BDE's van vrienden I

Inleiding - Irene - Franzis - Cees - Milo - Vinger aan de pols - Koos - Zonnestraaltje - Paul Vens -

Naar aanleiding van de bijzondere ervaring van Hans kwamen er veel reacties. Blijkbaar zijn er meerdere mensen die, oog in oog met de dood, iets speciaals mochten beleven.

Over het algemeen is het moeilijk om zo'n ervaring naderhand te vertellen aan anderen. Wie dit niet zelf heeft meegemaakt vermoedt maar al te vaak dat zo'n verhaal alleen maar in de fantasie van de verteller heeft plaatsgevonden en wuift het weg, zonder er verder veel aandacht aan te schenken.

Nochtans is het belangrijk dat die mensen, met een BDE, hun verhaal kunnen delen en dat ze de respsctvolle reacties krijgen die zij hiervoor verdienen want gewoonlijk is dit iets wat hun hele leven en vroegere overtuigingen onderste boven haalt.

Voor wie een BDE heeft meegemaakt en dit graag wil delen met anderen heb ik hier een plaats gemaakt.

Stuur gerust jouw verhaal en vermeld erbij of je jouw naam erbij wil of niet.

Om te beginnen kreeg ik een gedicht van Irene P. dat zij schreef in 1988 na een BDE.

DANKBAARHEID.

Wat ben ik blij dat ik Leef, ik geniet van de bomen, bloemen

en planten, ’t kleurenrijk  !

 

In geel, groen, violet, de gouden glans van het zonlicht

Ik besef nu dat ik leef, hoe dankbaar ik ben, dat ik mag genieten,

 

van al dat schoons, van Moeder aarde.

Ik geniet van de prachtige kleuren, als de zon ondergaat.

 

De rust en de harmonie die er van uitgaat.

wat voor ieder mens van essentieel belang is om te leven.

 

De Levensadem, de dag geeft door de rust van de overgang,

De zonsondergang, de harmonie van de nacht

 

De stoffelijke organen, ‘t denken, komen weer tot harmonie.

Om verder te kunnen leven .

 

Iedere dag is een gave om te bewijzen, in daden in denken

om je medemens en al het leven  te dienen in liefde.

 

Wat is “liefde”, er te zijn, in open waarachtige warmte, als gevoel .

Ik zie in de natuur, de wind , wolken, ’t blauw van de ruimte,

 

De regen als voedsel voor Moeder aarde, geeft het aan het dier,

de vogelen, de boom geniet! Vele mensen zeuren het giet?!

 

Ik ben herboren zoals nooit tevoren

Ik weet, m’n tijd in de stof is beperkt, maar ik Ben er en geniet,

De eeuwigheid ligt in het verschiet !!!

 

 

En hierna volgt het verhaal van Irene. Een ervaring die haar inspireerde tot het schrijven van bovenstaand gedicht.

Veel dank, Irene, omdat je dit verhaal met ons wilde delen.

 

 

Ik liep al een tijdje met allerlei vreemde verschijnselen, zoals mijn beide benen die halverwege mijn knieën zilverachtig-wit waren.

Ik was bij een vriendin die de dokter belde. Die kwam en voelde dat er geen doorbloeding was in m'n voeten en onderbenen.

Ik heb er niks mee, zei hij en liep weg, als je sterft heb ik niks gezien.

Vreemde huisarts!

Mijn broer gebeld en die is mij komen halen .

Hij bracht me naar het ziekenhuis. Ik was intussen weer genormaliseerd en ze dachten aan een virus.

Ik bleef wel heel erg vermoeid, veel hoofdpijn, kon steeds moeilijker op mijn benen staan en lopen.

Ik ben naar een magnetiseur gegaan, hij zei: ‘Er zit een verdroogd stukje op jouw hersens.Het lijkt op verdroogde sinaasappelschil, laat maar een CT scan maken dan vinden ze het wel.'

Mijn huisarts vond het onzin, ik moest maar naar de neuroloog voor een ruggenprik.

Intussen was ik al meerdere keren door mijn benen gezakt . Kon niet meer eten en drinken, alles kwam terug!

Kon geen licht meer verdragen. Ik was zo ziek.

Longarts gebeld en om raad gevraagd. Hij was als een vriend voor mij!

‘Ik zal je het adres geven van een collega’, zei hij, ‘een antroposofhische arts, die helpt je wel.’

Gebeld, verhaal verteld.

