Gedichten en Gedachten van vrienden.

Op deze pagina laat ik jullie genieten van gedichtjes en gedachten die vrienden me toesturen. Het is niet de bedoeling dat je mij citaten uit boeken zendt, maar wel eigen werk.

 

Sientje - Adriana - Hendrik - Sunset

 

 

bijgewerkt op 28/08/2005

 

Ik begin deze verzameling met een aantal korte stukjes van Sientje. Zij kreeg nu ruim tien jaar geleden, totaal onverwacht, te horen dat zij een ernstige ziekte onder de leden heeft. Dit veranderde, in een klap, haar hele leven. Zij heeft veel van wat toen op haar afkwam van zich afgeschreven in onderstaande stukjes. Inmiddels gaat het haar nog steeds goed, maar zij is zich wel bewust geworden van de broosheid van het leven.

Pijnlijk is het om tegen je eigen ik te strijden

De ik die anderen mensen kan kwellen

De ik die alles naar zichzelf toe trekt

En niet doet wat eigenlijk zo fijn zal zijn om te kunnen

Jezelf namelijk te allen tijde onder de loep houden

Jezelf openstellen voor anderen

Altijd het goede te doen

 

Pijnlijk is het om tegen je heilige ik te strijden 

  (1987)

 

Mijn leven,

Laat het niet zo doorgaan

Mijn voeten lopen het pad van doorgaan zonder diepte

Zet met U hand mijn voeten op het pad

Van doorzetten zonder lichtzinnigheid

  (1987)

 

Jij met gedachten, gevoelens en problemen net als een ieder

Ik zie je stille verdriet, die een ander niet ziet 

 (1987)

 

Zal jij mij bedriegen?

Zoals ik jou in mijn hart

Zal ik je dan verwijten?

Zoals ik mezelf verwijt

Zal het je tegenvallen, jij met een ander?

Zoals ik hoop dat het tegenvalt

(1987)

 

Waarom voel ik me zo verward?

Lijkt het alsof de grond onder mijn voeten wegzakt

Dat alles wat ik tracht lief te hebben, schijnt te verwijderen van mij

Alsof ineens door een bliksemflits dat het donkere veld verlicht

Ik kan zien hoever de door mij geliefden, van mij verwijderd zijn

Ze zijn met zovele, waarom doen ze dit?

Of doe ik het zelf?

Maak ik mezelf een vergane brug?

(1994)

 

Als een dof zwart gat, hol met echo lijkt mijn hart

Zenuwen door mijn bloed, gedachten, verblindend

Spieren verlammend werkend

Neiging in mijn knien om te trillen

Het uit te willen schreeuwen van onmacht en de vraag:
Waarom, waarom?

(1994)

 

 

Steeds als ik aan je denk

Komt er een vonkje als een geschenk

Een vonk van spijt

Verglijdt de tijd

 

Ben je weg, ben ik je kwijt

Kom toch weerom

 (2001)

 

 

Mee ziek

 

Wat weten ze van mij?

Wat weten zij van ons?

Wat maakt dat ik het dragen kan?

Wat maakt dat ons het dragen kan?

Wie vraagt ooit aan ons hoe of het gaat

Wie ziekte zelf draagt wordt ook al niks gevraagd

Aan ons is altijd de vraag, hoe het met de zieke gaat

Maar wie vraagt ooit aan ons of de zieke ons soms ook niet ziek maakt?

(2001)

 

Bomen

 

Kijk toch eens de bomen schrijnen

Hun takken houden zo ineens maar op

Alsof hun takken zijn weggerukt

Dat verontreiniging onzichtbaar zoveel kracht bezit

 

Mijn hemel ze verliezen zelfs hun bast

Weerloos zonder jas staan ze te praten in de grond

Waar hun wortels worden aangevreten door de vuiligheid

 (1979)

 

De bomen levendig en wijs

Het mooiste van de plantaardige natuur

Met hun armen krom gebogen naar het licht

Heffen  ze hun gelaat naar de lucht

Naar de wind en naar het leven

Zijn zien veel en trotseren storm en regen

Om ons telkens weer te verbazen van hun pracht

(1979)

 

Ik loop buiten met mijn verdriet

Ik vertel Hem al mijn leed en spaar mezelf niet

Ik vraag Hem, mij zijn kind aan te nemen

Ik hef mijn handen met de palmen voor me uit en zeg:
Hier ben ik Vader, help me U kind te zijn

Met nieuwe kracht keer ik terug en beken mijn schuld

aan mijn medemens, en ik voel me er niet klein bij    ( 1980 )

 

Maar hoe vaak nog strijd ik om mijn hart te storten

Zelfs bij hem

Want als ik het uitspreek, dwing ik mezelf het te aanvaarden

En er iets aan te doen en juist dat is zo beangstigend

Want iets verwerken en te onderzien doet zon pijn    (1980)

 

Ik wil schreeuwen

Ik wil huilen

Ik wil roepen

Ik wil stampvoeten

Ik wil nijdig zijn

Ik doe niks

Betekent dat, dat ik er niet meer ben?

