek.net/religieus.htm
|
|
|
|
16. PURE VLAM Pure vlam van de Heilige Geest, trooster van de Vader allermeest, levenwekkend wonder, - oorsprong en heil van al wat leeft, bron die het enig leven geeft, geen schepsel kan er zonder. Heilig zijt Gij, uw balsem spreidt levenskracht over al wat lijdt, hoe fel het werd gebroken; heilig zijt Gij, - Gij wast ons rein, al onze zonden, al onze pijn, alles wat is ontstoken. Krater van heiligheid, liefdevuur, ons hart kent nimmer smaak zo puur als Gij het mild laat proeven: het is de smaak der zoetste deugd, - o schenk ons haar tot eeuwige vreugd, laat ons niets méér behoeven. Reinste der bronnen, spiegelvlak, waarin wij zien dat al wie zwak en blind verloren, vervreemd van God, hier ommegaan, eens in zijn heil weer samen staan zijn stem te horen. Schild van ons leven, merg en kracht van ons gebeente, wie U verwacht kan gelukkig sterven. Sla ons allen de gordel om van uw verheven adeldom, laat ons U beërven. Waak over hen, die in kerkernood boeten wat hun de vijand gebood, ontsla hen van hun lijden; Gij, die zelfs de scherpste pijnen stilt, Gij redt allen, allen die Gij wilt, allen kunt Gij bevrijden. Machtigste der wegen, die geleidt tot de hoogste toppen van de tijd, tot de diepste gronden, - alles voegt Gij tezamen, alle ding staat vast geklonken in uw flonkering, alles houdt Gij verbonden. Gij drijft de wolken, beweegt de lucht, gans de aarde hebt Gij bevrucht, Gij stuwt de stromen; U is de nevel, de morgendauw, Gij kleurt de sterren, het hemelblauw en het groen der bomen. En ook de wijzen schenkt Gij uw raad: geen kennis die zonder U ontstaat. Al wie U horen, luisterend naar uw innige stem, zoeken naar God en zij vinden Hem, - geen gaat verloren. Dus zij U lof, Gij, die zelve zijt goddelijk loflied in eeuwigheid, eindeloos verlangen; vreugde van ons leven, hoop en eer, sterk vertrouwen, nu en immermeer, Gij zult ons tot loon bij de wederkeer in uw licht ontvangen. toegeschreven aan Hildegard van Bingen (1098-1179) http://gedicht.mystiek.net/religieus.htm
|
|
|
|
17. PINKSTERHYMNE Gij, die eeuwig met de Vader en de Zoon in licht tegader ongedeeld verbonden zijt, laat ons, na uw vurige tongen gans en al van U doordrongen, kondigen uw heerlijkheid. Liefde, immermeer begerig, Zoon en Vader wederkerig bindend en aan Hen gelijk, - alles werkt Gij alles leidt Gij, sterren stelt Gij, hemelen breidt Gij: tekens van uw vuren rijk. Gouden vlam, uw blinkend schijnen doet de droeve nacht verdwijnen onzer onmacht, blind en laf; Gij, die 't al blijft overstralen, redt de zielen die verdwalen, wast hen rein van zonde 's draf. Waarheid zendt Gij hier beneden, die de rechte weg betreden, 't voetspoor der gerechtigheid; blinde harten tot ontferming, lichte harten tot bescherming zijt Gij, troost en kracht altijd. Spreekt Gij, dan wijkt alle duister, komt Gij, dan verspreidt uw luister reinheid, wijsheid en geluk. Gij zult alle geest bevrijden, allen kunnen zich verblijden, want Gij redt van leed en druk. Gij bezielt de elementen, en de Heilige Sacramenten lenen U hun werkzaamheid; Gij geneest der zinnen schade, licht ons bij waar sluw de kwade nacht der zonden is gespreid. Zie, uw komst verblijdt ons allen; klaar van 's hemels hoge wallen klinkt uw stem, - de vijand vlucht. Heilig vuur, dat ons doet strijden, Gij zult juichend ons bevrijden; niemand, die uw kracht niet ducht. Zieken, die verlamd, verlangen, dood in duister nederlagen, geeft Gij jeugd en nieuwe moed; dichters doet Gij stralend zingen; alle harten blijft Gij dwingen tot het onvergankelijk goed. Redder der verongelukten, milde trooster der bedrukten, aller armen onderstand, - leer ons aards genot verzaken en alleen naar 't hemels haken; wees ons machtig onderpand. Hij, die 't al bezielt en heiligt, opwekt, aandrijft en beveiligt, woont in het deemoedig hart,- w‚‚r het kwaad, verdrijf het lijden, bind tezaam wat was gescheiden, duid ons wat ons nu verwart. Gij, die eens zijt neergekomen tot de jongeren, wier schromen uw geduchte kracht verwon, - wil nu ons gebed verhoren, zonder U zijn wij verloren; laat niet los wat toen begon. Onveranderd is uw wezen bron van krachten uitgelezen, één met God in goddelijkheid; Gij, van alle eeuwigheden met de Zoon en Vader mede heerser over ruimte en tijd, weidser dan wij ooit bezinnen, grootser dan wij ooit beminnen,- hoor dit pover zingen aan, tot wij, in uw licht tegader met de Zoon en met de Vader, eeuwig uw geheim verstaan. Vrij naar Adam van St. Victor, einde twaalfde eeuw http://gedicht.mystiek.net/religieus.htm
|
|
|
|
18. Uw kracht Heer, ik wil U vragen: Frits Deubel http://home.planet.nl/~deube003/
|
|
|
Gastenboek van Spirituele Vrienden.