‘Als ik het zo hoor ben je stervende, ik zal je het adres van een collega uit de buurt geven,’ zei hij.

Dr Eijzinga gebeld, die kwam, gepraat. Hij zei: ‘Het kan wel 2 a 3 jaar duren, je bent wel stervende, ik denk dat jij een broertje van MS hebt.

Ik besloot om thuis te blijven, om te sterven. Dr Eijzinga zou me begeleiden.

 

Regelmatig raakte ik bewusteloos, fysiek . Ik als geestelijke persoonlijkheid bleef bewust en kon gaan waar ik wilde .

Dan weer stond er een paard in de kamer, waar ik op mocht rijden. Ik heb urenlang langs de zee gegaloppeerd. Heerlijk even verlost te zijn van dat fysieke lichaam. Toen ik na 3 uur weer bij bewustzijn kwam zei mijn vriendin, die mij verzorgde, dat mijn lichaam de bewegingen maakte alsof ik paard reed. Ik zei haar: ‘Dat is ook zo!  Frappant hé !?’ 

 Dan weer bewusteloos, fysiek. Ik zat op een tak van een boom ,(die stond in de duinen dat weet ik zelfs) ik voelde het baringsproces van de boomknoppen, het zwellen ,,, het stroperige vocht dat tevoorschijn trad,,,,de pijn die ik voelde,,,bij het loskomen van de schutbladeren.,,,voordat de jonge blaadjes geboren worden!

Ontroerend nu ik dit schrijf. Toen ik weer fysiek wakker werd, voelde ik die pijn in mijn lichaam. Dat is precies hetzelfde als de baring van een kind, voelde ik !!

Weer kreeg ik een BDE ,,,Ik kreeg pijn op m'n borst had het gevoel dat ik stikte.

Ik zag een zuivere liefde uitstralende vrouw in een ouderwets verpleegstersuniform waar ik me geheel aan kon overgeven, toen raakte ik mijn bewustzijn geheel kwijt.  Ik wist van niets meer .

Ik sloeg mijn ogen op en zag een grote cirkel met allemaal bogen met heel veel bloemen. In die cirkel stonden allemaal ligbedden waar mensen op lagen, ik lag er tussen. Ik keek omhoog, weer in datzelfde mooie vrouwelijke gezicht, prachtig wat een uitstraling. Ze zei innerlijk tegen mij: ‘Rust maar wat, je bent erg ziek!!’ 

Een tijd heb ik daar geslapen. Toen werd ik weer wakker in mijn fysieke lichaam. Mijn fysieke lichaam verzwakte steeds meer. Ik kon niets meer dan alleen liggen en had veel pijn.

Na enige tijd  kreeg ik weer zo’n pijn op mijn borst, pijn die naar mijn achterhoofd trok. Ik voelde dat er iets scheurde en voelde mijn levenskrachten wegvloeien. Ik zag tegen het plafond in de kamer allemaal wolken verdichten. Ik dacht: ‘Fijn, het is zover’.

Ik zag aan het voeteneinde van het bed, uit die wolken, drie mannen verschijnen die innerlijk met elkaar praatten.

Ik vroeg: ‘Komen jullie mij halen?’

Ze zeiden: ‘Dat gaat  zomaar niet ;,,,,  Spoedig  maar nu nog niet,,,,,Nu word je beter!!!’

 

Twee jaar ben ik zelf aan het revalideren geweest !!! In de rolstoel naar de zee. Daar kon ik genezen, voelde ik.

Later een elektrische driewieler, dan kon ik alleen. Ik moest het zelf doen, zonder hulp probeerde ik mij op te trekken aan de struiken. Vallen en opstaan, honderden keren. Als de mensen mij hadden zien doorzetten zeiden ze: ‘Jij durft.’

Ik had niks gezien van die mensen. Ik moest door !!! Weer lopen en weer Leven, Genieten,,,

Toen heb ik dat gedicht geschreven !!!

 

 

Irene stuurde me ook nog dit prachtige schilderij dat ze deze week maakte.

 

Schilderij van Irene

 

Dit zijn een paar ervaringen van Franzis

Ze heeft ook een eigen

 Homepage: http://www.sissie.nl/

 

 

Ervaringen na een hersenbloeding.