Betekent dat, dat ik geen gevoel meer heb?

Betekent dat, dat ik mezelf geen waarde geef?

 

Of betekent het, dat ik weer een beetje begin te leven

Omdat ik nu eindelijk weet wat ik wil     (1999)

 

Het is beter geen gevoel te hebben

Zodat niks of niemand je kan krenken

Soms denk ik, wat ben ik toch onverschillig, koud en kil

Wordt alles van binnen overhoop gehaald

Want dat is toch niet zoals ik het wil?

 

Maar als ik het gevoel weer zal toelaten

En de werkelijkheid slaat in het ijs, grote gaten

En de tranen zullen als water uit de gaten stromen

Dan zal ik uiteindelijk toch omkomen.        (1999)

 

Als ik mijn hoofd in U schoot ten ruste zal leggen

En ik U dan alles zomaar zeg

Houdt U dan nog steeds U handen op mijn schouders

En zegt u dan net als ouders

 

Mijn kind, mijn kind, wat je ook doet je blijft mijn kind   (1995)

 

Als in ieder mens de vonk nou oversloeg

De vonk die maakt, dat we alleen nog goede dingen willen doen

De vonk die mensen laat stralen

Wat zal de wereld dan mooi zijn   (1999)

 

Wat ik had dat ben ik kwijt

 

Hoezo kwijt?

 

Je hebt de herinnering toch nog?

Zie het als bagage

Een koffer die nooit meer opengaat

Maar toch vol zit

Glimlach omdat wat er in zit

Bedenkt dat je het toch wel heb gehad  (1999)

 

We hebben al zoveel gesproken

Zovele gesprekken

Maar je stem heb ik niet gehoord

Ik heb jou ook niks verteld

 

We lazen het in elkanders ogen   (1999)

 

 

Ik dacht: "Ik weet het, ik weet het allemaal."

Maar nu blijkt dat ik nog net niks weet,

dat ik de helft nog niet weet,

van wat ik dacht dat ik wist.

 

 

Nu heb ik ontdekt dat vroegere problemen

niets zijn

bij wat ik nu doormaak.

Het lijkt of ik ineens in het volle leven sta,

een leven, totaal anders,

dan ik ooit zou hebben verwacht.

Het oude leven staat erbij,

een beetje te schreeuwen van:

"He, wat doe je nou met mij?"

Ik antwoord niet

want ik weet het niet.

 

 

Alles wat er is

heeft een teken van schoonheid.

Als men het niet kan zien aan de buitenkant

zit het inwendig.

 

 

De pijn, als een vijand omsluitend,

een nevelige mist,

die tot diep in je lijf doordringt.

Het onbegrip

en de vraag: "Waarom?"

bonst in je hoofd.

Je leert te kijken, echt te kijken.

Je leert dan pas waarom  je een mens bent,

en waarvoor je tot dan toe geleefd hebt.

Maar je weet dat je het een ander niet kunt vertellen

omdat hij niet die nevelige pijn heeft

die jou verscheurt,

die je leert naar jezelf

en naar anderen te kijken.

 

 

Ieder mens wil het goed doen,

op zijn eigen manier.

De een weet het beter,

de ander nog meer.

Het belangrijkste is echter

dat men het probeert.

 

 

Jij en ik.

 

We ontmoeten elkaar weer,

alleen heel anders dan elke vorige keer.

Nu zijn wij

waar eerst anderen waren.

Het leven knipt, als scharen door papier.

Het verleden valt van ons af,

dat is wat het 'nu' ons gaf.

Wat maakt het uit wat we vroeger deden?

Wat we 'nu' zijn, dat is het heden.

Oprecht en gemeend is wat wij bedoelen.

Het valt toch haast niet uit te leggen

wat we, als lotgenoten, voor elkander toch voelen.