 

 

Na een hersenbloeding, in 2000 na de bevalling van Justin, toen ik nog herstelde in het ziekenhuis, zag ik steeds een man zitten in een stoel. Telkens ik met een fysiotherapeute over de gang moest om het lopen te oefenen, zag ik die man. Het was een wazig beeld, net als men wel eens ziet in de film. Ik vond dat vreemd en nam me voor om de volgende dag even stil te blijven staan bij hem om hem eens goed te bekijken en eventueel aan te raken.

Dat deed ik, maar floep, het beeld was in het niets verdwenen.

Toen ik hersteld was en bij een buurvrouw op verjaarsvisite kwam zag ik die man terug, maar dan op een foto. De volgende dag vroeg de buurvrouw waarom ik zo lang naar de foto van haar vader had zitten staren. Ik had haar vader nooit ontmoet en ook de foto had ik nooit eerder gezien.

Ik legde haar uit wat ik zag in het ziekenhuis en ze begon te huilen. Ik beschreef haar vader in zijn lievelingskledij.

‘Dus toch?’, zei ze, ‘Ik heb zo gehuild toen jij met de ambulance werd weggevoerd en heb toen aan mijn vader gevraagd of hij jou wilde helpen, indien dat mogelijk was.’

Achteraf is ook de stoel, waarin ik hem zag, te verklaren.

Toen ik nog gezond was en zwanger van mijn zoontje, was die vader erg ziek en leed aan kanker. Hij kon niet goed meer opstaan en de familie zocht een comfortabele stoel voor weinig geld. Ik heb toen die buurvrouw meegenomen in mijn autootje naar een woonboulevard en heb daar gepingeld zodat ze een showroommodel kregen aan een zacht prijsje. De man wilde me dus wellicht duidelijk maken wie hij was door zich in die stoel aan mij te laten zien.

 

Ook zag ik, in het ziekenhuis, steeds een meisje rond mijn bed huppelen. Als ik haar zag werd ik vervuld door liefde en blijdschap. Ik leek haar te kennen maar wist niet waarvan.

Later, veel later, toen mijn zoontje, Justin, steeds wat groter werd  speelde het beeld van dat meisje steeds in mijn herinnering. Eng, het meisje leek heel veel op mijn Justin.. en op het moment dat ik haar zag was hij pas drie weken. Het was dus toen nog onvoorspelbaar hoe hij eruit zou gaan zien als kleutertje.

Mijn conclusie is dat het kindje, tweeling van Justin, wiens hartje niet meer klopte na 11 weken zwangerschap, een meisje is geweest en dat ik haar heb mogen zien. Ze leek heel veel op Justin. Alleen waren haar oogjes donkerder en haar haren mooi dik en zwart, net als die van mijn man, Jeffrey.

 

 

Wat ik ook nog even kwijt moet:

Bij ons, in de familie, is het zien van overleden personen en wat erbij hoort bijna gewoon.

De oma van mijn man, Jeffrey, zag veel en van haar kon je vele wijze lessen leren.

Mijn opa kon ook zien en is er in de oorlog bijna gek van geworden. Hij was getrouwd met mijn Duitse oma en in de oorlog, voor ie het wist, zat hij eerst bij de Hitler Jugend en later als kok in een kamp. Hij maakte altijd leuke praatjes met joodse jongens en ze werden al gauw dikke maatjes. Hij kwam geregeld, na een tijdje, die jongens weer tegen in een andere gedaante. Doordat hij ze steeds in andere gedaante zag is hij er achter gekomen dat ze dus wel dood moesten zijn. Toen is hij met schuim op de mond thuis gekomen bij oma en heeft een paar stoelen kapot gemaakt uit onmacht.

Mijn neefje zag mijn overleden vader toen hij ongeveer 3 a 4 jaar was. De dochter van de zus van mijn man (inmiddels 21 jaar) heeft er ook ervaring mee en heeft het erg sterk.

Zo zit het dus in beide takken van de familie.

Justin zou dus eigelijk een kind zijn die er wel geboren zou kunnen zijn met dit erfelijke materiaal maar ben nog niets tegen gekomen bij hem.

Wel heeft een helderziende man een keer gezegd tegen mijn schoonmoeder dat haar kleinzoon (mijn kind) kan zien. Hij kon dat weer aan de oogjes zien zei hij.

Ik heb niet echt de indruk dat Justin kan zien, wel dat hij erg gevoelig is en bij mij b.v. aanvoelt als ik niet lekker ben maar is meer telepathie of hoe noem je dat?

 

Dat we worden op gehaald als we gaan sterven is voor mij nu een feit. Mijn op een na oudste zus kreeg 2 jaar geleden bijna precies dezelfde hersenbloeding als ik. Ze is een week goed aanspreekbaar geweest en wachtte op de operatie. Kort na de operatie is ze overleden. Omdat ze zo opzag tegen die operatie probeerde ik haar op te beuren die avond ervoor toen ik op bezoek uur was.

Ik zei: "Ach meissie wat moet dat moet en wie weet, misschien zie jij papa ook nog wel"

(Dit heb ik gezegd omdat ze altijd een beetje jaloers was op die mooie ervaring van mij omdat we allemaal natuurlijk pappa missen en hem best willen zien)

 Toen zei ze: "Die heb ik al gezien. Maar ik weet alleen niet meer wat hij nou tegen me zei. Wel dat het grappig was want ik moest er om lachen.”

Ook zij kon door de hersenbloeding niet meer goed onthouden. Ik wist nu zeker dat Pappa klaar stond om haar eventueel op te halen mocht ze overlijden. Mijn bevestiging dat ik niet gek ben en dat datgene wat ik gezien heb dus net zo gewoon bij het leven hoort. Vroeger was ik een nogal nuchter typje en je moest niet met zweverige verhalen aan komen want daar hield ik niet van. Trouwens ons hele gezin is zo. Wij houden van doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Wij zien liever bewijzen en echte goed aantoonbare dingen/feiten. Vroeger was ik b.v. enorm bang voor de dood en nu niet meer. Straks komt pappa mij weer halen en misschien wel samen met mijn zus Margret (gezellig). Eerst nog maar even heel intens genieten van mijn man en zoon, ze verwennen tot op het bot. Er kunnen zijn voor mijn oudste zus die nierpatiënt is net als mijn vader was. Ze heeft geen partner, wel een dochter die een mongooltje is van 20 jaar. Mocht dus deze zus of mijn moeder of schoonouders me straks nodig hebben dan wil ik ze graag helpen. Da 's vast de reden waarom ik niet overleden ben

aan deze hersenbloeding. Daarbij ben ik er zeer goed uit gekomen en ben zo'n vreselijke knuffel kont dat ik niets liever wil dan er zijn voor anderen.

Vrolijke groetjes van Franzis

 

 

Ik kreeg ook toestemming om het verhaal van Cees hier te plaatsen. Dank je wel, Cees.

 

Mijn naam is Cees de Kort, geboren in 1940 te Schiedam.

 

Ik heb zelf als kind een bijna dood ervaring gehad. Dit kwam ik echter pas ongeveer 35 jaar later te weten! Deze ervaring, en het feit dat ik er 35 jaar mee heb rondgelopen zonder te weten wat mij was overkomen, heeft een zeer grote impact op mijn leven gehad. Ik wil mijn levensverhaal graag met u delen.

 

Als kind ben ik altijd zeer zorgzaam naar mijn ouders toe geweest. Als gezin leefden wij in grote armoede en ik wilde mijn steentje bijdragen om dit te verlichten. Als kind had ik al eens wezens gezien die voor andere mensen niet zichtbaar was. Toen ik vijftien was, heb ik tijdens een zwempartij een bijna dood ervaring gehad toen ik bijna verdronken in de Nieuwe Waterweg tussen Schiedam en Rotterdam. Samen met mijn vrienden hielden wij een wedstrijd om aan de overkant van de Waterweg te geraken. De stroming bleek echter veel sterker dan verwacht te zijn en het water was ook erg koud. Op een gegeven moment was ik aan het eind van mijn Latijn, maar met alle kracht die ik nog had, ben ik naar een boei gezwommen. Toen ik aan de boei hing, kreeg ik toch het gevoel dat mijn situatie hopeloos was en ik dreigde de boei los te laten om te verdrinken.

 

 Ervaring


Plots bevond ik mij toen ineens in een andere wereld - een wereld vol met prachtige groene glooiende heuvels, beplant met de mooiste bloemen en met de prachtigste kleuren die hier op aarde niet terug zijn te vinden. Het prachtige licht wat er was overviel mij met een onvoorstelbare rust. Dit was een wereld om nooit meer uit weg te willen gaan.