 

 

Mijn lieve kleine ondeugd.

Mijn zonnestraal.

Mijn adem.

Zorgen omringen me,

als ik aan jouw toekomst denk.

Wegduwen, dat doe ik het meeste.

Want hoe anders moet ik het volhouden?

Hoe anders moet ik leven?

Ik stik van ellende als ik gedachten toelaat.

Mijn jongen, jongen

van ons allemaal....

 

 

Mijn Jantje.

 

Jij, jij bent voor mij

de zon in mijn leven.

Ik hoop dat ik jou,

een beetje van wat jij bent voor mij,

terug kan geven.

En dat dit kleine beetje je gezicht opfleurt,

zoals jij mij telkens uit een dip opbeurt.

Mijn kleine zegen,

dank zij jou kan ik er tegen,

 

Je mama.

 

 

Stem toe, als je toe moet stemmen,

doe mee, als je mee moet doen.

Zeg nooit nee,

als je weet dat het ja is.

 

 

Liefde is als een blad,

nieuw en jong,

vol kleur en levensmoed.

Maar langzaam verliest het zijn kleur,

oud en verdord valt het neer.

Maar toch was het goed.

 

 

Er zijn miljoenen mensen op de wereld,

soms is het moeilijk te geloven

dat ook zij, net als jij,

iets willen,

een gevoel hebben,

en hun gedachtes hebben.

En als je dat dan beseft,

dan voel je je niet zo eenzaam,

want er is allicht wel iemand

die hetzelfde heeft als jij...

 

 

Mijn geest is leeg,

Mijn gevoel verstopt,

Mijn aandacht op.

Met welk doel sta ik nog in het leven?

Mijn leven is me afgepakt,

reeds vele jaren geleden.

Wat is dat voor akelige grap?

Mijn geest had mijn lichaam al verlaten

en nu moet hij terugkomen.

Beetje bij beetje

fluit mijn lichaam mijn geest terug.

En voor hoelang?

Voor hoelang moet ik dan weer lijden?

 

 

Dwingen,

jezelf dwingen om te durven,

jezelf de kracht geven

om datgene te doen wat je niet durft.

En dan de voldoening ervaren

dat je het toch gedurfd hebt.

 

 

Ben ik dan verkeerd

en denk, als ieder ander, 't niet te zijn?

Ben jij dan verkeerd

en denkt, als ieder ander, 't niet te zijn?

Heb ik het dan goed

en denk, als ieder ander, dat te zijn?

Heb jij het dan goed

en denkt, als ieder ander, dat te zijn?

 

Waar liggen de grenzen van goed en fout,

zitten die niet in ieders lichaam gebouwd?

De grens van geweten, die moet toch bestaan.

En hoever die grens reikt ligt in ieders wil.

En velen van ons zullen

de wil tot die grens uitstellen,

tot ver achter de horizon.

Als we die horizon eindelijk tot ons laten komen,

ontdekkend dat dit alleen maar gekund heeft

door strijd met jezelf, je innerlijk.

 

God, als ik die rust zal hebben

en helemaal tot U kom,

zal ik dan geen fout meer maken?

 

 

De liefde in verbeelding

is de kracht

om lief te hebben

in de werkelijkheid.

 

 

Kringloop,

als de regen valt,

en mijn zonden zijn weggespoeld

en de zon schijnt,

om uit mij

het vocht van het leven

te laten verdampen,

zodat, zodra de wolken gevormd zijn,

en de regen weer valt,

mijn zonden van dauw wegspoelen.

 

 

13-8-2000

 

Ik groei, ik sta in  bloei,

Ik ben verliefd

Niet op n man,

Niet op n vrouw,

Niet op n kind,

Niet op n dier,

Niet op n bloem.

Verliefd op het leven.

Het leven wat me zoveel  vreugde geeft

zet alle ramen en deuren open en leef met de

wetenschap dat alles is als n

 

***********

Plantje ik wil je voelen

hondje ik snap je hartstocht

mens toch kijk eens om je heen

hoor het blad ruisen,

de wind laat het tingelen als mooie muziek

de druppel vocht uit je glas,

voel je n met die druppel

want dan als je dat kan

en je die liefde in je draagt

gaan de hemelen voor je open

hoor je engelen zingen

blij zal je zijn

 

22-8-2000

 

Dromen brengen rust

ze zijn je eiland van waaruit je leeft

je weet s morgens niet meer hoe goed rusten het was op je eiland

wie je daar ontmoette en wat de boodschap was

 

toch iedere nacht weer keer je terug naar je eilandje van rust

en breng je je rust daar door waar de hemelen  zijn

 

4-9-2000

 

Ik weet soms niet meer wat ik moet doen

Kan ik nog plannen maken?