Hoe lang ik daar in die wereld geweest ben weet ik niet, maar plots was ik terug in de aardse wereld. Heel frappant was voor mij het feit dat ik meteen ook wist wat ik moest doen om uit mijn benarde positie te komen. Mijn ogen werden als het ware gestuurd naar de rafels van een touw waarmee een zeeschip aan de boei, waaraan ik hing, was aangemeerd. Zo kon ik weer enigszins op krachten komen en daarna heb ik alsnog de overkant van de Waterweg weten te halen. Zo heb ik mij kunnen redden van een dreigende verdrinkingsdood. De hulp van 'de andere kant' was voor mij echt duidelijk aanwezig.

 

Ik ben daarna lange tijd verwonderd geweest over wat mij overkomen was. Ik kon er echter met niemand over praten, ook thuis niet, want vijf jaar daarvoor was een broertje van mij verdronken en ik kon de gevoelens van verdriet door deze gebeurtenis niet door mijn belevenissen oprakelen.

 

Het vreemde was dat ik daarna veel paranormale gevoelens had. Ik kon gedachten van mensen lezen en wist wat zij wilden. Gelukkig is dat later afgezwakt, maar de intuïtieve gevoelens zijn wel gebleven en zijn zelfs versterkt. Toch was ik een eenling geworden in de maatschappij waarin we leven. Veel gevoelens die ik had, kon ik niet delen en ik was overgevoelig geworden voor het verdriet van anderen. De aardse gebeurtenissen lieten mij niet koud. Ik werd een mens die emoties, die eigenlijk niet bij mij hoorden, naar binnen liet stromen.

(….)

 

Ik heb verschillende uittredingen gehad en in één daarvan heb ik een kosmisch genezingsproces mogen beleven. Ik heb jarenlang tijdens de wintermaanden vreselijk koude benen gehad. Ik moest mijn benen beschermen met een skibroek aan en mijn benen op de bank houden, anders hield ik het niet uit van de pijn. Op een gegeven moment had ik twee dagen cursus en ik moest mensen meenemen naar de locatie. De dag ervoor werd ik 's morgens wakker met een migraine-aanval en de vele paracetamols die ik geslikt had hielpen de hele dag niet. Ook maakte ik mij zorgen over de afgesproken regelingen. 's Nachts werd ik wakker en kreeg ik een visioen van de andere kant met het signaal om naar een bosje linten te kijken wat aan de muur van de slaapkamer hing en om de kleur violet eruit te halen. Toen begon het voor mij bekende gebrom in mijn oren en ik wist dat er een uittreding kwam. Tijdens die uittreding werd mijn hoofdhuid op vele plaatsen wat uitgetrokken en mijn benen werden helemaal door elkaar gehusseld. Toen de uittreding klaar was, was mijn hoofdpijn over en ik heb nooit geen koude benen meer gehad. Wat kunnen er toch prachtige dingen gegeven worden door de andere kant! Deze kosmische genezingsprocessen vinden veel plaats, maar worden niet geloofd door de medische wereld (ze zijn nog niet zo ver).

 

 

Lees een langere versie van het verhaal van Cees op:  http://www.bijnadoodervaring.nl/index.html

 

 

Dit verslag vond ik nog in mijn archieven.

 

Op televisie: Vinger aan de pols: over BDE’s

(08/09/2002)

Mijn verslag over deze uitzending. Francine

 

De gasten in dit programma waren

·Mevr. Blikman, 53j. die een BDE had in 1967 en er 8 jaar niet over kon spreken.

·Mr. Ter Beek, 74j. die vier maal een hartinfarct kreeg en bij het vierde in 2001 een BDE had. ( Mr. ter Beek is onlangs overleden)

·Dokter Van Lommel, Cardioloog, die een uitgebreid onderzoek deed in Nederland bij mensen met hartstilstand, naar BDE-ervaringen en hun impact op de rest van het leven. De betreffende personen werden gedurende tien jaar na de ervaring gevolgd.

 

 

 

Het verhaal van Mevr. B. :

 

Ik werd opgenomen in het ziekenhuis wegens ernstige ziekte en door een allergische reactie op de medicijnen kreeg ik en hartstilstand. Ik ‘wist’ op dat moment dat ik stierf. Het voelde totaal anders aan dan flauwvallen bvb. Het was alsof mijn lichaam uit elkaar spleet en er een deel van mij verder ging, terwijl het lichaam bleef liggen. Ik was er mij opeens van bewust dat ik sterfelijk was.

Ik zag me zelf niet liggen, maar was in een totaal andere ruimte en had een gevoel van totale bevrijding. Ik voelde me zweven naar een spiraal, een tunnel, maar dan zonder wanden. Ik herbeleefde mijn hele leven in gevoel, vanaf het moment van ‘sterven’ naar steeds maar jonger toe. Ik dacht niets, ik voelde enkel. Ik ‘was’ zelf elke persoon waarmee ik te maken had gehad gedurende mijn leven: ik was zelf de pijn of het verdriet dat ik hen had aangedaan, of de vreugde en het geluk dat ik hen bracht. Ik ‘was’ ook elke emotie die ik had meegemaakt, als kind bijvoorbeeld, de totale liefde die ik toen voelde ten opzichte van mijn oma. Ik was alleen maar gevoel, er was geen denken.

Even later werd ik terug aangetrokken door mijn zieke en pijnlijke lichaam. Ik wilde dat helemaal niet, maar er was geen mogelijkheid tot verzet.

Toen ik bijkwam zei ik aan de dokter waar ik was geweest. Zijn reactie was: ‘we waren je bijna kwijt, doe dat nooit meer.’

Ik was toen nog steeds alleen maar gevoel en op dat moment ‘was’ ik de angst van de dokter om een patiënt te verliezen.

Even later vertelde ik het ook aan een verpleegster. En het volgende moment werd een grote spuit met Valium te voorschijn gehaald en in mijn dij gespoten. Op dat moment besefte ik dat ik mijn ervaring met niemand zou kunnen delen. Ik heb er dan ook gedurende 8 jaar met niemand meer over gesproken.

Voor dit gebeurde was ik niet zweverig, was niet spiritueel en wist niets over BDE’s  en dit soort dingen.

 

Wat er anders werd in haar leven na de ervaring?

“Ik ben totaal anders gaan voelen. Ik leefde vroeger heel erg op de buitenwereld gericht, op het materiële. Dat is totaal omgedraaid. Ik ben nu veel energieke en creatiever geworden. Ik ben een ander soort moeder geworden. Mijn man kon dit niet begrijpen doordat ik het ook niet kon verwoorden. Het is uitgedraaid op een echtscheiding. Ik heb totaal andere keuzes gemaakt en ben uit het hart gaan leven.”

 

 

 

Het verhaal van Mr. Ter Beek (74j, ex-militair en was bij de Nederlandse inlichtingen dienst)

 

Ik was opeens uit mijn lichaam en zag mezelf liggen. Maar ik zweefde steeds hoger en hoger en kwam in een soort trechter terecht. Het was daar zéér druk. Er waren twee stromen van wezens waar ik als het ware doorheen kon kijken. Een hele groep kwam me tegemoet, neerwaarts, en een andere groep opwaarts. Daarna kwam ik zelf helemaal bovenaan en voelde me verbonden met een soort van vlies. En daarna trok mijn hele leven als een soort film aan mij voorbij, tot in de kleinste details, een weide bvb waar ik speelde als kind en de bloemen die daar stonden, het begin van de eerste wereldoorlog, de eerste bommen die neerkwamen, mijn periode in Indië, letterlijk alles. Toen was er opeens een stem die zei: ‘jij moet terug naar je lichaam, je taak daar is nog niet volbracht.’ En ik wilde dit niet, want ik had nog nooit zo’n vrede en liefde en geluk ervaren als ik daar voelde.

Als ik nu zou mogen kiezen, dan ging ik direct terug. Al was het nog tien dimensies lager dan waar ik toen was, ik wil dit zo graag opnieuw beleven, al was het maar voor een uurtje ( en terwijl hij dit vertelde blonken zijn ogen van tranen en heimwee… hij staarde werkelijk naar een andere wereld)

 

Wat er anders werd in zijn leven na de ervaring:

 “Ik probeer voor mezelf steeds de sfeer terug te halen en op te roepen waarin ik toen verkeerde. Ik was gewend te leven in een harde wereld (militair) vol hardheid, afstandelijkheid, jaloezie. Tijdens mijn ervaring kreeg ik besef van alles wat ik misdeed aan de mensheid (doden bvb, op bevel) en wist voor mezelf: dat nooit meer, wat er ook gebeurt en wie er ook aan de macht komt. Ik was een nuchter mens en was mijn geloof verloren tijdens de oorlog. Nu moet ik niet meer geloven nu wéét ik. Ik deelde mensen in als nummers in hokjes, volgens ras, afkomst, politiek en wat al niet meer. Nu beschouw ik elk mens als waardevol individu. Ik heb nog steeds het verlangen om terug te gaan, naar die sfeer waar ik een alomtegenwoordige liefde afkomstig uit een alles overstijgende bron mocht ervaren. En ik wil dit aan anderen vertellen.”