Mag ik nog voor mezelf wat doen?

Leef ik niet teveel voor anderen?

Maar je hoort toch voor elkaar er te zijn?

Ik ben toch een egost als ik tijd voor mezelf neem

Hellup wat moet ik toch doen?

 

************

 

god is alles

god is ons,

wij zijn god

god is het plantje

het plantje is god

god is het dier

het dier is god

god is water

water is god

god is   ALLES   is god

 

22-12-2001

 

ik zal iemand willen hebben

die net zoals ik verlangd heeft naar iemand,

die naast me kom zitten

me in de ogen kan kijken

en gewoon blij zijn met elkaar

aan te kunnen kijken

glimlachen naar elkaar,

weten wat je gemist hebt,

beseffen dat het naast je zit

 

wat een heerlijkheid zal dat zijn

 

ik verlang weer naar zoiets

in gedachten beleef ik het

je hebt geen gezicht

je hebt geen naam

je hebt geen lichaam

en toch..

 

******** 

 

ik vraag me af wat ik zal willen

ik weet het niet,

ik heb het toch goed,

wat ontbreek me nu nog

een arm om in te schuilen

een iemand om mee te knuffelen

dat is ook alles

 

ik heb niks te mauwen hoor

dank aan gene zijde,

die me helpen te accepteren

 

******** 

 

droom ik, droom jij, dromen we allebei?

 

ontwaak uit je droom stap in de realiteit

 

 **********

 

vliegend, vallen, springend, rennend, stilstaand, hijgend, blind, ziend, kleur, zwart, wit

wandelend, rustig, kalm, stil, emoties, afstand, lachen, gieren, schateren,

 

kermen, janken, gillen,

 

alles kan vannacht in je dromen

 

 ************

mijn droom

 

wat ben je toch?

komt steeds heel apart

nooit van te voren uitgezocht

eng, schitterend, verdrietig, gelukkig,

steeds ben je anders,

je brengt me soms zelfs op plaatsen zo vertrouwd

dat ik bij het ontwaken en het beseffen van het hier zijn,

zo intens verdrietig word, omdat ik wilde blijven bij jou, mijn droom

maar ook geef je energie, kracht en het weer aankunnen,

jij bent eigenlijk mijn beste vriend, droom, mijn droom

 

6-10-2002

 

je ging zo onverwacht

zo maar weg in de nacht

in je slaap kwamen ze je halen

die eerder overgegane dierbaren

 

wat een vreugde voor jou

dat weerzien met die geliefden nou

wat een schrik en verdriet,

geen echt weerzien meer met ons

dat kan weer niet

 

je kunt ons niet geruststellen

je kunt ons eigenlijk niks vertellen

wees gerust vele verhalen zijn al ontsproot

we weten reeds: dood is niet dood

 

je bent bij ons als de adem van de wind

in de glimlach van ieder kind

in de sterren en de maan in de nacht

in de zon die ons zijn warmte toelacht

 

20-11-2002

 

eigenlijk heb ik het leven lief

ik had het willen ontkennen maar het gaat niet

ik wilde niet toegeven dat ik toch wel van de mensen hou

ik hield altijd meer van dieren, riep ik altijd

maar ik besef dat ook jij me dierbaar bent, jij mijn medemens

met al je fouten en misstappen geef ik ook om jou

er zal geen balans zijn als je geen fout had en geen goed

daarom geef ik ook om degene die minder goed zijn

met de wetenschap erbij dat ook zij mededogen  tonen

als ik eens loop uit de rij en fouten maakt net als zij

 

 

 

Hier kan je genieten van de gedichten van Adriana. Ik leerde haar kennen via de boeken van Jozef Rulof die zij zelf pas ontdekte een aantal jaren nadat ze weduwe geworden was en op zoek ging naar de zin van leven en dood. Het nadenken over vele levensvragen en het vinden van antwoorden inspireren haar tot mooie gedichtjes. Ik hoop dat ze jou ook 'inspireren'.

 

Klik HIER voor Adriana.

 

 

 

                                               

Gastenboek

 

 

Je kan om de twaalf uur een stem uitbrengen voor Spirituele Vrienden

 

Top 100 NL