 

 

 

Dokter Pim van Lommel. (Cardioloog)

 

Van 1988 tot 1998 heb ik een onderzoek gevoerd naar BDE bij een groot aantal mensen die een hartstilstand hebben, met uitval van de hersenfuncties en zuurstofgebrek gedurende een aantal minuten en dit in tien verschillende ziekenhuizen.

Er werden 344 personen ondervraagd, waarvan ongeveer 18% een BDE bleek te hebben gehad.

Alle personen werden ondervraagd in de eerste vijf dagen na het gebeuren.

De wetenschap beweerde steeds dat dit gebeurde onder invloed van zuurstofgebrek, maar daar 82% geen ervaring had, klopt dit dus niet.

Verder werd onderzocht of er een link was met bepaalde voorwaarden, maar er was geen enkel bewijs dat: duur van de hartstilstand, medicatie, angst voor de dood of net niet, geslacht, opleiding, leeftijd, ook maar enig verschil uitmaken bij het krijgen van BDE. Er was niet één gemeenschappelijke factor.

Ik kan niet beweren dat dit een onomstotelijk bewijs is voor leven na de dood, want die mensen zijn dus niet dood geweest, maar het is wel het bewijs dat na het uitvallen van de hersenen, het bewustzijn, of de essentie van het mens zijn, alleen verder kan.

De wetenschap beweert ook dat deze ervaringen misschien optreden net voor of net na de tijdelijke hartstilstand en het uitvallen van de hersenfuncties. Dat dit niet zo is, en dat het werkelijk gebeurt tijdens de tijdelijke hersendood, wordt bewezen door mensen die tijdens hun uittreding zagen en konden navertellen wat er met hun lichaam gebeurde.

Zo was er een man die meer dood dan levend werd binnengebracht in het ziekenhuis en al snel in een coma viel en daarna ook nog een hartstilstand kreeg. Een verpleegster nam toen zijn valse gebit weg en legde het weg. De man bleef nog dagen in coma. Toen hij terug bij bewustzijn was en voor het eerst deze verpleegster zag, zei hij: jij bent het die mijn gebit hebt weggelegd, het ligt in dat kastje en in dat schuifje. Een onomstotelijk bewijs dat hij dit had gezien terwijl zijn hersenen en zeker zijn ogen niet fysiek konden hebben waargenomen wat er gebeurde.

Gevolgen in het verdere leven van alle ondervraagde personen met BDE:

Allemaal hebben zij geen nood meer aan een geloof, zij ‘weten’ en hebben ‘inzicht’ in het feit dat er geen dood is. Zij hebben de continuïteit ervaren van een verder leven na het uitvallen van de levensfuncties. Zij hebben ervaren dat zij er in essentie nog steeds waren, met mogelijkheid tot nadenken, ervaren en waarnemen. Zij hadden zelfs een nog veel helderder bewustzijn en verkeerden in een dimensie zonder tijd en afstand, volledig in gevoel van vrede en liefde.

Allemaal zijn ze de angst voor de dood totaal verloren.

 

 

 

Mijn ervaring tijdens het bekijken van dit programma:

Ik had tot nu al veel gelezen over BDE: Kübler Ross, Moody en andere. Maar ondanks alle lectuur hierover bleef ik toch altijd nog met enkele bedenkingen en twijfel achter. Nu ik deze mensen met hun eigen woorden hun ervaringen hoorde en vooral ‘zag’ vertellen, is die laatste twijfel weggenomen. De oprechtheid van hun verhaal sprak uit hun gehele lichaamstaal en het heimwee naar daar waar ze geweest waren stond letterlijk in hun ogen te lezen.

Ook vond ik het bijzonder hoopgevend dat er eindelijk een man van de wetenschap kwam vertellen dat het ervaren van BDE ‘niet’ te verklaren is door zuurstofgebrek en dat het onomstotelijk vaststaat dat die ervaringen ‘echt’ zijn.

 

(Francine /10/09/2002

 

 

 

 

 

 

Stemmen voor Spirituele Vrienden


Je kan om de twaalf uur een stem uitbrengen voor Spirituele Vrienden

Klik hier om mijn homepage in de nederlandse Top 100 te brengen.
 
Top 100 NL